Zoontaal: ruiken

Ik kom bij ons huis aan met mijn zoon aan het einde van de middag.

Terwijl ik de fiets op slot zet, kijkt junior omhoog alsof hij iets waarneemt.

Dan spreekt hij.

‘Ik ruik pasta.’

Ik draai me om naar hem.

‘Ik ruik niets.’

Hij houdt vol.

‘Ik ruik pasta. We eten toch pasta straks?’

Ik knik. Dan zegt hij de onsterfelijke zin:

‘Ik kan in de toekomst ruiken.’

© Rick Ruhland 2018

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.