Ik ga zelden op vakantie

Vakantie. Daar zit het woord vakant (vacant) in. Leeg, onbezet. Als weggaan van huis nou eigenlijk iets nooit is voor mij, dan is het wel vakantie. Bij dat woord stel ik mij een periode van niets doen voor. Ledigheid als doel. Ik ben in mijn hele leven misschien een of twee keer op vakantie geweest. Vakantie is niets voor mij. Ik wil juist andere dingen zien, mijn geest vullen met beelden en ervaringen en geuren en smaken die ik thuis niet heb. Indrukken waarmee ik de gure herfst en koude winter doorkom.

Als ik weg ga van huis en naar een andere plek ga, dan ga ik reizen. Vandaag besefte ik voor het eerst wat het woord ‘reizen’ betekent. Rei heeft de betekenis van begroeting en van koor. Zen is (vrij vertaald) bevrijd worden door meditatie.

Dat is mijn Zenzicht (een meditatief inzicht) van vandaag: reizen is een ‘koor en begroeting die mijn leven door meditatie bevrijden en verrijken’.

Ik kan gaan reizen morgen. Ik ga reizen morgen.

© Rick Ruhland 2018

 

Advertisements

Tijdreizen is niet voor iedereen

Ze worden weggehoond. Ze worden niet geloofd. Wat hun boodschap ook is. Vooral als het niet paste in de tijd waarin zij hun uitspraken deden.

Maar ik geloof ze, want het is waar. Waar, zeg ik, want ze bestaan. De tijdreizigers die ons steeds vaker bezoeken.

Laten we even duidelijk stellen: de gasten in de volgende filmpjes zijn geen tijdreizigers maar aandachtsgeilerds. Luister naar de inconsequenties, het gebrek aan antwoorden (die er overigens wel zijn), en de lukrake opmerkingen over de toekomst. Deze baardmans die een tekst opleest, is wel de minst geloofwaardige.

Michael Phillips, nog zo’n fake. Over 2 jaar weten we of de Derde Wereldoorlog begonnen zal zijn. #not.

Edward met het geblurde gezicht.

Zoals al vaker opgemerkt zijn de meeste breinreizigers blank, man en zijn ze angstig. Zie ook dit artikel.

Daar zit een reden achter. Iets met DNA en iets met de gevolgen van tijdreizen (op het niveau van neuronen en dendrieten). Maar ik kan daar niet meer over zeggen. Dat zou mij ook de kop kunnen kosten.

Wat tijdreizen lastig maakt, is dat andere tijden vast zitten in hun eigen hier en nu. De menselijke geest komt daar niet makkelijk uit. Tijdreizigers zelf niet, maar ook de mensen vast in hun tijd zit niet. Wie zijn tijd vooruit is, of achteruit, die wordt niet serieus genomen, of zelfs opgeknoopt. Aan de geestelijke schandpaal of aan de echte galg.

En dan nog: dat ze zelfs in hun eigen tijd niet worden geloofd, is geen voorwaarde te geloven dat iemand tijdreiziger is.

Ik ben ervaringsdeskundige. Toen ik de eerste keer terug ging, of zoals wij het in onze tijd noemen, toen ik de syncronicitijd doorbrak, had ik hetzelfde te verduren. Maar ik was toen al wat ouder dan ik nu ben. Dat maakt dat mensen mij minder snel zullen afwijzen.

Ik heb mensen als John Titor, Michael Phillips, Bryant Johnson, Alexander Smith, Håkan Nordkvist nooit ontmoet, maar als zij al tijdreiziger zijn, dan schenden zij veel, te veel regels. Zij hebben dan ook meestal slechts een keer gereisd, daarna worden ze onderworpen aan het derde protocol.

En dit? Hij is gewoon een aandachtszoeker.

Een vriend van mij heeft het wel eens juist verwoord: de menselijke geest is nog niet in staat tijdreizen te begrijpen, laat staan te bedenken, laat staan uit te vinden, laat staan te doorstaan. Niet het reizen door iemand zelf, niet het reizen door iemand anders. Tijdreizigers die zeggen dat ze uit de 22e, 23e of 24e eeuw komen zijn sowieso leugenaars. Je moet eerder in termen van millennia van millennia denken.

