Terug naar Schotland 1: Islay

De Hebriden. Een groep eilanden ten westen van het vasteland van Schotland. Van de meer dan 100 eilanden en rotsen zijn vijftien eilanden bewoond. Sommige eilanden, zoals Skye en Mull, zijn groot en naar Schotse begrippen toeristisch, andere, zoals Colonsay, zijn klein en leeg.

De eilanden worden verdeeld in de Inner en Outer Hebrides. Die laatste zijn de eilanden van Vatersay tot Lewis, en liggen in de Atlantische oceaan, ten noorden van Ierland. Ik heb deze buitenste Hebriden allemaal gezien, en daarover schrijf ik een andere keer meer. De Inner Hebrides liggen dichter bij het Schotse vasteland, en van de Inner Hebrides heb ik inmiddels een deel gezien. Skye, Mull, Staffa, Iona, Arran. Er is nog een hoop te bezoeken, zoals Rum, Eigg, Tiree, Coll.

Negen jaar geleden was ik voor het eerst op Islay (uitspraak: aila). Het eiland, het meest zuidwestelijke van de Hebriden, was vooral bekend bij mij vanwege een whisky die ik een paar decennia geleden voor het eerst dronk: Bunnahabhain. Een stevige, rokerige whisky. Meer wist ik niet van Islay. Maar nieuwsgierig was ik wel. In 2009 was ik daar met mijn vriendin (nu vrouw). We meerden aan in Port Askaig en met de bus kwamen we terecht op de camping Port Mor, niet ver van het dorpje Port Charlotte, dat onder de rook van een andere distillery ligt, namelijk Bruichladdich.

Islay, en het volgende geldt voor eigenlijk alle Hebriden, kent een klimaat dat vooral gekenmerkt wordt door westelijke winden en de warme golfstroom. Veel wind, maar ook vier seizoenen in een dag. Nooit langdurige regen in de zomer, en door de zuivere lucht krijg je rap een gebruinde huid. Echt warm wordt het weinig op een eiland als Islay, maar dat maakt wandelen tot en aangename bezigheid. Negen jaar geleden heb ik met mijn vrouw-to-be wat plekken bekeken: de buurt rond Loch Gorm, de heuvels tussen Gearrach en Cultoon (waar een steencirkel staat), en ook de zuidwestelijke hoek van Islay, met de stokerijen van Ardbeg, Lagavullin (tour gedaan), Laphroaig, en Port Ellen (die mijns inziens de beste Whisky van de wereld heeft geproduceerd in de jaren 70 en 80; de stokerij is gesloten in 1983, maar er staat een heropening gepland in 2020) hebben we toen gezien.

Wat maakt Islay zo bijzonder? De whisky’s zijn absoluut een onderdeel. Ik heb alle whisky’s in huis gehad. Mijn favoriet is weliswaar Port Ellen, maar ook Lagavullin, en de reeds genoemde Bunnahabhain en Bruichladdich kun je me altijd voorzetten. Los van  de whisky is het eiland heerlijk om te wandelen. Rond Loch Indaal, die als een wig van noord naar zuid in Islay steekt, loopt de weg: van Portnahaven, een klein dorpje aan de zuidwestkust via Port Charlotte en Bowmore naar Ardbeg aan de zuidoostkust. Op de kleinere wegen, allemaal single track dus om te passeren moet je bij een passing place op elkaar wachten. De westelijke kust is rotsig.

139

Op sommige plekken, zoals bij Bridgend Hotel, waar de wegen naar Port Askaig, Portnahaven en Port Ellen beginnen, staat wat bos. Maar het merendeel van het landschap heeft dit karakter:

IMG_8467

Bovenstaande foto is van de steencirkel van Cultoon, waar ik mijn vrouw ten huwelijk vroeg.

De eerste keer negen jaar heb ik niet alles gezien. Dit jaar keerde ik terug voor twee nachten, en dit keer heb ik de drie stokerijen aan de noordkant gezien (Bunnahabhain, Coal Ila en de nieuwe: Ardnahoe die binnenkort opengaat). Op de terugweg naar Post Charlotte liep ik om via Finlaggan, waar ooit de Lord of the isles zijn zetel had:

IMG_8459

Ik zag dus ook de steencirkel weer, en ik heb Portnahaven bezocht:

IMG_8473

Wat betreft die stokerijen: er komt mogelijk nog een nieuwe stokerij, tussen Laphroaig en Port Ellen in. Dan komt het totaal op 11, nee, 12, als Gartbreck ook doorgaat. En wat als oude sites als Port Charlotte weer in productie gaan? Ik heb een paar mensen gesproken op het eiland en die zien nog meer stokerijen niet als een zegen, zoals de website van Scotch Whisky dat wel ziet. Wat is wijsheid? Time will tell.

Islay, dat is ook ‘island live’. Mensen groeten elkaar, en als je vooral loopt langs wegen, een wandelaar zoals ik, dan zwaait elke automobilist even. Sterker, als je ergens wandelt en met je eigen gedachten bezig bent, moet je niet raar opkijken als een auto stopt, je getoeter hoort, en dat de bestuurder vraagt of je een lift wilt.

Die eerste keer op Islay heeft meteen een levenslange fascinatie en indruk achtergelaten. Toen ik er eind vorige maand weer was, voelde dat als thuis komen.

Scotland is simply another place to call home.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.