Rothesay, Bute

Rare gewaarwording is als je in de tijd terug gaat en beseft dat de tijd tussen nu en een punt in het verleden in dagen of jaren korter of juist langer is dan je gevoel zegt, of juist korter c.q. langer qua gevoel is dan de feitelijke uren of dagen. Kortom, wanneer de tijd een spelletje speelt.

Een week geleden nam ik om deze tijd de bus van Lochgilphead naar Tarbert, waar de veerboot naar Portavadie vertrekt. En meteen daar, wachtend in het schuilhok (eindelijk is de regen die zo geassocieerd wordt met Schotland), zat ik binnen no time te praten met een fellow-Scot, want zo ga me vanaf nu maar noemen: a Scot. Dit is vanaf de veerboot terugkijkend naar Tarbert,

IMG_8252

De boottocht is kort, maar bespaart je een enorme omweg als je naar Bute. Je hoeft niet om Loch Fyne heen, je gaat er over heen. Ik had een lange reisdag in gedachten. Veel wandelen met de rugzak op, misschien een bus pakken (maar die ging pas 4 uur later), en heel misschien een lift proberen te versieren. Heel misschien werd zeer zeker. Want iets zei me: steek je duim op.

En zo zat ik in de auto van de regiomanager van CalMac die de diverse veerboten en locaties afging. Het goede liften in Schotland is niet zozeer dat je van A naar B komt, of (voor Hollanders heel belangrijk) dat het gratis is. Nee, van L(ochgilhead) naar R(othesay) was ik sowieso wel gekomen, en geld heb ik genoeg voor een busticket. Nee, het zijn de verhalen, de kleine weetjes, en veel meer. Ik heb tijdens mijn liften (deze vakantie heb ik meer liften aangeboden gekregen dan gevraagd) zoveel gehoord, zoals nieuwe Schotse muziek.

De CalMac-manager wist mij te vertellen dat deze huilen zijn gebouwd voor zes knappe en een lelijke dochter van een vermogend man. Zes huizen zijn mooi, een niet. Goed verhaal.

IMG_8256

Nog voor de middag was in op Rothesay op Bute. En wat een alleraardigst dorp. Het was eind 19e eeuw een booming dorp voor de gegoede burgers van Glasgow, die toen voor het eerst ‘massaal’ op vakantie gingen. Vandaar ook de vele Victoriaanse huizen.

Op Bute is veel te zien. Zo wandelde ik die middag een kleine gallery binnen van Joseph Thomas. We raakten aan de praat en zo ging de middag voorbij. Dit is de website van de gallery. Die avond trof ik Joe en twee van zijn vrienden in de Black Bull, een fijne kroeg waar ze onder andere ook Bute Brew ale schenken. Het werd een avond vol lachen, verhalen, bier.

Ik bewaar de rest van Bute tot morgen. Uitstellen van genot, laat ik het zo maar noemen.

(c) Rick Ruhland 2015

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.