Ik ga zelden op vakantie

Vakantie. Daar zit het woord vakant (vacant) in. Leeg, onbezet. Als weggaan van huis nou eigenlijk iets nooit is voor mij, dan is het wel vakantie. Bij dat woord stel ik mij een periode van niets doen voor. Ledigheid als doel. Ik ben in mijn hele leven misschien een of twee keer op vakantie geweest. Vakantie is niets voor mij. Ik wil juist andere dingen zien, mijn geest vullen met beelden en ervaringen en geuren en smaken die ik thuis niet heb. Indrukken waarmee ik de gure herfst en koude winter doorkom.

Als ik weg ga van huis en naar een andere plek ga, dan ga ik reizen. Vandaag besefte ik voor het eerst wat het woord ‘reizen’ betekent. Rei heeft de betekenis van begroeting en van koor. Zen is (vrij vertaald) bevrijd worden door meditatie.

Dat is mijn Zenzicht (een meditatief inzicht) van vandaag: reizen is een ‘koor en begroeting die mijn leven door meditatie bevrijden en verrijken’.

Ik kan gaan reizen morgen. Ik ga reizen morgen.

© Rick Ruhland 2018

 

Advertisements

Praktische oplossingen 3

Afgelopen week waren de koffiefilters op, maar met een paar blaadjes wc-papier over elkaar was het probleem opgelost. Bijkomend voordeel was dat, nadat de koffie was geschonken en nadat de velletjes gedroogd waren, die blaadjes alsnog voor het afvegen van de billen konden worden gebruikt, in het voorbijgaan de anus een koffiegeur gevend.

© Rick Ruhland 2018

Vraag op vrijdag: doe geen relatietest

Heb zelf nog nooit een ingevuld. Maar ze bestaan. Relatietesten. Zoek maar eens op internet. Ook al zoek je niet omdat je jezelf wilt testen.

Mijn vraag van de dag is eigenlijk ook een stelling, een hypothese. Die luidt: als je een test doet naar de staat van je huwelijk, zet je dan al niet vraagtekens bij je partner, staat je relatie dan al niet op springen of waarschijnlijker, is je huwelijk of andere vorm van samenzijn dan eigenlijk al ten einde?

Ik zeg: ja. Je doet zoiets niet als het goed gaat met je huwelijk. Dan denk je daar niet eens aan. Nee, een test naar je huwelijk is vragen om bevestiging van de teloorgang van je huwelijk. Of welke relatievorm ook.

Terzijde: ik heb nog nooit een IQ test gedaan.

© Rick Ruhland 2015

Ergernis van de dag: natte anus

Dat je op de wc wit en dat het een oneindigheid duurt voor die keutel eindelijk de sluitspier doorkomt, en dat die in het water plonst, zodat water tegen je anus spettert, en dat je dan wilt afvegen en het toiletpapier nat wordt en je vingers er door heen gaan en in je anus drukken.

© Rick Ruhland 2015

Fun Friday: scheerapparaat 2.0

Goed nieuws voor natscheerders: Gilette, Wilkinson, Philips en Braun slaan de handen ineen. Vanaf 2016 brengen zij nieuwe scheerapparaten op de markt: een met 10 mesjes en voor zware baarden een versie met 25 mesjes.

Maar dat is nog niet alles. De nieuwe scheermessen zijn zo breed als smartphone. Om die reden zijn de scheermesfabrikanten in gesprek de grote spelers op het gebied van mobiele telefonie om deze nieuwe apparaten van een plakstrip te voorzien zodat het scheermes achter op een smartphone kan worden geplakt (de lijm in kwestie is nog een probleem, maar gekeken wordt of de lijm van post-its kan worden gebruikt).

Er wordt ook gewerkt aan een app die aangeeft hoe bot de mesjes zijn geworden na verloop van tijd. Via de camera kan de app zien of je wel glad genoeg bent of dat je bepaalde plekken bent vergeten waarna je ook meteen een bestelling voor nieuwe mesjes kunt plaatsen. Zeker is al wel dat drie speciale scheerapparaten in de markt worden gezet met mesjes die respectievelijk van goud, zilver en brons zijn. Op speciaal verzoek en voor wie verder alles al heeft wat zijn ietepetieterige hartje begeert, kan een set glazen messen meegeleverd worden; in het glas zijn zijn dan je initialen geëtst die zijn ingelegd met roze diamanten.

