Toen ik van de sociale media vertrok 3

Ik ben dus vertrokken van een aantal sociale media. Eerder schreef ik twee stukken waarom (1 en 2). Vandaag het laatste stuk.

Een ding moet me daarbij op voorhand van het hart: ik heb niet het licht gezien. Ik heb evenmin een nieuwe set van leefregels. Natuurlijk: de mens die ik nu ben is een eind verwijderd van de mens die ik was de helft van mijn leven geleden. Dat wil niet zeggen dat ik nu beter leef, perse. Wat dat ‘eind verwijderd’ wel wil zeggen: ik heb in de loop van mijn leven – sinds ik een student was en niet meer bij mijn ouders woonde – steeds weer iets andere keuzes gemaakt. Op een gegeven moment kies je niet meer voor datgene wat je kort daarvoor nog als het mooiste beschouwde dat er te halen was in de wereld. Nou was er wel een soort van ‘klein probleem’: er is bijna niets dat mij niet boeit. In alles is wel iets interessants te vinden. De kunsten, wetenschap, menselijke interactie, taal, geschiedenis, ruimtevaart, biologie, waanzin, koken (en ik kan nog wel even doorgaan, wat ik voor nu laat): goed beschouwd boeit mij al sinds kind ‘alles’. Hongerig naar kennis, naar weten, naar redeneren, naar alles.

Dat werd met de mogelijkheden van internet niet minder. Eerder meer. Als het gaat om mijn eerste internet-ervaringen: die stammen uit de begin jaren 90. Ik was aangesteld als onderzoeker bij een universiteit en een van de voordelen van die baan was de beschikking van rudimentair internet. Gopher, Mosaic en Netscape browsers, zoekmachines als Altavista, later kwamen daar nieuwsgroepen en ICQ bij. Ik kon na mijn werkzaamheden als onderzoeker en docent uren lang in nieuwsgroepen vertoeven (groepen die met alt.* en rec.* begonnen, bijvoorbeeld). Ideeën over onderzoek en bijbehorende wetenschappelijke vragen speelden een rol, maar ook vragen over mijn hobby’s (zoals muziek) en het delen van mijn eigen kennis kreeg in die nieuwsgroepen vorm. En het moet gezegd, gratis (weliswaar toen nog met veel moeite) porno jpg’s.

Wat ik toen al besefte: wat was dat alles verslavend! Voor een mens als ik – met een homo-universalis-mentaliteit – was die wereld van kennis en kunnen uitwisselen je reinste hemel. Daar wilde ik steeds zijn. Maar het had een keerzijde: ik werd er op een gegeven moe van. Ik kon niet meer stoppen. Later werd me duidelijk dat die vele kennisbronnen, al die websites, verslavend werkten bij mij. Drugs voor de breedgeoriënteerde en diepgeïnteresseerde begaafde die ik ben. In diezelfde tijd, en dat begon al in de jaren 80, kon ik spelletjes als Arkanoid en Tetris niet uitzetten. Zelfs als ik een tentamen had de volgende dag, was ik in staat om tot het ochtendgloren te spelen. Met vierkante ogen zat ik vervolgens het tentamen te maken. En te halen.

Er zat en zit iets in de games en het vroege internet dat ik nu doping noem. Dat iets zorgde voor stofjes in het hoofd. Stofjes die het verlangen naar meer vergrootten. Een beloningsgevoel, terwijl je geen inspanning had geleverd of hoefde te leveren. Internet voelde als een beloning. Het vinden van kennis en informatie zonder veel beperkingen en zonder veel inspanning (zoals naar de bibliotheek of boekhandel gaan voor een boek en dat dan openslaan) voelde als een bevrijding en ook een beloning.

Ruim tien jaar geleden kwamen nieuwe mogelijkheden op internet. Mensen konden communiceren (…) met anderen via zogenaamde ‘sociale media’. Ik schrijf ‘zogenaamde’ want communiceren is niet wat er gebeurt. Wat opvalt is dat bij deze ‘sociale media’ het model van zender-boodschap-ontvanger-medium-ruis-feedback-context volledig is losgelaten. Het is zenden en meer niet. De boodschap is niet relevant, en die mag zelfs onzin, fake, domheid zijn. Feedback op deze media wordt alleen gegeven als je elkaar een veer in de reet kunt steken of om een andere neer te halen. Niet om de zender een betere zender te maken of de boodschap duidelijker. Ruis is er niet meer, waardoor alles heel zuiver lijkt, maar dat verre van is. En context, ach, die is niet nodig in de Digital Galaxy, dat is iets van ver voor Facebook en Instagram.

In mijn ogen en naar de mening van veel anderen is het nog erger gesteld. Sociale media zijn er vooral om te zenden. Om aandacht te krijgen, ongeacht de boodschap. Sociale media zijn de grote queeste voor bevestiging van iemands bestaan. Fifteen minutes of fame uitgesmeerd over de secondes dat iemand online is.

Recentelijk hebben diverse mensen uitspraken gedaan over sociale media. Wat er mis mee is. Niet zozeer vanuit Russische inmenging in de westerse politiek, de verkoop van big data aan de hoogstbiedende, het plaatsen van nepnieuws, of vergelijkbare kwesties. Nee, over de invloed op de psyche en de sociale coherentie van de menselijke soort. In de volgende quotes (zie ook hier en hier voor de bijbehorende artikelen) over social media staat wat mij stoort aan sociale media:

“The short-term, dopamine-driven feedback loops we’ve created are destroying how society works.”

“[Social media] hook customer engagement through regular dopamine spurts.”

Vluchtigheid. Verslaving. Zintuigarme beleving van een werkelijkheid die geen werkelijkheid is, maar alleen op een scherm te zien is en die zonder smaak en geur is.

