In a crowded room

Op een avond, je weet de datum niet meer maar de plek nog haarscherp, loop je een ruimte binnen waar tientallen, misschien wel honderd mensen bijeen zijn. Al die mensen delen dezelfde vrienden, of ze doen hetzelfde werk, of delen een hobby, of gaan samen aan iets beginnen. Je staat in de ruimte te wachten, rond te kijken, te besluiten wat je zult doen. ‘Neem ik een biertje of een glas wijn, of ga ik naar huis?’Je hebt niets meer te doen voor die avond, het nuttige is geweest, het aangename kan beginnen.

Gelukkigerwijs neem je het juiste besluit. Na een korte wandeling langs tientallen gezichten kom je aan bij een tafel waar 4, 5 mensen bij elkaar zitten. Het gesprek tussen de tafelgasten is geanimeerd, er staan een paar lege en halfvolle glazen op tafel. Een voor een kijken de vrouwen en mannen je aan en nodigen uit te gaan zitten.

En dan ontstaat iets wat lijkt op een syndroom uit de neurologie. Dat staat bekend als Alice in Wonderland-syndroom (ook wel micropsie genoemd). Het begrip is ontleend aan de boeken van Lewis Caroll, en verwijst naar de hoofdpersoon die gewone mensen plots ziet als lilliputters. De wereld om haar heen staat in een volkomen vertekend en wisselend perspectief. Het syndroom komt onder andere voor bij mensen die veel last hebben van migraine, en daar had ik last van tot en met mijn studententijd (nu overigens zelden meer). Hoe en wat gebeurde er bij mij destijds, tijdens een moment van micropsie? Dat ging als volgt. Ik zat in mijn kamer op de bank, bijvoorbeeld televisie te kijken, in een niet al te helder verlichte kamer. Op een gegeven moment, zonder enige aanleiding, verschoof alles wat ik zag. Alle voorwerpen (incl. de televisie) in de kamer, alles wat ik zag, schoven naar achteren en werden stilaan kleiner. Alsof de hoek van de camera – niet helemaal juist om zo mijn ogen met hun lenzen te beschrijven, maar de beschrijving volstaat om duidelijk te maken wat er gebeurt en dus gebruik ik dat beeld maar even – geleidelijk anders werd. Kleiner, verder van me af. Meestal duurde zo’n micropsie-aanval maar seconden (hoewel het ook minuten kunnen zijn geweest; tijd valt een beetje weg als alles kleiner wordt, als de ruimte naar achteren schuift). Het lijkt ver weg een beetje op een tunnelvisie, alsof je door een buis kijkt die van binnenbedekt is met spiegelend materiaal dat de weerkaatsing uitrekt. Ik heb al een tijd geen aanval meer gehad, maar die avond zit ik aan een tafel en overkomt het me weer. Geluid en geuren werden kleiner, en vielen misschien wel weg.

Voor sommigen kan het zijn dat het lijkt alsof het syndroom angst oproept, maar dat is zeker niet het geval. Ik denk dat het is alsof je weet dat het niet klopt, maar wel waarneemt en gewoon accepteert. Geenidee of andere zintuigen ook zoiets hebben. Bijvoorbeeld dat de stem van een vriend of bekende plotseling lager en langzamer klinkt. Er zijn goede neurologische verklaringen te geven voor de verschijnselen, zoals een verhoogde bloeddoorstroming van de visuele gebieden in de hersenen. Niks buitenaards of bovennatuurlijks aan, dus.

Maarom terug te keren naar de avond dat ik dus in die ruimte ben en bij vier, vijf onbekende,maar leuke mensen aan de tafel sta: Ik ga zitten en kijk die ene persoon aan, aan de andere kant van de tafel. Mijn blik versmalt, geluid wordt zachter, wij kijken in mijn herinnering elkaar één seconde langer aan dan strikt noodzakelijk, hoewel het misschien vele minuten duurde of juist helemaal niet gebeurd is. Is het een vorm van herkenning waardoor je de ander blijft aankijken? Nieuwsgierigheid? Ik heb al tijden geen last meer van migraine, ik was ook niet onder de invloed van alcohol. Uit ervaring weet ik dat de blik ook verkleind kan worden door bijvoorbeeld een glas bier teveel, en dat je door drugs in een cocon van denken kunt raken, in een buis van zien en ook horen. Nee, dat is die avond niet het geval. Geen drugs, geen drank, geen migraine. Wat ik meemaak, is onder invloed van de schemerige ruimte. Daar gooi ik het maar even op. Ik gooi het zeker niet op haar.

Maar hoe ik ook mijn best deed om anderente zien of horen, om deel te zijn van de realiteit, ik was even in mijn eigen Wonderland en zag maar een persoon en die zat aan het einde van die tunnel vol bonte lichtjes en toetersen bellen.

“Mooi vreemd” om zo opgeslokt te worden, om zo aangekeken te worden. En ook al verfoei ik de vercommercialisering van verliefdheid, verleiding en liefde, toch zeg ik: Happy Valentine!

(c) RR2008

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.