Een boek baren

Ik geloof in mijn dromen. Die dromen zijn er om na te jagen. Of die droom een reis naar Schotland is, of heel rijk zijn is, of mijn teennagels knippen: de droom is wat mij in leven houdt.

 

Een belangrijke droom is, al sinds ik in mijn puberteit veel boeken las, om een boek uitgegeven te krijgen. Geen non-fictie, want dat heb ik al gedaan. Nee, een roman. Geen verhalen dus, of gedichten (sterker, er zijn al gedichten van mijn hand gepubliceerd).

 

Nee, romans. Meervoud dus zelfs. Heb ik daar redenen voor? Nou, ja, en nee. Om met de laatste reden – het nee – te beginnen: ik schrijf niet om er rijk van te worden. Sterker, ik denk dat ik er geen cent mee ga verdienen. Ik schrijf ook niet omdat ik bekend wil zijn. Ik wil helemaal niet bekend of beroemd zijn. Dat is alleen maar lastig.

 

Waarom dan wel? Ik denk dat mijn verhalen erg goed en mooi en belangrijk en weet ik wat zijn. Ik denk dat ik wat te melden heb. Ik denk tevens dat mijn verhalen een reeks aan boodschappen hebben.

 

Maar de belangrijkste reden van mijn schrijven is dat ik niet anders kan. Ik moet. Ik moet heel weinig in mijn leven, maar schrijven moet. Schrijven doet goed. Had Freud (in onze familie ook wel Fraud genoemd) gelijk gehad, dan is mijn schrijven de verbale vloeistof die uit de tepel van mijn geest druppelt. Dan is mijn schrijven een grote fluitketel die onder het misbaar van heel veel stoom melodieën van taal laat horen. Dus als ik Luther’s quote mag hergebruiken: ik schrijf elke dag, ik kan niet anders.

 

Ik weet dat veel mensen schrijven. Ik hoor en lees mensen (zelfs schrijvers, zoals afgelopen weekend in een artikel in een krant over een bestseller schrijven en rondkomen van de schrijverij) het al zeggen: Waarom denk je dat jij een boek kunt schrijven, boeken waar je van kunt leven, een boek dat een bestseller wordt? Maar die heeft het dan niet door. Die heeft niet opgelet in de vorige 330 woorden. Een bestseller is toeval, een bestseller is wat de lezer er voor geeft.

 

Ik wil schrijven vanuit een diep verlangen te moeten schrijven. Om mijn gedachten in verhalen te gieten. Om niet onopgemerkt te blijven.

 

© rick ruhland 2013.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.