Ruikende testikels

Conversatie met een vriend. Soms is briljant zijn zo fijn:

“Zou dit waar zijn? ‘Human testicles have receptors that can taste sweet, salty, bitter, sour and umami flavours. We are sure you are extremely glad you now know this fact.'”

“Mijn ballen kunnen proeven en ruiken…..? Dus als ik neuk dan hebben m’n ballen een soort van waarneming…. Dat is toch logisch, hoe kan mijn instinct anders functioneren?????”

“Of ze kunnen ruiken weet ik niet. Dat zou je ze eens moeten vragen. Proeven wel. Vraag terug: kunnen schaamlippen ook proeven?”

“Denk ‘t wel. Ik denk dat onze voortplantingsorganen constant signalen zenden voor (dis)approval.”

“Misschien is proeven het enige wat geslachtsorganen willen, en is voortplanting een bijproduct. Honing ook.”

“Ik vroeg me vanochtend opeens iets af: ‘Hoe komt t dat ik na het vrijen met de twee laatste vrouwen geen behoefte tot terugtrekken had….. Dat ligt in het verlengde… Interessante omkering, zeg. Seks is echt nog een onontgonnen terrein van onderzoek.”

“Ik word dan weer wetenschapper.”

“Maar nog even: dat proeven is in context. Wat wordt geproefd? Waarom?”

“Zout, zuur, zoet etc. En waarom? Omdat het lekker is?”

“Ja, maar dat is niet relevant.”

“Juist wel. Dat is het enige dat relevant is. Genot.”

“Lekker is het middel voor iets anders om te verbinden.”

“Lekker is centraal. Genot is centraal. De rest is bijzaak.”

“Nee, lekker is de deur die open gaat. Relevant is wat binnenkont.”

“Honing ook.”

“Okay, wat jij wilūüėČ.”

“Deur? Schuifdeuren.”

“Lekker is een receptor van het bewustzijn. Het gaat om het transport.”

“Lekker is een consequentie, een gevolg van een interpretatie van een of meerdere zintuigen.”

“Transport.”

We zijn er niet uitgekomen wat een teelbal nou vindt van wat hij proeft. De wetenschap van de proevende teelbal is nog niet af.

© Rick Ruhland 2018

 

Advertisements

Bloedig mikado

Ze hield van een spelletje mikado, had ze me vaak gezegd.  Gisteren zei ze dat ze een nieuwe set had gekocht.

Ze liet me een foto zien.

IMG_6808.jpg

Ik vroeg haar of het niet gewoon tandenstokers waren waar bloed op zat.

Ik hoefde niet aan te dringen.

Ja, zei ze zacht.

Ze dacht dat ze met zulke houten prikkers aan acupunctuur kon doen en zo de demonen uit haar lijf kon halen.

© Rick Ruhland 2018

 

Nieuwe winkels 1: de Aromette

Een parfumerie is een plek waar je potjes en flesjes kunt halen met welriekende vluchtige stoffen. Ik kom er graag.

Maar wat nou als je een geur zoekt, die je niet op je huid smeert, en die niet bedoeld is om zoet of aantrekkelijk te ruiken, zoals een parfum lekker riekt?

Dan kun je terecht in de Aromette. In die winkel kun je terecht voor geuren die een aangenaam of misschien zelfs een gewenst onaangenaam gevoel geven. Dat laatste kan zijn een penetrante vislucht of een mexicaanse-bonen-maaltijd-scheet. Ik ga er heen voor de geur van vers brood, pas gemaaid gras, en zilte zeelucht.

Echt een uitvinding, de Aromette. Van kleine zakjes tot literverpakking, voor elk wat wils.

© Rick Ruhland 2018

 

Mijn eerste keer: het naaktstrand

Ouder worden is aan de ene kant geruststellend. Je hoeft er niets voor te doen en je wordt beloond met ervaring.

Er is ook een ‘aan de andere kant’. Het ouder worden heeft als nadeel dat je veel dingen niet meer voor de eerste keer kunt doen. De eerste keer naar school, de eerste keer in een achtbaan. En misschien interessanter: de herinnering aan die eerste keer.

Laat ik eens (over meerdere blogs verspreid) nagaan wat ik mij herinner van die eerste keren. Wat, wie (behalve ikzelf, spreekt voor zich), waar, wanneer, hoe (als in: hoe voelde ik me). Niet waarom, want de eerste keer is gewoon een eerste keer geweest.

Ik ga meteen in het diepe:

Het Naaktstrand.

Ik was daar met een medestudent. Het was aan een grote plas in het noorden van mijn land. Dat gehele meer was een geliefde plek voor studenten om te verpozen, en op het naaktstrand was dat niet anders. Dus veel jongeren, vermengd met ouderen (die veelal een leerachtige huid hadden). Het moet ergens eind jaren 80 zijn geweest, dus ik was nog niet volwassen en ik was geen kind meer.

