Onterecht in de vergetelheid

Maar weinigen staan stil bij het feit dat er in de geschiedenis van de mens talloze oorlogen niet gevoerd zijn. Daar zou wel wat meer respect voor mogen worden opgebracht.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Blatant inconsistencies in human reasoning

Suppose, you read a book. It’s a book about ancient history. The writer wants to tell you something. That something is in the title, namely ancient history. The book has the following title:

Everything you’ve been taught about ancient history is a lie.

So if he writes a book about ancient history, with that title, does the writer know that his thoughts and his book are a lie?

Suppose not.

© Rick Ruhland 2018

 

De pelgrimstocht 3: Schotse steencirkels

Zoals gezegd ben ik steeds op bedevaart als ik naar Schotland ga (zie De pelgrimstocht 1 en 2). Ik heb de behoefte om mijn thuis achter me te laten, om rust te vinden. Dat lukt me bij de staande stenen van Schotland. Tot nu toe ben ik in de volgende steencirkels in Schotland geweest.

Callanish, Isle of Lewis, Buitenste Hebriden, 1991.

Callanish 1991

Brodgar, Orkney, 1993.

Schotland 1993 Ring of Brodgar

Stennes, Orkney, 1993.

Schotland 1993 Stones of Stenness

Pobull Fhinn, Uist, 1996

Schotland 1996 steencirkel Pobull Fhinn Maari Uist

The Twelve Apostles, Dumfries, 2006.

Schotland 2006 12 apostles 2.jpg

Machrie Moor, Arran, 2006.

Schotland 2006 2_0040

Cultoon, Islay, 2009.

STR_0174.JPG

Temple Wood, Kilmartin Glen, 2011.

268863_10150251857873818_810073817_7213195_7172316_n

Ettrick Bay, Bute, 2015.

IMG_5598

Dit zijn mijn ‘kerken’. Hier voel ik mij thuis. Hier ben ik verbonden met millennia aan mensheid.

© Rick Ruhland 2018

 

De pelgrimstocht 2

Ik heb eerder al aangegeven dat ik op pelgrimstocht ben geweest (zie De pelgrimstocht 1), omdat ik bepaalde plaatsen wilde zien. Ik had een doel, maar vooraf was vooral het voorspel van verwachtingen en nieuwsgierigheid van groot belang, de reis zelf (dus het verplaatsen naar en van dat doel) idem dito, en de napret duurt van menige tocht nog steeds voort.

Zo wilde ik sinds mijn studententijd de buitenste Hebriden (de eilanden ten westen van het Schotse vasteland) zien, met name het eiland Lewis, want daar staan de steencirkels van Callanish. Meteen na mijn afstuderen ben ik een paar weken op pelgrimstocht geweest en heb de stenen van de grootste steencirkel daar gezien. Het was een openbaring, een levensveranderende reis. De reis was de afsluiting van mijn onbekommerdheid, en de start van mijn werkende bestaan.

Nou zal menigeen vermoedelijk zeggen: ‘Dat is geen pelgrimstocht. Ik ken niemand die zo’n tocht met zo’n doel heeft gedaan. Bovendien, zo’n pelgrimstocht is niet religieus.’ Nou is dat allemaal niet waar. Ik ken wel degelijk mensen die zulke pelgrimstochten ondernemen. En religieus? Dat woord roep wrevel op. Wrevel in de zin van: moet iets perse religieus zijn? En wanneer is iets dan religieus? Als er een heilige of een god aan te pas komt? Nee. Een pelgrimstocht is niets anders dan een tocht maken om over het leven na te denken. Om iets te volbrengen. Dat mag onder invloed van een bedevaartsoord dat met geloof te maken heeft, maar het heeft veel meer te maken met het afstand nemen van het hier en nu. Dat is religie pur sang: loskomen van het aardse en hedense.

Het gaat dus om iets extreem menselijks, zoals verrijking en verdieping zoeken, of samen met andere je verwonderen, of je kippenvelmoment delen met anderen (zo ben ik lid van drie groepen op Facebook die zich met respectievelijk De Buitenste Hebriden, De Schotse Eilanden en Oude stenen van de Britse eilanden en Ierland bezig houden).

Ik ben terug geweest na die eerste keer, en ik heb inmiddels een soort van eigen bedevaart gedaan, en ik ben er nog mee bezig. Die voert langs de grotere en kleinere steencirkels van Schotland. Inmiddels heb ik een hoop van deze cirkels gezien. Een overzicht geef ik in De pelgrimstocht 3.

Ik ben nog niet klaar dus. Van de steencirkels in Aberdeenshire heb ik er nog niet een gezien. Wat een heerlijk vooruitzicht. De voorpret is allang begonnen, terwijl ik nog niet eens weet of en wanneer ik zal gaan.

© Rick Ruhland 2018

Proefschrift van de week

Titel: The Romans in New York: evidence from excavations at Wallstreet. Auteur: Per Zeijeralp.

Samenvatting: in de netten van vissers, die met hun boten voor de kust van Newfoundland voeren, werden in de 19e en 20e eeuw stenen kruiken gevonden. Analyse van de versieringen en de gebruikte klei van deze kruiken maakte duidelijk dat het ging om amfora uit de tweede eeuw van onze jaartelling. Hoewel de analyses tot veel speculaties en hoogoplopende twisten leiden over de zeereizen van de Romeinen, hebben recentelijke opgravingen in New York duidelijk gemaakt dat de villa’s die zijn gevonden eenduidig meer dan 1800 jaar oud zijn.

Eindoordeel: een proefschrift dat het verdient om meer aandacht te krijgen. Zowel de bevindingen, de wijze van conclusie trekken als de stijl van schrijven zijn om te smullen.

© Rick Ruhland 2018

De pelgrimstocht 1

 

Er bestaan op de hele wereld diverse pelgrims en pelgrimstochten. Compostella is er zo een uit het Christendom, maar ook in andere religies en geloven gaan mensen op reis om een plek te bezoeken, heiligdommen te bekijken. Ik heb hoegenaamd niets met het aanbidden van beelden of andere voorwerpen, van rituelen die van een ander zijn en die een te groot religieus aspect in zich hebben.

Toch ga ik regelmatig op pelgrimstocht. Een van de redenen is om te wandelen. Een andere reden is inspiratie verkrijgen. Soms ook ga ik op reis om tot bezinning te komen en afstand te nemen van mijn dagelijkse bestaan, of om een periode van verdriet of tegenslag af te sluiten. Maar wat een pelgrimage niet is: het bereiken van een doel. Als er al een doel is, dan is het de pelgrimage, de reis zelf.

Ik heb tijdens die tochten wel (mijn eigen) rituelen. Zo bezoek ik steencirkels en staande stenen op de Britse eilanden. Zoeken doe ik er niets. Het bezoek aan zulke stenen is voor mij vooral een moment van besef dat de mens al heel lang, al ver voor onze (christelijke) jaartelling bouwwerken oprichtte. Dat die bouwwerken er duizenden jaren nog staan. Het is mijn link met de geschiedenis.

Maar de werkelijke pelgrimage zit hem in de wandeling, de reis. Een bewegend Zen-moment.

© Rick Ruhland 2015