© Rick Ruhland 2015

WaaromWoensdag: hipster

Ja, ik heb een schurfthekel aan bloemen in het haar, wijde pijpen (nauw pijpen is veel lekkerder), love en peace. Werkschuw tuig. Propagandisten voor ongebreideld drugsgebruik.

Dat alles kun je niet zeggen van een fenomeen dat al een tijdjes opborrelt in onze maatschappij zoals bellen in een zwavelbron. De overkoepelende term voor dit fenomeen is hipster. Maar er is niets ster-achtigs aan dit fenomeen. En hip? Als in modern? Als in blits? Als in hippie? Ik stel de vragen, ze zijn beantwoord.

Wat ik wel lees over die hapsters (misschien een betere term dan hipsters, want hipsters zijn kakkers in een lelijke vermomming, want zijn deze personen niet gewoon babyfaces – vandaar ook die baarden bij de niet-vrouwelijke variant van de soort – uit het gegoede volksdeel, daar waar nood en gebrek nooit een rol spelen?) is dat zij zich zien als een groep, een stratus in de maatschappij die zich net als punkers afzetten goed 30 jaar geleden. Ik dacht het niet. Echt niet. Wat ik zie is de wens gezien te worden. Opvallen. Niet meer dan dat.

Een briefschrijver in de stadskrant van Amsterdam stipte goed aan afgelopen week. Wat deze hapsters kenmerkt, zo schreef hij, is welvaart en genot. Zij genoten een opvoeding waarin de ik-persoon centraal stond. Zij zijn gewend aan het gebruik van computers en internet waardoor ze creatief zijn. Menen zij. Ze copypasten hun hele leven bij elkaar. Ze denken dat ze met een app op hun smartphone muziek maken. Zoals ik spottend #EMD maak. Luister maar eens hier; daar staan wat prutsels die ik ‘s ochtends maak (alles met de hashtag #EDM). Met een app. Mijn eigen muziek met de band Stolk, nou, that’s what I call music. Good music.

Mooi is de opmerking van die briefschrijver: hapsters zijn unieke stereotypen. Ze vormen een stroming die kiest uit sjablonen, en zo elke authenticiteit mist.

Een ding kun je die gasten uit de tweede helft van de jaren 60 van de vorige eeuw nog wel nageven: ze waren tegen iets (oorlogen, establishment). Zelfs dat zit er niet in bij de hedendaagse hippe personages. Want dat zijn zij: acteurs met een baard en een knotje. Het kan geen kwaad om af en toe een scheermes te hanteren en naar de kapper te gaan. Of zelf een schaar in je haar te zetten. Want zoals nu? Nee. En waarom? Niks mieters.

Oproep aan de hipsters:

Verzamelt u allen en ga dan in een reservaat samenhokken, aan elkaar kleven en klonteren, en daar elkaar bewonderen dat het straatbeeld niet ontsierd wordt. Want dat is slecht voor de jeugd van tegenwoordig.

Nee, de baarden, de kleren, de tweedimensionaliteit en veel meer is een aanfluiting voor de soort genaamd mens. Stoppen. Nu.

© Rick Ruhland 2015

Genieten van je werk

“Jaren geleden, en dat was niet voor het eerst, had ik een baan die op allerlei wijzen niet bevredigde. Inhoudelijk was het ver onder mijn niveau, op een gegeven moment deed ik alleen nog maar uitvoerend en repetitief werk, de man die de baas was snapte niets van managen en omgaan met hoogopgeleiden, de meeste collega’s speelden politieke spelletjes waar ik een schurfthekel aan heb, en ook erg slecht voor je ambitie: geen waardering.”

Dit is een stukje tekst dat ik 8 jaar geleden schreef. Het was, in het kort, alles wat ik niet wilde. Door twee personen ging ik DESTIJDS niet met complete weerzin elke dag naar mijn bureau.

De afgelopen zeven jaren had ik een nieuwe baan. En weer kwam diezelfde shit als in de openingsalinea voorbij. Het stukje tekst, de eerste alinea, is dus weer waarheid gebleken. Ik leer slecht.

