Proefschrift van de week

Titel: Hergebruik van anaal methaan. Auteur: Man Cuair.

Samenvatting: In navolging van Alan Kligerman en Buck Weimer heeft de onderzoeker een technologische vraag in zijn proefschrift beantwoord. In de kern is de vraag: hoe kan de uitstoot van menselijke darmgassen worden hergebruikt? Bij het beantwoorden van de vraag spelen esthetische vraagstukken (zoals de geur en geluid van flatulentie) of commerciële belangen geen rol. Nee, de vraag van het proefschrift komt voort uit een behoefte aan duurzaamheid waarin de mens zelf een rol speelt. Cuair heeft daarbij mogelijke, makkelijk toepasbare technieken als uitgangspunt genomen. Hij komt tot de slotsom dat ondergoed met een dun laagje katoen bewerkt met dadelijn (een zachte, niet-natuurlijke variant van olivijn dat o.a. CO2 kan binden) methaan kan vangen. Het verwerken van ondergoed met dadelijn is nu nog te duur, maar als oplossing van methaanuitstoot en het gebruik als energiebron zijn onmiskenbaar.

Eindoordeel: Dit soort onderzoek is de toekomst. Innovatieve aanpak, duurzame oplossingen, economisch interessant. Het enige dat vaag is: dadelijn. Ik ben geen chemicus dus ik kan slecht beoordelen of dat een goede manier is om methaan te binden en later terug te winnen. Maar het is absoluut een proefschrift zoals er meer zouden mogen zijn.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

De Fulmar Inn: Het open riool 4

Blijkbaar had de zaterdagavond, een week eerder, elke stamgast aan het denken gezet. Op vrijdag een week later, niet lang na het openen van de kroeg, en met de eerste warme zonnestralen van het jaar, was iedereen binnen een kwartier na opening in de kroeg te vinden. Waar de zaterdagavond in zwijgen eindigde, was het een gekakel van jewelste zodra iedereen zijn eerste drankje op de bar had staan. Ver voor het avondeten was elke stamgast en wat vrienden van de stamgasten binnen en werd kwistig van de drank gesnoept.

‘Koos, ik heb deze week een paar nachtmerries gehad. In al die nachtmerries was de Fulmar Inn voor altijd gesloten. Dat was geen grappig vooruitzicht.’

Gerrits opmerking liet de helft van de stamgasten aan de bar rillen. Sjoerd had zelfs kippenvel dat hij aan iedereen liet zien.

‘Maar is dat reëel?’

Jonneke was de enige die dat soort vragen moest stellen. En ook kon stellen, want de ervaring met haar adviesbureau ‘Psychologie in de praktijk’ had haar geen windeieren gelegd. Zij wist dat maatschappelijke veranderingen niet opgelegd konden worden. Forcing backfires, stond op haar internationale website.

Gerrit pakte zijn snuiftabak.

Berend had als klerk bij de gemeente vaker verteld over hoe je de gemeente het beste moest bespelen. Voor hij iets zei, keek hij naar de vingerbewegingen van Gerrit, die de tabak op het vangnetje tussen wijsvinger en duim legde en een keer krachtig snoof.

‘Als ik hier iets zinnigs over mag zeggen, en ik denk dat ik dat heel goed kan: ga niet onmiddellijk met je kont tegen de krib, maar breng het nieuws via anderen naar buiten. Gebruik de Wijkkrant, of dat blaadje voor de uitgaan en kunsten… Hoe heet dat ook al weer, Jonneke?’

‘EW. Even Weg.’

‘Precies die. Zorg dat je momentum krijgt. Dat men weet dat je er bent, en dat je een betekenis hebt, en dat je al heel oud bent, al heel lang bestaat.’

‘Het gaat helemaal niet om USP’s.’

Koos schonk Hannes, die van alles verstand had, een borrel.

‘Alles moet in het kader staan. Het kader ‘voorkomen dat de kroeg gesloten wordt’.’

‘Maar dan moeten we wel zorgen dat we laten zien welke rol de kroeg speelt, nu en vroeger. Waar de waarde van de kroeg in zit. En dan niet die dingen die juist de gemeente doen roepen: we gaan de fundamenten van de kroeg onderzoeken.’

‘Juist,’ zei Gerrit met een blij gezicht, restanten snuiftabak in zijn zakdoek snuitend.

‘Daarom,’ en terwijl ze verder sprak tilde ze haar aktekoffer op de bar en haalde er een boek uit, ‘ben ik in de bibliotheek geweest en op wat websites over de herberg.’

Iedereen keek naar het boek in haar handen. Ze keken goed. Hannes zag het al snel.

‘Dat gaat over ‘een’ herberg. Niet ‘de’.’

Koos knikte met Hannes mee.