Hoe voelde ik mij? Ik moet zeggen: zeer op mijn gemak. Naakt zijn is voor mij geen issue. Anders dan andere mensen is schaamte voor mijn naakte lijf niet aan de orde. Wat mij vaak tegen de borst stuit: de relatie die mensen (met veel schaamte) leggen met porno, seks, homo’s. Voor mij geen issue. Het moet gezegd: ik wijs het af als mensen op het naaktstrand zich seksueel gedragen. Op het naaktstrand zijn is vrijheid. Moet ook zeggen: ik ben geen rondloper. Ik ben vooral een naaktligger en naaktzwemmer.

Het naaktstrand is een van die eerste keren die ik dolgraag nog eens zou willen herbeleven.

© Rick Ruhland 2018

Ook ik ben ooit ontvoerd!

Verschillende keren heb ik verhalen gehoord van mensen die zeggen dat ze zijn ontvoerd. Dat zij het hele programma hebben doorlopen. Ik weet nu: De Grauwen zijn echt. Zij zijn geen acteurs en geen robots.

Nooit zal ik vergeten hoe het voelt als de Grauwen met hun dunne rubberachtige en delicate armen het lichaam ingaan om eieren uit te nemen of eieren te plaatsen. Ze hoeven niet te snijden in het lichaam.

En hoe ze mij aankeken. De zwarte ogen nergens hebben zelfs een cel die anders is. Geen irissen, geen centrum, alles hetzelfde. Ze hebben geen neus alleen maar kleine ademhalingsgaten. De mond is klein en zonder lippen, erg kort en recht. Ze hebben maar vier vingers. Haar huidskleur is bleek en grijs. Ze dragen geen kleren, zijn dus naakt en hebben geen seksuele kenmerken. Als ze onder ons mensen willen vertoeven, dan fabriceren ze een lichaam dat op het onze lijkt.

De Grauwen zijn intelligent en telepathisch. Ze kunnen door muren lopen. Ze kunnen teleporteren. En ze willen ons mensen. Onze gedachten en onze emoties. Hoe ze dat deden: ze stoppen een implantaat in onze neus.

Ik ben in slaap gevallen die dag maar voelde in mijn lichte slaap het vreemde lichaam. Mijn hoofdkussen had de volgende dag een druppel bloed. Vanaf dat moment bleven ze terugkomen. De spanning werd zo groot dat ik elke keer verwachtte dat mijn tanden zouden exploderen in duizend stukjes.

Ik zeg u, ik heb geen invloed op de gebeurtenissen gehad. Het implantaat ging met lange naalden de hersenen in. Ik rekende op mijn dood, raakte kort in paniek, als een lief kind, wilde ik mijn ouders vertellen waar ik was en dat ik niet kon terugkeren. Ik was zelfs zwanger zonder embryo’s. Ik huilde drie weken zonder te stoppen. Ik hield op met werken.

Eens per jaar hoor ik een metalen stem in de hersenen zeggen: “WIJ ZIJN DE KRACHT VAN HET HEELAL.

Vorig jaar heb ik lang gemediteerd en heb ik mijn bewustzijn kunnen uitbreiden naar onvoorstelbare hoogten. Het ging hoger en hoger, tot ik een echt beeld in en van mijn bewustzijn in de ruimte zag. Met mijn bewustzijn botste ik tegen een UFO aan.

Ik was geschokt tot de dood, was onmiddellijk terug in mijn bed en trok de deken op.
Ik word elke dag wakker met paniek en hartkloppingen.

Helemaal toen ik deze film zag:

© Rick Ruhland 2018

Maskeerscheet

Het valt niet te ontkennen. Steeds meer mensen kunnen slecht verhullen dat hun voeten naar zurig zweet rieken. Enerzijds heeft dat te maken, zo wordt vermoed, met het veranderde dieet van de homo sapiens. We eten te veel stoffen waar het lichaam en met name de zweetklieren geen raad mee weten. Anderzijds is geopperd de nieuwe zweetproductie te maken heeft met de steeds goedkopere sokken en schoenen die we kopen en dragen en die de zweetproductie -en zweetverwerking van voeten niet ten goede komt; veel afvalstoffen worden niet goed afgevoerd en blijven te lang aan de voet hangen, waarna anaerobe processen zorgen voor een overdaad aan zuren.

Dat is natuurlijk een slechte zaak. Maar opvallend is dat steeds meer mensen aan maskeerscheten doen. Geen nieuwe ontwikkeling, immers, mensen laten al sinds de dag dat we gingen eten scheten. Markeerscheten zijn evenmin nieuw. Wel vaker probeerde iemand in het verleden de frisse geur van limoenen in een vers geboend huis met flatulentie te verbloemen.