Ook dit keer had ik een paar mensen die zelfs zij konden niet voorkomen dat ik op een gegeven moment besloot, ook door mijn geest en mijn naasten (die zagen dat het bergaf gaan bleef doorgaan) gedwongen, met het werk te stoppen. Wat me toen duidelijk werd, draag ik nog steeds met me mee. Sindsdien doe ik wat ik wil, en neem de dag voor wat die is. Heus, ik kijk wel verder dan vandaag of morgen, maar vandaag is belangrijker dan gisteren of volgend jaar. Sindsdien voel ik mij goed (ook al zijn er slechte dagen zoals iedereen wel eens meemaakt) en bereik ik wat ik wil. Niet alleen in mijn werk, maar ook in mijn dagelijkse bezigheden. Het hoeft niet elke dag ‘himmelhoch jauchzend’ te zijn, maar vandaag de dag eer ik het kleine weer en ben ik weer het grote weerd.

Ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat niet iedereen streeft naar optimalisatie van het goed voelen in je werk. Dat menigeen in disharmonie met de dag leeft. Zelfs – of juist – hoogopgeleiden beseffen te weinig dat ze heel veel kunnen, maar er niet van maken – zeggen ze zelf – wat ze zouden willen. Dat leidt dan tot ongemak, en niet plezier. Dan hoor ik iets als ‘Het is maar werk’, ‘Het is slechts een manier om geld te verdienen’. Als dat gebeurt, als iemand beseft dat hij niet heeft wat hij wil, dan is het een kwestie van uitzitten. Uitzitten van je bestaan. Dan gaat menigeen bovendien zijn onvrede op anderen ‘plakken’. Alsof die de reden van het ongemak, de disharmonie zijn. Dat is niet zo. Ik weet donders goed waar dat wel mee te maken heeft. De motivatie gaat weg, de reden om ergens te werken wordt geld (een hoog salaris) in plaats van je bezigheden zelf en die zo goed mogelijk doen, mensen gaan op een eilandje zitten en zorgen ervoor dat hun hachje gered wordt en hun kostje gekocht.

Ik heb na die verschrikkelijk jaren voor mijzelf een lijst aangelegd die als een gids en spoorboek dient. Hoe meer van de volgende lijst ontbreekt, hoe ongelukkiger iemand wordt:

  • Van dromen bereikbare doelen maken (ik vermijd de woordcombinatie ‘realistische doelen’ want die zijn voor mij geen dromen meer);
  • Doelen interessant maken en houden (ik vermijd dat die doelen iets met geld of bezit hebben te maken; dat is voor mij totaal een no-go-area);
  • Stap voor stap denken (niet te kleine stappen, maar ook niet te grote: het is een ‘go-with-the-right-step-flow’);
  • Je niet laten leiden door de omgeving die zegt of vindt wat een ander moet doen, of wat je wel en niet kunt (die omgeving denkt vanuit haar eigen wereld of denkt te weten wat een ander wel of niet kan);
  • Genieten van de kleine of middelgrote successen (dat kan al zijn dat je iets lukt wat verder nog helemaal geen zoden aan de dijk zet);
  • Richten op de eigen vermogens (nooit die van andere als uitgangspunt nemen, of als doel, hooguit ter inspiratie);
  • Kwesties buiten je eigen bezigheden buitensluiten.

Daarnaast vind ik het leuk om van tijd tot tijd buiten mijn gebaande paden te wandelen. Maar dat ben ik. Veel mensen vinden het toch wel prettig om niet het hun bekende pad te verlaten.

De opsomming is een gids, geen garantie. Maar ze helpen wel. Brengt het geluk? Nee. Geluk is mijns inziens de afstand tussen wat je wilt en wat je krijgt, zonder de afstand tot 0 te reduceren en zonder 0 te bereiken. Zoals ik eerder schreef: geluk is een gevolg, geen doel. Steeds de ogen openhouden voor andere mogelijkheden, en daar ook serieus over denken om die na te streven. Sinds de tijd dat ik me zo door mezelf heb laten bedriegen, let ik erop dat iedereen in mijn omgeving luistert naar het eigen lichaam en naar de eigen wensen. Ik kan niemand dwingen, maar wie mijn gids terzijde schuift, heeft het aan zichzelf te danken. Net als ik toen.

© Rick Ruhland 2015