Partij voor planten XVIII

Ik ben uitgenodigd door Goor. Jazeker! Of ik een keer het hoofdkwartier van zijn partij zou willen zien. Opdat ik niet van die kritische stukjes (…) over hem en de zijnen meer zou schrijven, zeker niet als ik had gezien hoe hard de Planten-Partij zijn best deed om van Nederland weer een Nederplant te maken.

Ik ben natuurlijk naar zijn HQ gegaan. Kennis is macht en kennissen zijn machtiger, en hoewel ik in alle opzichten superieur ben aan Goor W. en zijn partij, kan het geen kwaad eens te zien hoe het er aan toegaat in het hol van de ‘superplanten’, zoals een van de PvP’ers zijn partij recentelijk noemde.

Ik werd door de tuinkas van de partij geloodst. Ik mocht nergens aankomen, maar als ik vragen had, dan zou de Chef Communicatie zijn best doen een afdoend antwoord te geven. Deze Chef was een PR-mannetje oude stijl, en toen ik hem goed bekeek, naar zijn beharing, werd hij eerst ongemakkelijk. Toen leek hij zich te herpakken en zei: ‘Ik ben trots om Goor te dienen.’ Ik vroeg hem naar zijn afkomst, iets wat hem leek te ontstemmen. Op monotone toon zei hij een kruisbestuiving tussen een cactus en een woestijnroos te zijn. Daarna kwam nauwelijks nog spontane informatie over zijn lippen.

Goor liet zich niet zien. Die had belangrijke commissievergaderingen, aldus de Chef. Een jonge stagiaire die niet actief zich bemoeide met de rondgang door de burelen van de partij, keek nadrukkelijk op mijn vingers. Ik stelde haar af en toe een makkelijke vraag, zoals hoeveel water verbruikt de partij gemiddeld per maand. Die informatie had ze paraat.

Na een halve dag was ik doodop. Iedere plant die ik zag was een modelplant.

Toen ik naar de wc ging, vlak voor de lunch, was ik even weg van de controle van de PR-man. De laatste 30 minuten van de rondleiding was hij enkel en alleen propaganda aan het spuien. Hoe planten het meest edele organisme in het universum waren. Dat het tijd werd dat de mens de plant ging dienen. En dat al die voorkeursbehandelingen voor planten die zich niet achter de PvP schaarden: Weg ermee!!

Na de lunch, die ik buiten de kassen van de PvP in mijn eentje opat, hield ik het nog een uurtje uit. De stagiaire had overduidelijk instructie gekregen om mijn te bombarderen met hun partijprogramma. Hoe goed de partij voor het behoud van de cultuur en natuur van de Nederplant zorgde. Over mest- en watervoorzieningen. Over de juiste voortplanting.

Ik had een prikkelende en prikkelige vraag tot het laatst bewaard. Ik wist dat die vraag het einde van mijn bezoek aan de PvP-kassen zou betekenen.

‘De PvP heeft de aanval ingezet op het verschijnsel volkstuin. Vrijheid was het toverwoord. Maar hoe zit het dan met jullie kassen? Dat is toch ook een inperking?’

De reactie was buitengewoon venijnig:

‘Wij doen aan veredeling. Voor toekomstige generatie planten om te overleven in een steeds vijandiger wereld, waarin oorspronkelijke planten steeds verder in het gedrang kwamen.’

Dat betekende ook het einde van mijn aanwezigheid in de staatskassen van de PvP. Een   bewaker, een net ontsproten eikel, greep me bij de kladden en lurven en escorteerde mij naar buiten. Met de takken over elkaar wachtte hij tot ik de straat uit was.

© Rick Ruhland 2019

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.