Vuurvlieggod

Het is altijd goed terug te zijn in Italië. Ik ben er nu een keer of 10 geweest. Van de Alpen in de winter tot Milaan in de herfst, Napels in de zomer en Rome in de lente. De cultuur, het eten, de geschiedenis, het weer, de Italianen.

De afgelopen weken waren we in Liguria (de Italiaanse riviera), in het westen van het land. Niet ver van Albenga, Imperia en San Remo hadden we een huis in de bergen gehuurd. Het huis stond aan het einde van een slingerweg. Zo’n plek waar behalve locals niemand iets te zoeken heeft. Waar de stilte nog stilte is. Waar de stilte de hoofdrol speelt. Waar geluid vooral van dieren komt. Een ritselende gekko, een grommend wild zwijn, een knetterende krekel. Het is tevens zo’n plek waar je in de zomer uren lang kunt kijken naar sterren, naar de melkweg, omdat er geen lichtvervuiling is. Heerlijk om op een zeer warme avond lui achterover op een leunstoel te luisteren naar de geluiden en staren naar de sterren.

Uit mijn ooghoeken zie ik plotseling lichtjes uit en aan gaan. Vuurvliegjes. Fascinerend, beesten die zelf licht kunnen maken. Ik leun weer achterover en kijk naar de hemel, waar een vliegtuig brommend zijn weg vindt naar zijn bestemming.

Waar vakantie goed voor is: een nieuwe leegheid van de geest. Ruimte voor nieuwe gedachten, nieuwe indrukken. Een vraag die me sinds die avond bezig houdt:

Denken vuurvliegjes wel eens dat vliegtuigen in de lucht enorme vuurvliegjes zijn, en misschien wel de goden van de vuurvliegjes zijn?

© Rick Ruhland 2015

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.