Uit een andere wereld: Paracetamol

Hondo kwam met een pakje paracetamol bij de kassa.

‘Deze graag.’

Het meisje met het oortje, waarmee ze constant in contact stond met iemand achter de schermen, keek naar het doosje.

‘Heeft u er nog vragen over?’

Hondo keek haar aan. Nam ze hem nou in de maling?

‘Vragen? Over een pijnstiller?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Ik moet dat vragen, weet u.’

Hondo dacht even na.

‘Ja, ik heb toch een vraag. Moet je deze anaal innemen?’

Rustig pakte hij zijn beurs voor een euro.

‘Dat moet ik even kijken.’

Ze scande het doosje met de tabletten.

‘Nee, ik geloof het niet.’

Hondo keek haar een vijftal seconden aan, liet hoofdschuddend een euro op de balie achter en griste het doosje uit haar handen.

© Rick Ruhland 2019

Advertisements

Drie benen

Er zijn van die ochtenden. Welk been ook als eerste het koude zeil raakt, het zal het verkeerde been zijn. Een van die ochtenden zijn waarop van alles misgaat. Een van die ochtenden waarop je schijnbaar drie benen hebt waarover je kunt struikelen.

Vanaf dat moment dat je uit bed komt, gaat niet alleen met jezelf van alles mis. Je komt in een supermarkt waar ze brood aanbieden voor de helft van de prijs, maar als je bij de brood-afdeling komt, krijg je te horen dat het brood niet geleverd is en dat je dus dat brood niet kopen kunt. Spontaan laat je de mand met reeds gepakte boodschappen staan en je loopt naar buiten. Bij de echte bakker koop je vervolgens je brood, maar als je dat vervolgens thuis opensnijdt, dan blijkt het brood te lang in de oven te hebben gestaan. Op weg naar huis zie je een haastige vader alle voor een stoplicht wachtende fietsers over het trottoir inhalen en ternauwernood weet hij de voetgangers op de stoep te ontwijken, daarbij ook nog eens iedereen uitscheldend. Alsof dat nog niet genoeg is, rijdt een tram een graafmachine aan gruzelementen.

Geloof je niet? Hier het bewijs:

Als je goed luistert, hoor je in de video drie benen op de stoep stappen.

© Jan Doedeltas 1996

Een gewone dag in januari

Ontbijtbord en bestek afwassen, artikel in de krant lezen, 6 minuten van Mr. Nobody kijken (niet voor het eerst), driekwart pagina aan roman 4 schrijven, bericht op Facebook plaatsen, 2 tweets de luchten insturen, 5 zinnen voor blog geschreven, een half nummer op de bas spelen. Weer 14 minuten en 23 seconden voorbij.

© Rick Ruhland 201

Music Monday: lost lyrics

Gone

 

Some say he had lost his mind

When he walked out the door.

Stubborn as a donkey he has been

heading for the next liquor store.

 

He left his crying wife and kids behind

To go somewhere with no dime to spend

Not even his friends exactly knew why

Or wherever it was he went.

 

Chorus:

He’s gone

Packed his pack

Took his gun

And he’s back

on the hunting trail, yeah, back on the hunting trail.

 

Some think he got bored day in day out

Of something he called the routine shit

Till he got up one dull grey morning

And said with anger ‘I’ve got to end this.”

 

The love for his wife had gone for ages

He hated his job, his dying life,

His kids, his car, his house, his friends.

He wrote in a letter: ‘Time to go into the wild’.

 

Chorus

 

He walked into the scorching dessert

Till he got big blisters on his feet

After he had some bottles of cheap whisky

His old friends the demons came to meet.

 

Sleeping under cold rocks and leafless trees

Shooting rabbits and deer in the dark woods.

He knows it’s not the killing, it’s the hunt.

When he lost his routine, he found his roots.

 

Chorus

 

© Rick Ruhland 2016