‘Hannes ziet het goed. Dat is een kroeg uit de stad, maar meer bij de oude wallen. Aan de zuidkant van het centrum.’

‘Wat kunnen we dan doen?’

‘We hebben een plan nodig.’

Maartje was weer helemaal bij de les. Dat ze een verkeerd boek heeft meegenomen, had ze al weer achter zich gelaten.

‘Koos, wat weet je van de vorige eigenaren?’

Koos haalde zijn schouders op.

‘Het schijnt dat mijn voorouders altijd een relatie met de kerk hadden.’

Koos liep weg en kwam na ene minuut of tien terug met een koker. Daarin zat een poster. Die rolde hij uit en met glazen op de hoeken legde hij die op de bar. Iedereen kwam om de poster heen staan en las de tekst:

Dat huys aender mueren daer sy tegenwoordig syn woenende, gelegen aen den hulle omtrent der kerken aen den ommegank metten camp daer achter aen gelegen, streckend met beyde syden aen de gemeyn straet, van den eenen syde opwaert nae de kercke aen ende voirts nae het huys, gecoemen ende gecocht van den kapelaan Heer Brassen Willemsz. zaliger.

‘Zo.’

‘Wat je zegt.’

‘Nou.’

Iedereen behalve Sjoerd zat verbluft te kijken. Die zei daarom maar:

‘Jullie hebben geen idee wat hier staat en waarom dit in ons voordeel kan zijn.’

Iedereen schudde zijn hoofd en beaamde zijn eigen onwetendheid.

‘Koos, hoe kom je hier aan?’

‘Lag eeuwen in de crypte van de kerk. Het verhaal van hoe en wat en hoe ik eraan kom, vertel ik nog wel een keer.’

Sjoerd las de tekst nog een keer.

‘De kroeg is ooit van de kerk gekocht? Lees ik dat goed?’

Jonneke tikte een paar woorden van de poster in en kwam al snel op een website. Ze las voor:

‘De oudste kroeg, die aan de rivier is gelegen, is vermoedelijk uit 1556 of daaromtrent; heel waarschijnlijk nog ouder. Na 50 jaar en enkele branden en overvallen (ook vanaf de rivier) de kroeg in rap tempo overging in andere handen, eerst een Duitser, toen een Fransoos, toen een Groninger, toen een Brabander, toen een lokale jongen het koffiehuis probeerde voort te zetten. Dat lukte in januari 1605. De eigenaar toen, Van Cleyenconst en van huis uit een baksteenbakker, kwam toen bij de wacht voor een vergunning en de gemeentelijke notaris die hem vroeg wat de naam moest zijn. De eigenaar was niet helemaal alert (hij had een aanbod gekregen om ook een brouwerij in het pand te beginnen, zei Vul maer in, en dat werd de naam.’

‘Waarom hebben we die site niet eerder gevonden?’

‘Omdat we verkeerd dachten en daardoor verkeerd zochten.’

‘Zou dit kloppen? Dat de kerk altijd een vinger in de pap van de kroeg heeft gehad? Ik bedoel: het staat op een website, maar wat op internet staat, is meestal maar half waar.’

Gerrit werd het allemaal wat te veel.

‘Laten we het hier bij houden: Vroeger ging de koster voor de uitbater uit.’

Alleen de vrouwen aan de bar konden niet lachen om de woordspeling.

‘Het verklaart in ieder geval wel waarom er al eeuwen een animositeit tussen de kerk en het klooster en de kroeg bestaat.’

‘Maar wat gaan we nu doen?’

‘Ik heb een tip. Er staan wel meer gebouwen in de straat die belangrijk zijn geweest, en waar je niets mee mag doen. Niet verbouwen, niet aankomen. Van overheidswege. Denk aan de boerderij aan einde van de straat, het pakhuis hiernaast, de oude molen van de houtzagerij. Betrek die in het plan.’

Koos sputterde nog even tegen, maar gaf uiteindelijk toe.

Maartje had het laatste woord die avond, voordat ze gingen biljarten en drinken.

‘Ik schrijf een artikeltje, en wij zorgen er voor dat we de gemeente uitzuigen en veel geld vragen voor renovatie e.d. en dat tegelijkertijd de kroeg open moet blijven.’

Iedereen knikte hartstochtelijk ja. De kroeg moest blijven.

© Rick Ruhland 2018

Kaffeetisch

Het is moeilijk voorstelbaar, voor mijzelf, maar vandaag is iets gebeurd dat in Duitsland mij niet eerder is overkomen. Voor de duidelijkheid: ik kom al mijn hele leven in dat land. Het is mijn tweede thuis.

Ik heb daarmede een zwak voor het land. Voor de natuur, de cultuur, het eten en drinken, de mensen. Opgevoed met Duitse gewoontes weet ik de maaltijden op hoge waarde te schatten. Het ontbijt met de Brödchen, de warme maaltijd in een Stube, en het Avondbrot met een rijke schakering van worsten is volledig aan mij besteed en zit diep in mijn genen.

