Proefschrift van de week

Titel: Het paargedrag van de groengerande mestkever in zuidoost Australië tussen 1820 en 1840: een casestudie. Auteur: Icke van Yke.

Samenvatting: Het mag geen verbazing wekken dat we van het gedrag van dieren die al 100 of 200 jaar dood zijn niet tot nauwelijks weten wat en hoe ze deden. Denk aan de quagga, de Tasmaanse tijger, de dodo. Om een mijns inziens nog aansprekender voorbeeld te geven: we hebben geen idee hoe dinosauriërs klonken. Jankten ze als honden, brulden ze als leeuwen, loeiden ze als koeien, blaften ze als hyeana’s?
Van Yke heeft een onderwerp van die orde bij de kop gepakt. De voortplanting van kevers in het verleden. Haar onderzoeksobject is wel zeer specifiek: de mestkever. Het gevaar van de studie zit echter elders: de periode waarover het onderzoek gaat. Waarom die jaren: 1820 tot 1840? Alsof er toen al genoeg mest was in Australië!

Eindoordeel: Niet best. Geen DNA-onderbouwing. Selectieve dataverzameling. En waarom zuidoost Australië? Daar kwam de kever destijds helemaal niet voor!

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Fascinating Friday: Pope lick monster

For a great deal of my live, I have hold a fascination for local stories in which a person or animal plays a role that is somewhat scary, but where evidence for the person of animal is scarce. Such animals / persons have a mythical element, not only because of their shape or appearance, or their rare sightings, but also because of the aural nature of these stories and the lack of clear other, mainly visual, proof.

The likes of Bigfoot and Nessie (the creature that supposed to live in Loch Ness, Scotland) are pretty well known, and altough it’s hard to believe they are real, they constitute an important aspect of us humans: we want to hear stories. Those legends, if you can call them that, contain – in general – messages and specific morals. Archetypes, if you will. A lot of these legends are a little frightening, we don’t understand these stories completely, and more over, we want them to be ‘real’. Real here means ‘a magical touch’. We humans apparently need that kind of stories.

One of these stories – I don’t like the term urban legend, because most of these persons or anmimals are not urban, but rural – is the Pope Lick Monster. This animal is a part-man, part-goat creature that lives near a train track in Louisville, Kentucky, United States. Here is one of those vague photo’s of the creature:

POPE-LICK-MONSTER-PROVED-IT-IS-REAL

Is it real? That is not the issue. Important is what we want to see, what we want to believe. And since the evidence is not conclusive, even in these times of technical progress, there is still room voor Pope Lick Monsters. Bigfoot. Nessie. God.

Or whatever creature. Because every country or even province or state has its fair share of rural legends. Take for instance this overview of United States:

Monsters in the us

If you want to read more about the Pope Lick Monster, there is wikipedia and an article about a woman killed on the train track (but not by the monster…).

© Rick Ruhland 2018

Brieven Aan Koning Therapeut 5

,

Mijn vriend is vegetariër en vindt nu dat mensen geen dieren mogen gebruiken voor seks. Maar hij vindt nu ook dat dieren mensen mogen verkrachten voor hun dierlijke vergenoegen en genoegens. Is hij niet een beetje ziek in zijn hoofd? Of is het mijn penisnijd? Ik heb hem ooit toegezongen:

“Ze zegt dat het niet is omdat ze pijn wil doen of uit penisnijd
Wanneer ze met een mes mijn strak gespannen balzak opensnijdt.”

Ze zegt dat het slechts is om te testen hoe scherp het mes is dat van beide kanten snijdt. Moet ik of moet hij hulp zoeken? En is groepstherapie dan handig?

Ik hoop echt dat u een advies heeft, want ik moet nu elke dag als dier dienen en me laten nemen.

“Hongerige wolf”.

© Rick Ruhland 2018

Een inkijk in mijn geest 2

Ik had het weer. Dat gegoochel met letters. Dat mijn zintuigen en neuronen zonder aanleiding of nut de taal tot speelbal van mijn geest maken.

Ik las een artikel over de waadhagedis. Een dinosauriër.  Verwant aan de pleurosauriërs. Wat las ik? Pleuropsauriërs.

Tot ik in de gaten kreeg dat dat woord natuurlijk baarlijke nonsens en onzin bovendien is: alle dino’s zijn achteraf pleuropsauriërs.

© Rick Ruhland 2017