Het einde van Facebook

Ik heb een jaar geleden besloten het boek van de gezichten, farcebook, te sluiten. Niet alleen vond (en vind) ik dat die website het contact tussen mensen vermindert, ik voelde ook een fysieke misselijkheid als ik weer iets postte op farcebook. Alsof ik een bericht stortte in het absolute niets. In een vacuüm van een digitaal zwart gat. Er is niets sociaals aan sociale media als farcebook. Sterker, het is de manier om geen enkele moeite meer te hoeven doen om met iemand te praten.

Je zult zien: voor we het weten delen we, als we ons nog buiten ons veilige huis wagen, kaartjes met teksten uit aan elkaar. Of laten thuis ingesproken teksten horen op onze telefoon. Als maar niet met elkaar gesproken hoeft te worden. Want dat betekent dat we echt moeten luisteren en reageren op wat een ander zegt.

Eenrichtingsverkeer op internet is prima. Ik schrijf graag op mijn blo, ik twitter. Eenrichtingsverkeer. Niks sociaals aan, hoewel af en toe lezers een bericht sturen, wat ik leuk vind, maar het is geen communicatie. Het is zenden. En wie echt wil, die schrijft iets terug. Maar het is geen communiceren.

Farcebook ging ten onder bij mij. Omdat ik het asociaal vond en vind om iemand iets te zeggen via een beeldscherm als ik verwacht dat hij of zij iets terug zegt. Kom langs en hef een glas met mij en zeg me wat je denkt. Deel me je verdriet en je geluk. Kom van dat scherm weg.

© Rick Ruhland 2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.