Waar ik zeer blij gemaakt mee kan worden, is een Kaffeetisch in de namiddag in een goede Conditorei. De uitstekende taart (Käsekuchen bij voorkeur) en een potje koffie zijn standaard bij een bezoek aan mijn tweede thuis.

Maar dan vandaag. Ik bezocht Bocholt, net over de grens met Nederland. Halverwege de middag zat ik met mijn naasten neder op het terras van een café in het centrum. Tussen twee haakjes: ik heb overwogen de naam van het café te noemen maar dat is niet wat ik wil.

Wat ik wil is mijn verbazing uiten. Wij kwamen aan en keken binnen naar de taarten. We kozen voor twee stukken frambozentaart en een stuk Käsesahne. Buiten zou iemand langskomen voor de drankjes.

Maar wie ook kwam, geen serveerster. Na 20 minuten besloot een van de vrouwen ons te bedienen. Let wel, er waren 5 vrouwen aan het bedienen en het terras zat niet barstensvol.

We bestelden Koffie, thee Darjeeling en een milkshake.

Toen kwamen de taarten. Verkeerd. Slechts 1 frambozen en 2 van de andere soort. We hebben tot zes keer gezegd dat het niet klopte, zij bleef volhouden dat er geen framboos meer was, en pas toen vertrok ze weer. Om alsnog de tweede frambozentaart te brengen.

Toen de thee en de rest kwam, bleek men voor Earl grey gekozen. Waarom, we hebben geen idee.

Dit alles is voor mij zo ongekend. Letterlijk: zo ken ik de service van de Duitse horeca totaal niet.

Het bedienende personeel had nog één onfatsoenstroef achter de hand. Bij het afrekenen stonden de vijf vrouwen te smoezen bij elkaar en keek toe hoe we aan de counter stonden. Maar in beweging komen om de rekening te geven, nee.

Toen we hoofdschuddend wegliepen van het etablissement langs de Bocholter Aa, keek ik naar de vele oude vrouwen die daar hun Kaffeetisch nuttigden en vroeg me af: is de service van Duitsland aan de grens echt zo Nederlands?

© Rick Ruhland 2018

Partij voor planten XIV

Daar is hij dan. Je kon er op wachten. Het actieprogramma van de PvP. Heel simpel en heel kort.

Daar gaan we.

“1. De PvP is tegen planten die hier thuis horen.
2.De PvP is tegen vervuiling van plantengenen door kruisbestuiving.
3. De PvP is tegen vervuiling van het natuurbeeld!
4. De PvP is tegen het gebruik van zuurstof en ruimte door exotische planten.
5. De PvP is tegen iedere plant die niet is gepoot en gezaaid van generaties planten die al een eeuw in Nederland groeit.
6. De PvP is tegen meer diversiteit.
7. De PvP is tegen!”

Kortom, een onvervalste maar valse herhaling van zetten. De beginselverklaring komt van Goor Waskruid hemzelf.

Waar het op neerkomt, is inteelt.

En over punt 5. zal ik nog wel vragen gaan stellen. Ik snap eigenlijk niet wat daar staat.

Ik heb Goor gevraagd of hij nog ergens voor is, en niet alleen tegen. De reactie is nog niet binnen. Ik weet wel, het zal gaan om eigen planten eerst. Maar toch, de PvP is vooral tegen een misstand. Een oproep tot actie en verbetering is het zeker niet.

© Rick Ruhland 2018

Brieven Aan Koning Therapeut 13

Beste B.,

Elke keer als ik buitenkom, dan zie ik zwarte katten, mensen die onder ladders doorlopen, tramlijn 13, een zak zout die opengebarsten op straat ligt, drie vlinders op een bloem, het houdt maar niet op!

Ben ik nou werkelijk voor het ongeluk geboren? Ik ben geboren op 13 januari. Inderdaad, een vrijdag.

A. Pechvogel (dit is een pseudoniem en anagram, hoewel het anagram niet helemaal juist is).

© Rick Ruhland 2018

Nieuw nieuwe nieuw: De Silent Disco Flash Bootcamp

Afvallen moet wel leuk blijven. Bewegen op muziek is beter dan simpel weg wat rond rennen en op en neer te springen. Afvallen zonder verplichtingen is als dansen zonder verplichtingen.

Na de zomer begin ik om die redenen met iets geheel nieuws.

Silent Disco Flash Bootcamp in the park.

Wat gaan we doen?

