Waarom het toneel op

Wat is dat toch? Waarom gaan mensen het toneel op? Ik heb eenpaar weken geleden met mijn toneelvrienden een lastig stuk op het podium envoor het voetlicht gebracht. Ik moest daarbij de meeste tekst brengen (kan nietzeggen dat ik de hoofdrol had, want die had een van mijn medespeelsters) en datwas met een snotneus, dichte oren, watten in het hoofd en een rauwe keel geensinecure. De dag na de laatste voorstelling was ik dan ook mijn stem kwijt. Hetkan ook zijn dat die over-de-top-heesheid kwam door de whisky (Lagavulin) eneen half pakje Gauloises (tenminste, het waren lichte sigaretten, maar welteveel, en die rauw op mijn keel vielen, zodat het voelde zoals in de tijd dat iknog elke dag Zware Van Nelle rookte). Zeker is dat de laatste voorstelling -door een vreemd en moeizaam repetitieproces – als een Mont Ventoux voeldewaarop je enkel kunt sterven en niet als een Olympus waarop je glorierijk delauweren in ontvangst neemt. In de aanloop naar de première speelde ietsvergelijkbaars: we zijn nog niet klaar, we moeten nog schaven aan de tekst enzeker aan het spel, we hebben geen beheersing over het stuk. Sommigen mensen(geen toneelspelers, -liefhebbers of -kenners) menen eigenwijs dat we het inonze broek doen, dat we onzeker zijn. Maar heren en dames, dat is met kunstaltijd het geval. Hoe ook, ik heb wat afgevloekt in de weken die voorafgingenaan de voorstellingen. Heb zelfs op het punt gestaan er de brui aan te geven(hoewel dat niets met podiumangst te maken had: ik sta graag in de spotlights),zoals Wim Sonneveld die tot kotsens toe gehad schijnt te hebben. We hebben hetgedaan, het is dus volbracht.

Sindsdien is het stil aan het acteerfront. Geen commercialsom in te spelen, geen repetities om weer te beginnen, niets van dat alles. Endan begint de kriebel weer. Eerst ergens in een knieholte, blijkbaar om me tedwingen op te staan. Als ik dan sta, dan moet ik teksten spreken die niet vanmij zijn. Dan moet ik me bewegen, in de richting van een toneel. Dan is hetweer zo ver, dan ga ik mailen en bellen, en vraag aan mijn medespelers: wanneergaan we weer beginnen?

Of ik aandacht nodig heb? Ja. Of ik graag in het centrum vande aandacht sta? Ja, uiteindelijk wel. Niets menselijks is deze god vreemd. Zeker als ik met andere goden samen kan spelen. Tijd voor een tragedie!

 

xa9 RR 2007.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.