Het was een lange weg van mijn eerste schreden op internet tot de zogenaamde sociale media, maar die sociale media zijn niet meer dan de McDonaldisering van sociale relaties. Ik heb dan ook met een aangenaam gevoel afscheid genomen van met name Facebook en Instagram. Hoe dat voelt? Heerlijk. Soms zelfs opluchting. Ik heb die wereld van likes niet nodig.

Wat ik wel wil en heb: terug in het nu, het hier, bij echte vrienden, in de tastbare werkelijkheid.

Ver weg van de asociale media.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Drie benen

Er zijn van die ochtenden. Welk been ook als eerste het koude zeil raakt, het zal het verkeerde been zijn. Een van die ochtenden zijn waarop van alles misgaat. Een van die ochtenden waarop je schijnbaar drie benen hebt waarover je kunt struikelen.

Vanaf dat moment dat je uit bed komt, gaat niet alleen met jezelf van alles mis. Je komt in een supermarkt waar ze brood aanbieden voor de helft van de prijs, maar als je bij de brood-afdeling komt, krijg je te horen dat het brood niet geleverd is en dat je dus dat brood niet kopen kunt. Spontaan laat je de mand met reeds gepakte boodschappen staan en je loopt naar buiten. Bij de echte bakker koop je vervolgens je brood, maar als je dat vervolgens thuis opensnijdt, dan blijkt het brood te lang in de oven te hebben gestaan. Op weg naar huis zie je een haastige vader alle voor een stoplicht wachtende fietsers over het trottoir inhalen en ternauwernood weet hij de voetgangers op de stoep te ontwijken, daarbij ook nog eens iedereen uitscheldend. Alsof dat nog niet genoeg is, rijdt een tram een graafmachine aan gruzelementen.

Geloof je niet? Hier het bewijs:

Als je goed luistert, hoor je in de video drie benen op de stoep stappen.

© Jan Doedeltas 1996

Het einde van het jaar

De veer van een meeuw

Aan de jonge spruit van helmgras

Laat de wereld los

De wind blaast fijn zand

In neus en oren en ogen

Inadem leven, uitadem dood

De zee slaat met orkaankracht

Zilt neer op de tong

Water vloeit over de geest

En het schip,

Ach,

Het schip schuift huilend de haven uit

Eeuwige baren,

Nooit verlossing,

Van eiland naar eiland

 

© Rick Ruhland 2015

Music Monday: Lost lyrics

Goodbye doors

 

I am going to leave this world

If you keep on pointing at

The doors that may open, girl,

But won’t secure me a future.

 

Can’t you see that I don’t care

About exits to tomorrow?

What is in the future

Stays in the future.

 

No, I want to see a lock on those

that scare the bejesus out of me.

Those dark holes of what’s been

Locked by the devil in me.

 

I want to get out of here but I can’t

Because the room is getting too small

I try to get out by closing doors

I am banging my head against the wall.

 

The room has no windows

There’s no view outside.

The air is slowly running out

My past is choking me to death.

 

© Rick Ruhland 2015

Wijsheid op woensdag: Ultiem geluk

Elk mens met bezit, en bezit is alles wat je hebt, tot aan je eigen sokken en ondergoed toe, kan heel goed van zichzelf stelen, maar ben je dan een dief? Volgens de wetten van ons land ben je dan niet in overtreding. Als je je eigen leven neemt, is dat dan ook zo? Ben je dan een moordenaar?

Nee, en ik ben het met Montaigne eens:

“Evenmin als ik de wetten tegen diefstal overtreed wanneer ik er met mijn eigen bezit vandoor ga of in mijn eigen beurs snijd, of die tegen brandstichting wanneer ik mijn eigen bos in brand steek, zo val ik ook niet onder de wetten tegen moordenaars wanneer ik mijzelf het leven beneem.”

Uit: Essays van Montaigne, Hoofdstuk 3, Boek II, Een gewoonte van het eiland Cea.

De ultieme zelfbeschikking, en daarmee het ultieme geluk, zit voor elk mens in die zaken die niemand kan afnemen, of niemand kan bepalen. Hoewel veel mensen het een schande vinden dat iemand als ik, toch een denker en intellectueel, beweer dat het inderdaad zo is dat een einde aan je leven kunnen maken tot het ultieme geluk behoort, wil dat nog niet zeggen dat ik dus (nu) een einde aan mijn leven wil maken. Sterker, het geluk bestaat er ook uit dat ik het niet doe. Als het moment komt dat het past, dan mag je als mens dat doen. Zonder reserves, zonder mitsen en maren.

© Rick Ruhland 2015

More gills than ever

One has to look carefully, but it is a fact and not merely an observation that more people in the world have gills than ever before.

Of course, this is easy to check. Let’s throw everybody in the water: a canal, a lake, a river, the sea. Those who go under and live, are the ones with the gills. Those who go under and die, don’t. Those who can swim, well, bollocks.

I might rescue those who go under and don’t have gills, since I am a keen swimmer and owner of six (that’s right: 6!) swimming certificates. Yes, qualified to rescue people from drowning. But I won’t do it, for the sake of the experiment.

I used to have gills. Been in the water so many times that at a certain point, I could inhale water and extract the oxygen from the water. In my wrinkly skin under my buttocks and next to my scrotum, I used to have tiny openings through which let the water in. Sadly, they are clogged due to my age.

By the way, I still have to publish my marvelous animated series called Gill Lady. It is about a woman who used to be mermaid, but lost her fins and how she (actually, she is a he) started selling drugs to mussels and clams.

© Rick Ruhland 2015