In het Westerpark te Amsterdam komen we bij elkaar. Na 5 minuten lichte strekoefeningen krijgt iedereen een koptelefoon op. Die is via bluetooth verbonden met een playlist. De muziek die wordt gespeeld, is muziek van diverse muziekfilms en -series. Denk Fame, Footloose, Flashdance, Dirty dancing. Grease kan ook nog net.

Niet alleen worden de songs van die films en tijd gespeeld, de kleding is ook speciaal: denk Jane Fonda in aerobic-style. Hoogopgesneden pakjes, roze zweetpolsbandjes, beenwarmers. Veel kleur.

Enige vereisten van de Silent disco flash bootcamp: je moet kunnen meebewegen op de muziek van Fame, Grease, Footloose: zelfde danspasjes.

Ter afwisseling hoor je af en toe een kinderliedje; bij die liedjes moet je zelf pasjes bedenken, maar wel in de stijl van de muziekfilms.

PRAKTISCH:

Waar: het Westerpark in Amsterdam

Wanneer: vanaf half september 2018.

Kosten: 10 euro per keer.

Aanmelden: SDflashbootcamp@gmail.com.

Disclaimer: alleen bij voldoende aanmeldingen en dan elke 2 weken op zaterdagmiddag.

© Rick Ruhland 2018

Brieven Aan Koning Therapeut 12

Beste B.,

Recentelijk gaf je in je columnpje (mag ik je erop wijzen dat het woord column het enige woord in het Nederlands is dat op een n eindigt en toch de verkleinvorm met -pje heeft?) op je website en in diverse damesbladen een antwoord op de volgende vraag:

Mag mijn kind meekijken met porno als het meekijken liefdevol gedaan wordt?

Ik ben echt heel boos geworden dat je durft te stellen dat meekijken oké is, ALS aan een aantal voorwaarden is voldaan.

Je geeft die voorwaarden dan, maar echt, hoe durf je!

Het feit dat je niet kijkt naar andere factoren, zoals uit welk land die porno komt, of uit welke tijd, dat kan echt niet. Hoe moet ik bijvoorbeeld mijn kind uitleggen dat mensen vroeger hun schaamhaar gewoon lieten staan en dus niets afscheerden?

En dan nog: moet de porno liefdevol gedaan worden, of het meekijken liefdevol?

Ik ben geen schaamhaar wijzer geworden!

Xaviera, moeder van 13 kinderen.

© Rick Ruhland 2018

Partij voor planten XIII

Politiek is uiteindelijk voor die mensen bedoeld die graag aandacht willen, en ook nog macht. Politiek is niet voor creatieve mensen. Niet voor filosofische mensen. Niet voor intelligente mensen.

Nee, politiek is voor die mensen die heel hard willen roepen wat ze denken. Als ze ‘poep’ denken, dan moet ze POEP schreeuwen. Nou is poep en ook MEST voor veel planten best belangrijk, maar om nou het om minste of geringste dat soort krachttermen de wereld in te slingeren is niet goed voor de plantengemeenschap. Dat is overigens geen stelling van ondergetekende maar van een cactus die recentelijk een bericht postte op een forum voor vetplanten.

Het grappige van dat forum is dat planten daar vooral zeggen dat Nederland verandert. Niet omdat planten anders zijn gaan denken. Nee, volgens de vetplantenorganisatie en ook de schrijver van de post op het forum is het weer in Nederland dusdanig aan het veranderen dat cactussen als hij makkelijker hier wortel kunnen schieten.

De schrijver, een cactus die vroeger naast de geraniums stond maar op een gegeven buiten de deur is gezet, voorkomt het woord Klimaatveranderingen. En ik denk dat dat wijs is. Want bij de PvP geloven ze niet in klimaat. Of veranderingen daarin.

Om met de woorden van de grote Goor te spreken:

‘Klimaat is een hobby.’

Toch wil de PvP wel planten verplaatsen. Want de problemen van tegelijk drogere en ook nattere en warmere zomers en dergelijke, daar hebben ook de PvP-aanhangers wel te maken met exoten.

Misschien is dit artikel de moeite waard voor Goor en consorten. Want translocatie wordt een issue de komende decennia. Of Goor dat nou wil of niet.

De niches waarin planten kunnen leven zijn niet zo groot, zeker niet voor PvP’ers. Een risico-analyse is dan essentieel. En hoewel ik mij afvraag of de PvP het wil toegeven, maar zelfs voor de aanhangers van Goor zijn ARCS (assisted regional colonisation areas) onoverkomelijk.

© Rick Ruhland 2018

Breaking news: veiling

Ik heb geen idee of de volgende regel tekst (de kop boven een artikel op internet) fake-nieuws is of een alternatief feit is, maar ik vind het op generlei wijze ongeloofwaardig en ik vermoed dat het dus wel waar moet zijn.

“Twee bisdommen veilen misbruikte misdienaars voor het goede doel.”

© Rick Ruhland 2018