Brieven Aan Koning Therapeut 22

Beste meneer,

Mijn zus is net als ik ruim over de tachtig. Ik kom mijn tijd meestal door met breien.

Mijn zus daarentegen is verslaafd aan haken. Niet met draden, nee, vleeshaken. Die slaat ze dan in de vensterbank.

Haar dementie is minder erg dan die van mij.

Spekjes.

En zure bommen.

© Rick Ruhland 2019

Advertisements

WoW: Gegeurtenis

Gegeurtenis: iets heeft plaatsgevonden en daarvan zit nog steeds een geur aan de herinnering vast. Ook: bij het ruiken van een geur denken aan een persoon, een plek of een moment dat iets plaats vond.

Bijna-synoniem: begeurtenis. Hierbij vindt iets plaats in je leven waarna je een geur aan dat moment koppelt. Een begeurtenis gaat dus vooraf aan een gegeurtenis.

© Rick Ruhland 2019

 

Proefschrift van de week

Titel: Fibonacci-vogels. Auteur: Pierre Diepenbrock.

Samenvatting: De onderzoeker heeft met dit proefschrift niet zijn eerste meesterproef afgelegd. Al eerder deed hij onderzoek en schreef de proefschriften De zwaartekracht van parfums en Zure tranen (een onderzoek naar de samenstelling van dierentranen).
Met dit derde proefschrift levert Diepenbrock het wiskundige bewijs dat vogels op elektriciteitsdraden in meer gevallen dan op kansniveau zou kunnen worden verwacht, in een Fibonacci-reeks van elkaar zitten. Het maakt wel uit welke vogels op de draad zitten, beweert Diepenbrock. De kans dat er meer dan twee of drie adelaars op een elektriciteitsdraad zitten, is zo klein dat een dergelijke reeks bij die soort niet gevonden kan worden. Overigens is ook bij konijnen en bijen deze reeks al vastgesteld, maar die zitten zelden op elektriciteitsdraden, aldus Diepenbrock.
De wetenschapper heeft ook andere reeksen getoetst, zoals de hyperharmonische reeks, maar die leverden niets op.

Eindoordeel: wij weten goed beschouwd zo weinig van de natuur en van de wiskunde dat we nauwelijks begrip hebben van ordening en volgorde in levende wezens en hoe deze functioneren. Het proefschrift is overigens vooral daarom zo bijzonder omdat de schrijver een waslijst aan voorbeelden geeft van dergelijke reeksen. Niet alleen op elektriciteitsdraden, maar ook op waslijnen en op schrikdraden (van die laatste merkt Diepenbrock op dat het gezelschap vogels in dat geval nog wel eens van samenstelling wil veranderen als er een vogel bij komt zitten; vaak gaat de Fibonacci-reeks over in een kwadratische functie).

© Rick Ruhland 2019

Proefschrift van de week

Titel: Zelfbedrog als wetenschapsdiscipline. Auteur: Inge Duinvent.

Samenvatting: Als je steeds op je eigen denken kunt reflecteren, dan is zowel dat wat je beoordeelt als fout, even juist of goed als datgene dat je beoordeelt als goed. Wat je beoordeelt als goed kan even zo goed volslagen fout zijn. Zie hier de premisse van de lijvige dissertatie van Duinvent.
Het moet gezegd, de promovendus heeft in haar onderzoek – geheel gebaseerd op literatuur en de eigen argumentatie, dus geen onderzoek met bijvoorbeeld proefpersonen – niet de makkelijkste weg gekozen, en zeker niet het makkelijkste subject van studie. Ze doet een net onaardige poging eigenbelang, vooroordeel, verlangen, onzekerheid en andere psychologische factoren die de wens en wil om [alles] te geloven beïnvloeden onder één paraplu te brengen. Begrippen als onwetendheid, luiheid of cognitieve incompetentie komen daarbij al snel aan de orde.
Ze doet een grappig gedachte-experiment. Stel dat we niet de wetenschappelijke rigiditeit hanteren van een duidelijk omlijnd onderzoek, dat dubbelblind, willekeurig, herhaalbaar en openbaar is. Dan moeten we, burgers en wetenschappers, accepteren dat onszelf bedriegen en dingen geloven die niet waar zijn. Of zoals zij het formuleert: wij zijn bereid om de werkelijkheid vanuit de leugen een nut te geven.
Ofschoon dat allemaal best kan zijn, en heus, haar redeneringen snijden hout, is de uitstap naar het huidige terrorisme van het populisme misschien iets te veel. Waar en juist, zonder meer, maar misschien meer een onderdeel van pamflet dan van een proefschrift.

