Mensen vragen mij wel eens… #5

5. Hoe was het om de wereld rond te zeilen?

In een woord: fan-fokking-tastisch.

Maar er is meer te zeggen. Ik begin bij het begin. En dat begin is niet in een boot, of ergens bij water. Zoiets begint in je geest. Vertrekken op een boot voor een reis om de wereld is het gevolg van een droom. Je thuis verlaten om daar ook weer aan te komen. Zoals bij elke wereldreis begint de reis met een idee, dat niet alleen het begin van de dromerij is maar ook de start van praktische overwegingen. Ik moest aan mijn wereldreis denken toen ik een paar weken geleden de drummer van de band waarin ik speel uitzwaaide – hij en zijn lief zijn vertrokken op de fiets om over een anderhalf jaar in Bali aan te komen. Ik heb het met hem ook veel gehad over alle voorbereidingen. De planning om rond de wereld te zeilen.

Even tussendoor: mijn vrouw weet niet eens dat ik 20 jaar geleden rond de wereld heb gevaren. Dit is mijn manier van haar vertellen.

De wereld rond kan op veel wijzen: Gebruik je een fiets, auto, motor, of in mijn geval, een boot, dan moet dat voertuit of vaartuig technisch in orde zijn. Anders sta je binnen de kortste keren langs de kant van de weg of lig je te dobberen in een haven of erger, midden op een oceaan. Wie gaat wandelen doet er goed aan om zijn schoenen te checken op hakken, zolen en bovenwerk.

De boot waarmee ik de zeven zeeën bevoer, was al enkele jaren in het bezit van de familie. Een Koopmans, waarmee mijn vader vooral op diverse meren in Scandinavië, Groot-Brittannië en op de middellandse zee heeft gevaren.

Tja, en als je dat dan hebt, dan denk je: ik ga gewoon. Voor mij was de beslissing zo eenvoudig. Die nemen was niet zo moeilijk. Ten eerste: ik sta niet op luxe. De kleren die ik meenam, pasten in een supermarkttas. Het eten, veel instant-voedsel en vitaminepillen, was vooral bedoeld als aanvulling. Zodat ik kon eten op die momenten dat het eten dat ik in de vele havens – die ik zou aandoen – had ingeslagen, op raakte en ik dus honger zou lijden.

Had ik verder nog iets nodig? Ik vertrok in een tijd dat internet nog in zijn kinderschoenen was. Een computer nam ik niet mee, een smartphone bestond nog niet. Ik had een mobiele telefoon, maar die waren nauwelijks bruikbaar op zee, zo meende ik. Hoefde ook niet: ik was en ben van het old-school-zeilen. Mijn navigatiemateriaal was ouderwets: kaarten.

En verder? Ik nam het verzamelde werk van Shakespeare mee (in een waterdichte koffer), drie zachte, kleurige ballen – tegen zeewater bestand – om mijn jongleervaardigheden te vergroten, en verder vooral papier en potloden. Ik heb uiteindelijk weinig geschreven, er waren zo veel ander dingen te doen.

Ik vertrok in de vroege lente aan het einde van de 20e eeuw. Ik had me voorgenomen om nergens ver van de kust te gaan. Dat is me ook gelukt. Ik had twee redenen om dat te doen: a. Ik wilde zoveel mogelijk landen en havens aandoen en b. De winden op de grotere zeeën, dus oceanen, met name de Indische en Stille oceaan, zijn geen kattenpis. Je wilt echt de orkaanseizoenen mijden, iedere wereldzeiler kan je dat vertellen.

Ik ben in totaal ruim twee jaar weg geweest, en ik heb in die tijd veel mensen ontmoet. Heel gek, maar geen van die mensen had de behoefte om vrienden te worden. Ik ook niet. Je zeilt niet om mensen te ontmoeten, hoewel de ontmoetingen dierbare herinneringen zijn. Ik heb wel goed leren vissen. Vis was niet echt mijn soort voedsel, maar als je een paar dagen honger hebt, en je komt in een haven waar ze vis verkopen, en je eet geroosterde vis, dan weet dat je honger of trek elke vis aantrekkelijk maakt. Overigens heb ik na een paar weken, toen ik in een Afrikaanse haven lag, een aantal netten en hengels gekocht. Ook als tijdverdrijf.

Eenmaal terug stelde haast iedereen een vraag, vaak deze: waar deed je het van? Vooropgesteld: ik had niet heel veel geld voor mijn reis. Niet gespaard. Veel van mijn spullen heb ik destijds opgeslagen en wat ik niet meer nodig had verkocht ik. Ik ben op de bonnefooi vertrokken. Het meeste geld heb ik onderweg verdiend. Ik ben van huis uit muzikant. Ik sprak rugzaktoeristen aan die een gitaar bij zich hadden, leende het instrument en zong op kades en in cafés. Door het muziek maken af te wisselen en aan te vullen met schoonmaken en wat sjouwwerk kwam ik aan een aardige zakcent.

Mij is eveneens vaak gevraagd: zou je het weer doen? Nu je weet wat het is om zo lang alleen te zijn, ver weg van vrienden en familie? Nu je een gezin hebt? Is het risico van de dood het dan waard? Lastig. De reis an sich wel, ook wel alleen, maar dan zou ik met tussenpozen mijn familie willen zien.

Mijn persoonlijk wijsgerige inzicht: “Je kunt maar een keer iets voor het eerst doen.”

© Rick Ruhland 2019

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.