© Rick Ruhland 2018

De pelgrimstocht 4: als henro op Shikoku

Ik schreef eerder over mijn pelgrimstochten die me naar Schotland voerden en mij in vervoering brachten, helemaal als ik een steencirkel stond. Ook al ziet niet iedereen dat, die reizen naar Schotland, als een pelgrimstocht, het is wel degelijk een tocht waarbij contemplatie een rol speelt. Een loslaten van het hier en heden.

Menig pelgrim deed in het verleden zijn tocht uit een of meer religieuze overwegingen. Hier staat een overzicht van redenen die men kon hebben in de middeleeuwen. Veel van die redenen zijn inmiddels verdwenen of niet meer – of dan toch minder – relevant. Toch gaan nog dagelijks, wekelijks, maandelijks of jaarlijks mensen op pelgrimstocht, vanuit hun geloof: christenen naar Lourdes of Santiago de compost ella, moslims naar Mekka, hindoe’s doen de Char Dham, enzovoort en zo verder.

Ik, als beginnend boeddhist, heb meerdere opties, in meerdere landen. In 2016 was ik voor de tweede keer in Japan en opnieuw voelde ik me thuis. Dit keer was ik op Shikoku. Ik liep niet de hele route, misschien dat ik dat een andere keer nog doe. Het bezoek aan de tempels was belangrijk, maar belangrijker was de wandeling, de reis tussen die tempels. Ik liep met een vriend en tijdens die wandeling van ruim twee weken liet ik vooral het hier en nu los. De wandeling tussen de rijstvelden, door bossen van bamboe en over achterafstraatjes in dorpjes was een meditatieve bezigheid. De gesprekken met de vriend waren onze soetra’s.

Menig henro wandelt over Shikoku met als doel de tempels te bezoeken. Het gekke is: voor mij zijn die alleen interessant als richtinggevend. Niet doelgevend. Het is de reis die van belang is, niet het bezoek aan de tempel, het aansteken van wierook of het opzeggen van de sutra’s. Als ik dat zo zeg, dan besef ik: dat is mijn manier van pelgrimeren. Mijn boeddhisme: het loskomen van elke band met verplichtingen, loskomen van het lijden door de hechting aan rituelen.

Mijn loskomen van de wereld is een loskomen die vraagt om een andere omgeving. Mijn herdenken, zowel in de betekenis van denk aan iets of iemand als het opnieuw (be)denken van mijn eigen leven. Mijn mediteren tijdens het lopen waarbij gedachtes aan mooie en verdrietige ervaringen belangrijk onderdeel zijn.

En hoewel Japanse steden als Tokio en Osaka miljoenensteden zijn, is de menselijke maat in Japan overal aanwezig. Op Shikoku helemaal, als je door dorpjes loopt, tussen de rijstvelden of in een bos vol bamboe, en ook ben je geen boeddhist: je bent mens.

Voor wie meer met beeld heeft dan met tekst:

IMG_0298.jpg

IMG_0526.jpg

IMG_0548.jpg

Ik kwam vandaag op de dag af precies twee jaar geleden terug van die tocht, en nog steeds kan ik elk moment weer op reis gaan.

Om weer even in de straten van dorpen en tussen rijstvelden te wandelen.

Om te onthechten.

Sindsdien ben ik in mijn hoofd elke dag pelgrim.

© Rick Ruhland 2018

De pelgrimstocht 2

Ik heb eerder al aangegeven dat ik op pelgrimstocht ben geweest (zie De pelgrimstocht 1), omdat ik bepaalde plaatsen wilde zien. Ik had een doel, maar vooraf was vooral het voorspel van verwachtingen en nieuwsgierigheid van groot belang, de reis zelf (dus het verplaatsen naar en van dat doel) idem dito, en de napret duurt van menige tocht nog steeds voort.

Zo wilde ik sinds mijn studententijd de buitenste Hebriden (de eilanden ten westen van het Schotse vasteland) zien, met name het eiland Lewis, want daar staan de steencirkels van Callanish. Meteen na mijn afstuderen ben ik een paar weken op pelgrimstocht geweest en heb de stenen van de grootste steencirkel daar gezien. Het was een openbaring, een levensveranderende reis. De reis was de afsluiting van mijn onbekommerdheid, en de start van mijn werkende bestaan.