Echter, de laatste jaren – sinds de start van het nieuwe millennium – zijn maskeerscheten aan een onverbloemde opmars bezig. Steeds meer mensen doen daar echt hun best voor. Met name door veel bonen, kool, eieren en uien weg te klokken met cola of een andere frisdrank. Het snelle eten, weghappen zonder goed te kauwen, is ook een factor, vaak vanwege het vele vet.

Deze scheten worden door sommige mensen ook wel karmascheten genoemd. Die term is echter misplaatst. Maskeerscheten zijn namelijk niks meer en niks minder bedoeld om de zurige geur van zweetvoeten te verdoezelen. Het is maar de vraag of deze ontwikkeling gestopt kan worden.

© Rick Ruhland 2015

Fun Friday: scheerapparaat 2.0

Goed nieuws voor natscheerders: Gilette, Wilkinson, Philips en Braun slaan de handen ineen. Vanaf 2016 brengen zij nieuwe scheerapparaten op de markt: een met 10 mesjes en voor zware baarden een versie met 25 mesjes.

Maar dat is nog niet alles. De nieuwe scheermessen zijn zo breed als smartphone. Om die reden zijn de scheermesfabrikanten in gesprek de grote spelers op het gebied van mobiele telefonie om deze nieuwe apparaten van een plakstrip te voorzien zodat het scheermes achter op een smartphone kan worden geplakt (de lijm in kwestie is nog een probleem, maar gekeken wordt of de lijm van post-its kan worden gebruikt).

Er wordt ook gewerkt aan een app die aangeeft hoe bot de mesjes zijn geworden na verloop van tijd. Via de camera kan de app zien of je wel glad genoeg bent of dat je bepaalde plekken bent vergeten waarna je ook meteen een bestelling voor nieuwe mesjes kunt plaatsen. Zeker is al wel dat drie speciale scheerapparaten¬†in de markt worden gezet met mesjes die respectievelijk van goud, zilver en brons zijn. Op speciaal verzoek en voor wie verder alles al heeft wat zijn ietepetieterige hartje begeert, kan een set glazen messen meegeleverd worden; in het glas zijn zijn dan je initialen ge√ętst die zijn ingelegd met roze diamanten.

© Rick Ruhland 2015

Rothko ondergaan, bezoekers ondergaan

Het is PhilosoficalPhursday, en er moet iets me van het hart dat is gelinkt aan zowel ethiek als esthetiek. Niet om een oordeel te geven over die kunst of over de waarde van een schilderij, maar om een relatie tussen mens en kunstvoorwerp bloot te leggen.

En dan gaat het niet om zomaar een kunstvoorwerp van zomaar een schilder. Het gaat om een kunstenaar die die onder de huid kruipt. Die werken maakt Рin zijn geval schilderijen, maar ook het mag ook muziek of dans of sculpturen zijn; geschreven werk is van een andere orde Рdie niet meteen te interpreteren zijn, en die ook nog eens (of juist mede daardoor) multi-interpretabel zijn.

In Den Haag was tot 1 maart 2015 een overzichtsvoorstelling van Rothko in het gemeentemuseum. Het was al lang geleden dat zijn werk in Nederland zo uitgebreid te zien was. Ik was met vrouw en kind in het museum. En het is mooi te zien hoe een kind dat soort werk (veel en grote vlakken, met nuanceverschillen, in allerhande kleuren) in zich opneemt, en dan teruggeeft. Ten eerste ziet hij dingen die ik niet zie. Dat vind ik fantastisch. Schilderijen die meerdere ‚Äėverhalen te vertellen hebben‚Äô. Ook mooi: hij had zo zijn voorkeuren voor bepaalde doeken. Nog mooier: hij ging gewoon ook af en toe zitten om te kijken.

Wat maakte Rothko? Onder andere dit:

IMG_6951

Het was druk in het museum, en men werd gevraagd om op gedempte toon met elkaar te praten. Nou ben ik geen snob (nou ja, een beetje wel), maar op zo’n drukke middag bij een tentoonstelling van een niet echt makkelijke schilder Рin de zin dat je niet naar koeien in een sloot staat te kijken Рis kijken naar de schilderijen niet makkelijk. Makkelijker is het om naar mensen te kijken. En dan vooral naar de manier waarop mensen naar doeken kijken. Veel mensen kijken niet echt. Of kijken met de hand aan de kind. Of kijken heel kort. Ik hoor liever hoe mijn kind een doek in zich opneemt.

Wat erger is in zo’n drukke tentoonstelling: je hebt geen optie om mensen niet te ruiken. Ik weet dat canvas tegen te veel licht moet worden beschermd, maar de geuren van mensen, tasten die de doeken niet aan? Laten die de doeken niet stinken? Kunnen ze geen douche verplicht stellen voor bezoekers? Dus na het kaartjes kopen kleren uit en huppetee, een half uur onder de koude kraan.

Ik zei het al, ik ben een beetje snob, met¬†ook nog eens¬†de geur¬†van Versace op zijn wangen…

© Rick Ruhland 2015