Uit de oude wetenschap

Niet eens zo lang geleden was ik een wetenschapper. Ik deed onderzoek aan de universiteit en gaf er les aan studenten. Mijn interessegebied was de taalwetenschap, en dan vooral hoe mensen een taal verwerven, aanleren, ontwikkelen, en wat daar fout kan gaan. Kortom, taalwetenschap in een cognitief en neuropsychologisch jasje. Na 4 jaar studie en 5 jaar werken aan mijn proefschrift heb ik het nog een jaar of 2 geprobeerd, maar nee. De wetenschapper, of beter de onderzoeker in mij was vertrokken. Ik zag in dat wetenschap niet die schoonheid bezat die ik op basis van helden als Galileo Galilei er aan had toegekend.

Na goed 8 jaar geen onderzoek doen en niet in de wetenschap thuis zijn kwam een de vraag weer boven: waarom nou eigenlijk? Waarom doe ik dat niet? Onderzoeken, kennis bovenhalen, hypotheses testen. Niet voor mijn eigen glorie, maar omdat kennis leuk is.

Nu doe ik praktisch onderzoek. Is het dan nu beter?

Nee. Om een heleboel redenen. De belangrijkste reden ben ik zelf. Ik vind het niet leuk meer. Onderzoek is lang graven. Ik ben liever met me uiten bezig. Schrijven, acteren, musiceren.

Ik vind de kennis uit wetenschappelijk onderzoek nog steeds leuk, maar daar kun je dan voor 2 voor 12 mee spelen. Ook erg leuk, maar niet genoeg om onderzoeker te zijn. Liever speel ik elke dag zulke kennispelletjes.

Als iemand een baan voor mij weet, die bestaat uit het spelen van 2 voor 12 en het spelen met taal: neem stante pede contact met mij op.

xa9 rick ruhland 2012.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.