Nou zal menigeen vermoedelijk zeggen: ‘Dat is geen pelgrimstocht. Ik ken niemand die zo’n tocht met zo’n doel heeft gedaan. Bovendien, zo’n pelgrimstocht is niet religieus.’ Nou is dat allemaal niet waar. Ik ken wel degelijk mensen die zulke pelgrimstochten ondernemen. En religieus? Dat woord roep wrevel op. Wrevel in de zin van: moet iets perse religieus zijn? En wanneer is iets dan religieus? Als er een heilige of een god aan te pas komt? Nee. Een pelgrimstocht is niets anders dan een tocht maken om over het leven na te denken. Om iets te volbrengen. Dat mag onder invloed van een bedevaartsoord dat met geloof te maken heeft, maar het heeft veel meer te maken met het afstand nemen van het hier en nu. Dat is religie pur sang: loskomen van het aardse en hedense.

Het gaat dus om iets extreem menselijks, zoals verrijking en verdieping zoeken, of samen met andere je verwonderen, of je kippenvelmoment delen met anderen (zo ben ik lid van drie groepen op Facebook die zich met respectievelijk De Buitenste Hebriden, De Schotse Eilanden en Oude stenen van de Britse eilanden en Ierland bezig houden).

Ik ben terug geweest na die eerste keer, en ik heb inmiddels een soort van eigen bedevaart gedaan, en ik ben er nog mee bezig. Die voert langs de grotere en kleinere steencirkels van Schotland. Inmiddels heb ik een hoop van deze cirkels gezien. Een overzicht geef ik in De pelgrimstocht 3.

Ik ben nog niet klaar dus. Van de steencirkels in Aberdeenshire heb ik er nog niet een gezien. Wat een heerlijk vooruitzicht. De voorpret is allang begonnen, terwijl ik nog niet eens weet of en wanneer ik zal gaan.

© Rick Ruhland 2018

Polyphonic Singing

This brings tears to my soul. It is polyphonic singing (with some female voices singing added to the song) from Tuva,

 

So, the singing is not Mongolian, but Tuvan. There’s more to find on the internet, but this song cuts to the very deepest parts of me.

I do not have a ‘bucket list’, but maybe I have a cup list. Travelling to that part of the world (Tuva, Mongolia) is on that small list.

If you want more polyphnic music like this, search for ‘tuvan overtone singing’ on YouTube. On music streaming sevices like Spotify, search for Tuvan.

© Rick Ruhland 2018

Het einde van het jaar

De veer van een meeuw

Aan de jonge spruit van helmgras

Laat de wereld los

De wind blaast fijn zand

In neus en oren en ogen

Inadem leven, uitadem dood

De zee slaat met orkaankracht

Zilt neer op de tong

Water vloeit over de geest

En het schip,

Ach,

Het schip schuift huilend de haven uit

Eeuwige baren,

Nooit verlossing,

Van eiland naar eiland

 

© Rick Ruhland 2015

Photo Phriday: Italia in my pictures

IMG_8466IMG_8486IMG_8497IMG_8520IMG_8559IMG_8571IMG_8602IMG_8716IMG_8866IMG_8887IMG_8844

IMG_8905

IMG_8679

IMG_8949IMG_8926IMG_8988IMG_9026

Just some pictures from Liguria and Toscana, Italy. The last photo is of La Spezia, where on August 2. the annual Palio del Golfo was held. 13 boats, 4 rowers and 1 cox, twice across the golf of La Spezia. The boat carried by men in green shirts is the boat of the winning village: Fezzano. Great day with food and drinks and big fireworks in the evening.

Rest of pictures are of mountains to the west of Albenga, Varraze and Genua, Ronta, Florence, Panzano, Cinque Terre, Volterra and La Spezia

© Rick Ruhland 2015

Photo Phriday: Italia in pictures

IMG_8466IMG_8486IMG_8497IMG_8520IMG_8559IMG_8571IMG_8602IMG_8716IMG_8866IMG_8887IMG_8844

IMG_8905

IMG_8679

IMG_8949IMG_8926IMG_8988IMG_9026

Just some pictures from Liguria and Toscana, Italy. The last photo is of La Spezia, where on August 2. the annual Palio del Golfo was held. 13 boats, 4 rowers and 1 cox, twice across the golf of La Spezia. The boat carried by men in green shirts is the boat of the winning village: Fezzano. Great day with food and drinks and big fireworks in the evening.

