Van Eriskay naar Lochgilphead

De laatste hele dag op de Outer Hebrides was goed voor een wandeling richting Eriskay. Van wandelen kwam weinig. Al snel stopte een auto die me een lift wilde geven.

Aan het eind van de ochtend stond ik op de veerboot. De dag ervoor, zo had ik van andere kampeerders begrepen, zwom er een basking shark in de water tussen Barra en Eriskay. Helaas, dat was deze keer niet zo.

Maar er was een goede reden om naar Eriskay te gaan. In 1941 is voor de kust van het eiland het stoomschip Politician vergaan. Aan boord waren o.a. ruim 250.000 flessen whisky die voor Amerika bedoeld waren. De lokale bevolking heeft diezelfde nacht nog flink wat flessen uit het in tweeën gebroken schip gehaald. Velen van hen zijn in de tijd erna veroordeeld voor het jutten van de flessen.

Als whiskyliefhebber vind ik het maar wat bijzonder een originele fles in de hand gehad te hebben. Die staat in barrestaurant Am Politician in het dorp.

IMG_8203

Zo klein en groots tegelijk kan geluk zijn. Zo makkelijk kan het zijn een dag waardevol te maken.

Het is altijd een beetje triest om de Hebriden te verlaten. Maar er is zoveel meer te zien in Schotland. De volgende dag nam ik de boot naar het vasteland, en zoals dat gaat op een 5 uur durende boottocht: je raakt in gesprek. En je krijgt spontaan een lift aangeboden. Zo stond ik halverwege de middag al in Inveraray. Geen verkeerd dorp, maar een beetje een dorp voor sjieke bussen (coaches) en oudere mensen. Die komen daar veel. Te zien: gevangenis, kasteel, het loch.

IMG_8231

Geen tijd voor deze keer, want niet veel later zat ik in de bus naar Lochgilphead. Daar was ik eerder geweest. Toen om de archeologie van Kilmartin ten noorden van het dorp te bekijken, nu om Campbelltown te zien.

Het zal aan het weer gelegen hebben, of het feit dat ik aan mijn terugreis naar Glasgow was begonnen. Of dat ik weer vaste wal onder de voeten had. Maar Lochgilphead deed triest aan: een afbladderend dorp. En hetzelfde gold voor Campbelltown. Zijn dorpen als L en C grijs en zelfs lelijk van zichzelf, of is het dat je state of mind grijs is waardoor je niet de kleuren hebt die nodig zijn om de wereld een beetje mooier te maken? Een pint in de Feathers Inn is dan een pleister op de grijze wonde.

IMG_5514

Maar goed dat Bute nog zou komen…

© Rick Ruhland 2015

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.