Phailed Photo’s on Phriday

Mag ik deze mislukte foto misschien kunstzinnig noemen? Ja, dat mag. Waarmee ik niet beweer dat ik een kunstzinnig type ben. Laat staan een kunstenaar. Ook onbeweerd blijft dat deze foto, zijnde geen kunst per se, dus nut heeft.

IMG_8879.jpg

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Bach-Werke-Verzeichnis 5: Wo soll ich fliehen hin?

Deze koraalcantate, die qua tekst ook een verwijzing is naar de Dertigjarige oorlog, is uit 1725 en ze is bedoeld voor oktober, midden tussen de christelijke feestdagen in.

Ik heb, omdat ik de vorige keren nog wel eens een uitvoering beluisterde die ondermaats was, in ieder geval bij deze cantate (en misschien wel vaker) besloten om geen aandacht meer te besteden aan verdrietig stemmende versies. Geen Stuttgart Bach Collegium en dergelijke meer.

Goed, de uitvoering van The English Baroque Soloists en het Monteverdi Choir onder leiding van J.E. Gardiner. Lichtvoetig en aangename solisten. Toch is het een en ander niet af. Ik kan er niet achter komen wat het is. Is het het koor? Tenor lijkt niet uit te komen met zijn aria. Overigens, ik lees bij de commentaren eronder: “Boring, mediocre singers, weak trumpet. As usual with JEG.” Als ik deze persoon dan op YouTube aan een nader onderzoek onderwerp, dan blijkt zij een liefhebber van Karl Richter (*koude rillingen bespotten mijn rug*). Is de conclusie gerechtvaardigd dat deze mevrouw weinig tot niets van Bach of barok begrepen heeft?

Ondanks de leeftijd (opname stamt volgens mij uit 1971) heeft deze uitvoering van Harnoncourt zo zijn charme. Wel veelzeggend is het als bij het Youtube-filmpje mensen vooral vragen stellen over de gebruikte plaatjes (hier een schilderij van Hendrick Andriessen, te weten ‘Vanitas’). Misschien vind ik dit wel de fijnste versie.

Dan Ton Koopmans versie. Hm. Ik luisterde wel, maar ik hoorde nauwelijks de cantate. Of andersom: ik hoorde wel, maar luisterde niet. Ging een beetje langs me heen. Bij een tweede keer luisteren valt me op dat de uitvoering niet uitgesproken is. De tenor is wel beter dan bij Gardiner.

Over het stuk zelf:
De vele mineurklanken, en het gejaagde van o.a. deel 3 (Ergieße dich reichlich) bekoort mij niet. Het tweede deel van de cantate is overigens wel beter dan het eerste deel.
Ik ben kort van stof, ik mag derhalve concluderen dat deze cantate me weinig doet. Terecht?

Meer informatie? Kijk hier en wederom de diepgang van JSBAchcantatas.

© Rick Ruhland 2018

Bach-Werke-Verzeichnis 3: Ach Gott, wie manches Herzeleid

Ook BWV 3 is net als BWV1 en 2 een koraalcantate; 3 is ook geschreven in 1724. De cantate is bedoeld voor de tweede zondag na Driekoningen (6 januari). Onderstaande versies zijn allemaal weer te vinden op YouTube.

Deze keer (ik ben wijzer geworden) ben ik begonnen met de versie van Gardiner. Deze versie, ook op Spotify te vinden, kent het ingetogen spel van de strijkers en blazers, die vaker bij dirigenten als Gardiner is te vinden, maar ook de zang van de solisten is uitermate plezierig. Alsof je een goed gelukte spaghetti carbonara eet met een glas smakelijke Verdicchio.

Ik heb ook weer een versie van Concentus musicus Wien o.l.v. Nikolaus Harnoncourt beluisterd. Ik weet nu wat ik daar van vind: te romig. Alsof je die spaghetti carbonara maakt met een scheut room, in plaats van alleen eieren, en die verpeste pasta vervolgens opeet met een glaasje volle melk. Ook het koor is niet klein genoeg. Aan de solisten maak ik geen woord vuil: niet mijn stiel. Kortom, de hele uitvoering niet helder genoeg, mede door onvoldoende passende tempi bij de noten, en de solisten (zowel zang als instrument) kennen te weinig dictie. Dat gold voor BWV 2, dat geldt ook voor de uitvoering van deze cantate.

Van Sigiswald Kuijken en La Petite Bande kon ik geen versie vinden, van Ton Koopman wel. Vond ik Koopman in BWV 2 precies goed, ik denk dat ik qua BWV 3 Gardiner de betere is.

