Geen dag zonder Bach!

Ik las alweer wat maanden geleden een artikel over een docu over een paparazzifotograaf die fotoxe2x80x99s maakt van beroemdheden die niets anders doen dan vermaak geven. Dat klinkt als een vervagende fractal, een herhalend patroon dat steeds verder van de kern van de zaak af komt te staan. Het is een vorm van plattifisering van de wereld. Ik zie het vaker. Mensen die nauwelijks weten van kennis (van uitvindingen en ontdekkingen tot technologische innovaties en verder), of van geschiedenis, mensen die geen enkele creatieve vermogens hebben, die staan centraal in de aandacht van media.

Dat gaat van Boer zoekt vrouw via Man bijt hond tot Oh oh cherso en de laatste aanwinst van pulpNederland, Secret story. Dunnepoepteevee. De kijkdoos van de diaree. Het idee van spannende televisie met diepgang is zo vorig millennium. Maar het idee van dit millennium is zo mogelijk de complete inverse: dobberend met een voetbalveldgrote platbodem in een wasteilgroot pierenbad.

Wat voor tv geldt, geldt ook voor andere menselijke uitingen. Uitzonderingen daargelaten: iemand laat een scheet en voegt daar een drol aan toe en dat wordt verheven tot het beste wat de mensheid heeft voortgebracht. In geuren en kleuren bemoeit iedereen zich er tegen aan, en daardoor, omdat iedereen er een mening over heeft omdat iedereen er naar kijkt, krijgt die bagger eigenwaarde. Kun je het je voorstellen: stront met een persoonlijkheid!

Het is niet zo vreemd. Het mag allemaal niet teveel moeite kosten. Tijd steken in je ontwikkeling, trainen en repeteren, schrijven en schrappen, opnieuw beginnen als het niet echt kwaliteit heeft of onsamenhangend, een boek lezen om meer inzichten te verwerven: veel te veel moeite. Ik zal mijn zoon verbieden om geen moeite te doen in het leven. Ik weet het, wat ik verbied zal hij graag willen. Maar wat ik niet wil zal hij in deze tijd toch sowieso door zijn strot geduwd krijgen. Dan heb ik liever het idee er nog moeite voor gedaan hebben om hem van het pad van ranzigheid en leegheid te houden dan dat hij daar zonder meer op terecht komt.

 Ok, elke dag Bach (de titel van deze tekst verwijst naar een t-shirt dat mijn zoon heeft) is heus niet nodig. Maar elke dag shit van de onderste plank: NEE!

(c) rick ruhland 2011.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.