Wijsheid op woensdag: ik doe het niet

Een van de mensen in mijn omgeving schrijft af en toe korte en middellange teksten op internet. In die teksten zitten (zodra die tekst langer is dan vier regels) consequent een of meer spelfouten of grammaticale fouten of een interpunctiefout. Vroeger wees ik anderen nog wel eens op hun gebrekkige taalgebruik. Dat had ik bij deze persoon ook kunnen doen. Interpunctie, spelling, grammatica: op alle fronten worden fouten gemaakt tegen de conventies, tegen de afspraken die bij onze taal horen.

Maar zoals gezegd vroeger wees ik anderen er nog wel eens op. Het zal de docent in mij zijn. En de Neerlandicus. Ik doe dat niet meer. Dus nee, ik wijs niet meer op de schrijftaal van een andere dat die wel enige verbetering behoeft. Ik ben wijzer geworden.

Daarenboven: niet iedereen heeft de behoefte om zo precies te zijn als ik. En ook ik ben feilbaar. Ik zeg er wel bij: ik verbeter mijn teksten op mijn weblog regelmatig als ik zie dat een woord mist, of een woord op de verkeerde plek staat, of dat de spelling of grammatica niet goed is. Je kunt heus zo nu en dan een spelling- of andere taalfout ontdekken in mijn teksten. Soms zijn die expres (zodat andere wat te zuren hebben; spelfout in de zin voor de ; en wel in het woord ‘zuren’…), nog somser heb ik geen zin fouten te verbeteren, het allersomst soms ben ik te lui om goed te schrijven.

Nou wijst deze persoon mij sinds een tijd (en ik weet dat hij niet goed weet wat juist is en wat niet qua taalregels en -afspraken, aangezien hijzelf in elke tekst langer dan vier zinnen de regelen van het Nederlands schendt) op spelfouten in mijn teksten. Zonder te kunnen benoemen wat die fouten zijn. Nou vind ik het wel goed als iemand mij vertelt wat ik fout doe in mijn taal. Enerzijds omdat ik het een sport vind goed Nederlands te schrijven, anderzijds wil ik leren van mijn fouten. En zo kan ik nog wel een paar redenen noemen waarom iemand mij mag wijzen op mijn fouten.

Het punt is echter dat hij nog geen fout heeft kunnen noemen in mijn schrijven. Hij riep het wel, dat ik taalfouten maak. Ik vroeg dan wat er fout was. Hij deed vervolgens een poging die fouten te benoemen, maar uit die poging bleek dat hij zelf weinig tot geen idee heeft hoe je goed spelt, of wat de regels van interpunctie zijn. Hij wilde iets verbeteren wat niet fout was.

Volgens eigen zeggen is hij door een taalpurist opgevoed. Ik denk dat hij denkt dat het een taalpurist was, maar dat die vader of moeder gewoon graag, net als deze persoon zelf, graag te pas en te onpas zijn / haar mening over taal gaf en geeft, in de veronderstelling leeft dat hij / zij goed was of is in taal. Wat niet het geval was of is.

Wijsheid op woensdag: ik ga hem niet zeggen dat hij moet ophouden met het wijzen op mijn taalgebruik dat volgens hem foutief is maar in feite correct en volgens de regelen der spraakkunst is. Ik denk dat hij stiekem maar ook weer niet stiekem  wil laten weten dat hij graag mijn teksten leest.

© Rick Ruhland 2015

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.