Over stuk zelf:
Wat mij betreft een heerlijk chorus dat de cantate opent: klassiek Bach. Je wordt meegenomen op de welgemeende en harmonieuze klanken en harmonieën. Waar ik ook lyrisch over kan worden, zijn de alt en de sopraan die samen deel 5 voor hun rekening nemen. Die samenzang is de basis voor veel latere composities, en niet alleen van Bach zelf, maar mijns inziens ook van andere componisten. Mooi citaat in een YouTube-reactie op Gardiners interpretatie: “Gardiner’s performance of the marvelous first movement is a particularly flowing and tender one. We hear the “heartache”, but it is seems to express that this is indeed a path the believer is traveling “to heaven”.” Mooi gezegd.

Meer informatie? Kijk hier en wederom de diepgang van JSBachcantatas.

‘Failed Photographs’

Nowadays, we can make an unlimited amount of photo’s with our digital camera’s, smart phones and tablets. We can take 100’s, 1000’s or even more pics every day. We can delete those that we don’t fancy. Unlike in the ‘analogue’ age, photo’s we don’t like are put in the waste bin of, for example, our tablet. Straight away. No hesitation whatsoever.

That’s a pity. Because a lot of those photo’s are some sort of art in themselves. Failed doens’t mean failed. It’s is just another representation of the world. A different view on reality. Maybe even a different reality in itself. Like the way bipolar people see the world in their manic episodes.

So, I would like to make a statement for those ‘homeless pics’. I will post pics like that every once in while. Give pics a chance.

IMG_8250

© Rick Ruhland 2018

Bach-Werke-Verzeichnis: 1. Wie schön leuchtet der Morgenstern

Vanaf deze dag begin ik aan een omvangrijke opdracht (een opdracht die ik mezelf gegeven heb): alle stukken van J.S. Bach – beginnend bij BWV 1, dus volgens de lijst, niet volgens de ontstaansgeschiedenis o.i.d. – kort bespreken op mijn weblog. Het liefst in verschillende uitvoeringen, met wat kennis en informatie en achtergrond, en met mijn voorkeur voor een uitvoering. En: wat ik mooi vind aan een bepaalde compositie. Als ik wat kan vinden, dan doe ik er ook wat websites voor meer informatie bij.

BWV 1 is een koraalcantate, geschreven in 1725. Aanleiding is 25 maart, de Maria Boodschap (aankondiging van geboorte Jezus door de aartsengel Gabriel aan Maria). De versies (ok, op 1 na) die ik heb beluisterd staan op YouTube, dus voor iedereen bereikbaar.

Zet ik die versies naast elkaar, dan heb ik zo mijn voorkeuren. Als eerste luisterde ik naar de versie van Nikolaus Harnoncourt. Mijn reactie was onverbiddelijk en rap: te pompeus, te snel, de hoorns zijn niet in orde, het vioolspel is te scherp, de zangpartijen te frivool, alleen de hobo’s in deel 3 zijn te pruimen. Beste uitvoering die ik zo op internet kan vinden is toch wel Ton Koopman en het Amsterdams Barok Orkest en Koor. Balans van orkest en koor is veel beter, door beter tempo en betere cadans danst het stuk meer, accenten passen beter bij de melodie en de instrumenten. Helderder. Solisten zijn ook dik in orde. Tot slot qua YouTube: Sigiswald Kuijken met La Petite Bande. Best goede opname qua instrumenten, zeker deel 3, maar wat een lelijke sopraanpartij daar. Niet in balans met de orgel en hobo. Ook de tenor is niet wat het kon zijn: geaffectueerd. Hoe het niet moet, wat mij betreft (in massaliteit, in gillerigheid, in plompe uitvoering), is dit: Stuttgart Bach Collegium. Gauw vergeten! Ik doe er niet eens een link bij.

Verder heb ik op Spotify nog dit gevonden: een versie van het Arion Baroque Orchestra (zelf even zoeken ;-)) Mening: beetje dof, wel mooier qua ingetogenheid. Niet veelzeggend, eerlijk gezegd.

Over het stuk zelf:

Mooiste deel van BWV 1 is denk ik de tenor-aria (deel 5, Unser Mund und Ton der Saiten) met de twee violen. Mooiste solo-partij is de hobo in deel 3, in combinatie met het orgel.

Meer informatie? Bijvoorbeeld hier en hier.

Flessenhamster

Ik kom regelmatig op deze site, al sinds 2007. Fenomenaal, de gedachte en uitvoering van het bonsaikatje. Daar is dat meisjemet haar zogenaamd zelfgemaakte tas van haar eigen kat (nee, nou niet grof worden, ze mag best tassen van haar eigen kut maken) een doetje bij. Aanstellerij, geen kunst, reldel, gebrekkige jeugd zonder voldoende aandacht. Dat soort dingen.