Eindoordeel: De kwestie die Duinvent opwerpt in haar thesis is dat de huidige mores in de wetenschap net zo goed zijn als het omgekeerde of tegenovergestelde. Dat is echter een gevaarlijke richting. Wat je dan krijgt is dat een stelling als ‘Geen fiets is ook een fiets’ voor waar wordt aangezien. Dat komt te echt in de buurt van ‘nonchalante filosofie’ (een begrip uit het werk van de realistisch filosoof Neede). Haar pleidooi niet-wetenschappers verre van de wetenschap te houden is beter vol te houden. Wie niet nadenkt om zijn overtuigingen te staven, heeft minder recht van spreken dan wie nadenkt om zijn overtuigingen te ontkrachten.

© Rick Ruhland 2019

Proefschrift van de week

Titel: Contrabassen in de tuin: lage tonen en de groei van wortels. Auteur: Bard Moud de Zong.

Samenvatting: Er is meer tussen hemel en aarde dan wij mensen beseffen. Dat lijkt een beetje het uitgangspunt van Contrabassen in de tuin. Het onderzoek is mooi van opzet, net als de omslag van het proefschrift. De opzet is als een canon van Bach, en dat nekt ook tegelijkertijd de kwaliteit. Literair, maar niet wetenschappelijk.
Wat is Zongs punt? De menselijke zintuigen bevatten veel meer dan de vijf die normaal worden onderscheiden. We weten eigenlijk nauwelijks, gezien de definitie van de term zintuig die we normaal gesproken hanteren, iets van hoe organismen zoals zoogdieren de werkelijkheid waarnemen. Van planten weten we misschien nog wel minder.
Moud de Zong doet een poging ons gapende gat van plantenzintuigen te dichten. Uitgangspunt van zijn studie is het idee dat lage tonen (met de bijbehorende trillingen) de groei van wortels bevordert. Hij heeft daarbij ook gekeken naar hoe blessures van achillespezen van sporters worden behandeld met lage trillingen.
In verschillende settings (in een kas versus buiten, bloemen versus planten, inheemse planten versus exoten) zijn experimenten gedaan.

Eindoordeel: Wat een nonsens. Veel meer woorden maak ik er niet aan vuil. Resultaten zijn er niet, onderzoeksgelden zijn verspild, en wetenschappelijk noch praktisch heeft het onderzoek nut. In de compostbak ermee.

© Rick Ruhland 2018

Brieven Aan Koning Therapeut 21

Ben jij wel eens verdrietig? Ben jij wel eens intens verdrietig? Kun jij je überhaupt voorstellen hoe het is om zo verdrietig te zijn dat je hele bestaan bezwijkt?

Nee, dat vermoedde ik al. Dat kun je niet. Eigenlijk kun je dan slecht hulpverlener zijn. Hooguit kun je mensen helpen via een omweg.

Maar ongelukkig zijn, nee daar snap je niets van. Echt helpen kan dan ook niet. Jij wil alleen maar neuken met je patiënten.

© Rick Ruhland 2018

WoW: woordspelling

Woordgrappen maken zonder te weten hoe je iets schrijft; soms ook: taalgrap die een kreun bij het publiek oproept omdat de grap eigenlijk te voor de hand liggend is. Linguïstisch: weten welke letters er in een woord horen, maar niet snappen dat er ook een grappige connotatie aan verbonden is.

 

© Rick Ruhland 2018