Emotioneel moment: het laatste filmrolletje

Afgelopen week was ik in de Hema en bracht daar een filmrolletje weg. Dat rolletje zat in een oud fototoestel. Een toestel zo oud, dat ik het al in geen tien jaar meer had aangeraakt. Het lag dan ook op zolder, tussen de andere te analoge spullen die in deze digitale tijd nauwelijks meer bestaansrecht hebben.

Toen ik de camera in handen had, na al die jaren, verbaasde het mij dat er nog een rolletje in zat. Ik ben vrij secuur met dat soort dingen. Rolletje vol? Dan ontwikkelen! Mijn hersens gingen los: wanneer had ik voor het laatst daarmee foto’s gemaakt? Wat zou er op het negatief kunnen staan? Stond er wel iets op en was het rolletje soms ongebruikt?

De enige manier waarop ik daar antwoord op zou krijgen was: laten ontwikkelen. Ik liet het rolletje achter bij de fotoafdeling van het warenhuis.

Het fotorolletje liet me de dagen erna niet los. Ik heb mij het hoofd gebroken over de mensen en de tijd van de opnames. Wat zou er op dat rolletje kunnen staan? Stonden er mensen op die ik niet meer kende? Of mensen die niet meer leefden? Waren het vakantiefoto’s van misschien wel langer geleden?

Anders dan alle ‘meteen-klaar-foto’s’ van de 21e eeuw was bij een rolletje altijd de vraag: zijn ze gelukt? Je moest nog het een en ander goed instellen. Te weinig licht? Mislukt! Bewogen? Mislukt! Niet scherp afgesteld en dus out of focus? Mislukt! Maar hoe het ook zou uitpakken: je wist het pas als je foto’s had laten ontwikkelen en afdrukken.

Vandaag heb ik het rolletje met het zakje afdrukken opgehaald. Nou ja, afdrukken. Er zaten geen afdrukken bij. Alle foto’s waren mislukt. Dat dacht ik althans toen ik een snelle blik op de negatieven gooide.

Maar thuis, bij veel licht, keek ik nog eens goed en zag dat er wel degelijk iets op de negatieven heeft gestaan. Het rolletje was in de loop van de tijd overbelicht geraakt, vermoedelijk. Gevolg was in ieder geval dat er nu onvoldoende onderscheid te zien was tussen de donkere vlekken.

Ik weet nu nog steeds niet wat er op het rolletje heeft gestaan. Ik zal het ook nooit weten. Sommige zaken, sommige beelden, sommige herinneringen moeten blijkbaar in het inmiddels verduisterde verleden blijven. En dat is prima. Niet alles hoeft herinnerd te worden.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements