Japan: Tokio, Shikoku, Kioto/Nara

Om verschillende redenen heb ik een ongehoord zwak, noem het liefde, voor Japan gekregen. Was het in mijn jeugd een land dat aan de andere kant van de wereld lag, waar men schreef in karakters – niet letters – en waar buigen als begroeting en boeddhisme als levensovertuiging een onderdeel van de cultuur waren, nu is het land Japan een plek waar ik twee keer ben geweest, en, met een derde keer in het vooruitzicht, waar ik graag kom. Ik verheug mij op dat weerzien dit jaar.

Weerzien is normaal gesproken een woord dat ik zou gebruiken voor het ontmoeten van een vriend, van een levend wezen, die ik lange tijd niet gezien heb. In het licht van dit land van de rijzende zon gebruik ik weerzien voor een vriend in wording in de vorm van een land, cultuur, taal, gebruiken, en de mensen.

Mijn eerste reis was naar Tokio in oktober. Voor een week was ik met mijn naasten in die miljoenenstad en zag er de Sensō-ji (de rode tempel), de Sky tree tower, de Shibuya crossing, het Ghibli-museum, de Hamarikyu-tuinen, Akihabara (de wijk waar je allerlei elektronica kunt kopen), en nog veel meer. Toen ik weer in Nederland was en een vriend mij vroeg Japan en Tokio te beschrijven, gebruikte ik één woord: Thuis. Ik voelde mij heel erg thuis. De menselijke maat en het verzorgde (ik kan ook woorden als fatsoen of opgeruimdheid gebruiken), de beschaving, de tradities, het komt allemaal in de buurt van het waarom, maar uiteindelijk vermoed ik dat een deel van mijn oude ziel weer terug was op zijn plek.

IMG_5985

Mijn tweede reis was met een vriend, eind maart, en die reis was een wandeltocht, een pelgrimstocht: de zogenaamde henro op het eiland Shikoku, ten westen van de stad Osaka. Twee en een halve week liep ik daar met mijn staf en in mijn witte shirt. We liepen van tempel naar tempel, en mede door de gesprekken met de vriend en het afscheid van mijn zojuist overleden vader werd de wens voor een boeddhistische invulling van het bestaan in mij gewekt.

IMG_0540

 

Mijn derde reis is aanstaande, en deze keer ga ik weer met mijn naasten. De voorpret is ongehoord. Het idee weer tussen de kleine straatjes van een grote stad te lopen, of te wandelen langs een rivier, of door een bamboebos, of naar een tempel te gaan, het roept een diepe en vergaande bevrediging in mijn ziel op.

Even weer naar huis.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.