Op die bonsaikat-site geweest? Ik ben zo zwaar onder de indruk van de ‘bonsaikitten’. Prachtige kunst natuurlijk, omdat niet alleen het idee zo vooruitstrevend is dat (zo heb ik begrepen) mensen meteen bezwaar maakten – het teken bij uitstek dat het hier gaat om goede kunst die zijn tijd ver vooruit is – maar omdat bovendien de inherente schoonheid van hard (glas) tegen zacht (kat) van verre te zien is. Het staat buiten kijf dat zulke sites bijdragen aan de kunst, en zelfs de mens op een hoger plan brengen.

Sterker, ik ben zelf aan het knutselen geslagen. Vanuit mijn werk (ik doe experimenten op kleine dieren als muizen, ratten en konijnen, omdat ik geen grote (wek)flessen heb) heb ik een paar weken geleden een paar nesten hamsters meegenomen. Mijn vader, die tegenwoordig bij mij inwoont nadat hij niet meer voor zichzelf kon zorgen door een combinatie van vasculaire dementie en symptomen van het Korsakov-syndroom, drinkt nog steeds graag zo ongeveer om het half uur een Underberg. Zodoende heb ik een stapel bruine flesjes in huis. Ik heb verder een apparaat op de kop getikt waarmee ik de naakte babyhamsters de fles in kan duwen. Een soort omgekeerde stofzuiger die lucht blaast.

Na enige aanloopmoeilijkheden waarin veel hamstertjes het leven hebben gelaten, heb ik nu enige hamsters in een Underberg-flesje gekregen. Helaas zijn ze allemaal dood, dus ik kan nog niets laten zien dat geslaagd is te noemen. Tenminste, dat er niet te bloedig uit ziet. En een levende hamster in een flesje is zo mogelijk nog moeilijker.

Goede ideeën vragen om verwezenlijking. Jammer dat het nog niet zo ver is. En ik krijg het hamsterbloed niet uit het tapijt. Voor tips voor het ontbloeden van het tapijt: mail me. Misschien een idee: zodanig hamsters bewerken dat de bloedvlekken een mooi patroon maken op het tapijt. Of een bruinrood tapijt kopen. Maar dat is niet artifarti.

© Rick Ruhland 2015

Genieten, genot

Ik neem mijn werk altijd serieus, in de zin dat ik goed tot perfect mijn werk probeer te doen. In mijn persoonlijke leven, echter, ben ik niet of nauwelijks serieus. Bovendien, werk is bedoeld voor geld, voor ambitie misschien, voor sociale contacten, voor het toepassen van wat geleerd is in onder andere studies en banen. Maar mijn persoonlijke leven? Dat is andere Kuchen, om het maar eens in mijn tweede moedertaal Duits te zeggen.

Voorop in het leven staat plezier en genot. Die kan samen gaan met een flinke dosis diepgang, zoals een goed gesprek over oude jazz of de betekenis van reizen op de menselijke geest. Daarom is dit weblogbericht gewijd enkel en alleen aan het grote genieten. In genot en genieten komt zo ongeveer alles terug wat maakt dat ik in leven blijf.

De meeste mensen (zelfs ik af en toe) vergeten het, maar we zijn niet in het leven om dood te gaan. Dat zal wel gebeuren, maar die zelfde meeste mensen verwarren die eventualiteit en waarschijnlijkheid als maatgevend voor het leven. Doodgaan is geen daarom om geen hedonist te zijn, om dus maar niet te genieten. U merkt het, ik heb weinig linksradicale en strengreligieuze mensen in mijn omgeving. #Mens, durf te leven! #

Dus wie leeft, zal zich toch minstens met eten bezig houden. En dat kan simpel of saai, maar ook met smaak en verrassing. Wie leeft, kan verstrooiing gebruiken, zoals muziek, films en beelden kunsten. Dat is voor mij bijna noodzaak. En wie even geen zin heeft: #Whatever gets you through the night, it’s allright!#, dus steek een verdovend rokertje op, heb seks met je lief, dans, drink een goed glas wijn of whisky. En humor dan? Ook.

En als je echt niet meer hier wilt zijn: ga reizen. Zoek andere culturen op, andere naturen, andere landen, andere gewoonten. Ik kom graag in Italië, Frankrijk, Duitsland. En Schotland, natuurlijk, maar dat is verhaal apart. Zie mijn website.

Maar in mijn naam: geniet! Van Muziek, Reizen, Films, Beeldende kunsten, Humor tot Koken & eten. Want dat maakt het leven de moeite waard, en geeft het bestaan pas echt een reden.

© Rick Ruhland 2015