Rest of pictures are of mountains to the west of Albenga, Varraze and Genua, Ronta, Florence, Panzano, Cinque Terre, Volterra and La Spezia

© Rick Ruhland 2015

Hollanders in hotels

Sommige mensen zijn liefhebbers van hotels. Ik ben geen sommige mens. Deze zomer heb ik een week in twee verschillende hotels gebivakkeerd. Ik zal mijn mening niet herzien. Mijn bezoek aan een hotel is ook deze zomer uitgelopen op een teleurstelling.

Het is niet eens het hotel an sich. Dat is ook maar een gebouw. Of beter gezegd: een hotelkamer. Zo’n kamer dwingt je wel veel buiten te zijn. Er is nog een reden om veel niet in het hotel te zijn: het eten in een hotel. Dat mist werkelijk alle charme.

Maar het probleem is groter. Dat was helemaal het geval in de hotels waarin wij zaten: erg veel mensen. Onder die mensen erg veel Nederlanders. Nou heb ik niks tegen Nederlanders. In mijn thuisstad stikt het van de Nederlanders. Amsterdam is nou eenmaal Nederlands. Ik heb Nederlanders onder mijn beste vrienden.

MAAR: als ik hier – uit mijn eigen land – vertrek, dan is het om nieuwe streken te zien, andere talen te horen, onbekende plekken bezoeken. Ik wil andere culturen tegenkomen. Ander eten.

Niet iedereen heeft dat. Sterker, legioenen mensen vertrekken met al hun spullen in een caravan en sjorren dat ding achter hun auto aan naar een warmer land. In die caravan zijn de Calvé pindakaas, de Ruijter vlokken en Euroshopper hagelslag in bulkhoeveelheden opgeslagen. Koelkast vol met kaas. TV en schotelantenne mee voor de uitzendingen van soaps. Eigenlijk is weinig anders dan in Nederland. Men gaat zelfs naar campings die jaar in jaar uit worden bezocht en waar men elkaar door en door kent. Ik wil dat nou juist niet. Maar goed, ieder zijn heug, zijn meug. Overigens, in hotels zetten mensen ook gewoon hun vlokken en pindakaas op tafel bij het ontbijt. Naast datgene wat er al staat. Ik vind dat vrij schaamteloos. Ik snap het ook niet.

Maar dat was nog niet alles. In een van de hotels keken wij verbaasd uit over de grootte van het hotel. Zowel het aantal kamers en dus ook het aantal mensen dat daar logeerde, als de grootte van de eetzaal. Over die vele mensen in de eetzaal: overal zaten Nederlanders. Ze zaten links van ons. Voor ons. Achter ons. Alleen rechts van ons niet. Dat waren Vlamingen die in zwaar dialect spraken. Zij verstonden ons wel, wij hen niet. Die moeten zich ook geërgerd hebben aan degenen die achter ons zaten. Die waren namelijk Hollands luid. Met een van hun buren spraken zij over hoe goedkoop het hotel was. Hoe smakelijk ze de platgekookte pasta vonden. En hoe ze bij de plaatselijke bezienswaardigheid hun auto goedkoper dan andere medelanders hebben weten te parkeren.

Ik kijk dan mijn ogen uit. Je laat luidkeels weten dat je een parkeerplek voor weinig geld hebt gevonden? Werkelijk, ook die eigenschap begrijp ik niet goed, een eigenschap die vele Nederlanders in het buitenland hebben, en dat steeds weer, iets wat mij vreemd is: dat pochen hoe ze minder geld hadden uitgegeven dan ander mensen in auto’s met gele nummerborden en een NL-sticker. Dat pochen doe je alleen als je of heel gierig bent, of nauwelijks een cent te besteden hebt en beter thuis had kunnen blijven.

Wij geven geld uit. Aan een goed bord eten bij de lunch of het diner. Aan strandstoelen. Aan goede olijfolie voor thuis. Aan de entree van een kasteel of museum. Aan ons heil, waar het ons om te doen was.

Te koop lopen met gebrek aan geld en protserig trots dat wereldkundig maken, dat is het ondermaatse Nederland dat we wilden ontvluchten. Wij vluchten helaas naar het verkeerde asiel. Daar, in het hotel, zaten valse honden te blaffen en straatkatten zichzelf te likken.

Ik ben blij dat we de rest van de tijd verbleven in huizen op het platteland. Met een eigen keuken, grote badkamer, woonkamer, terras. Even tijd voor onszelf. Even geen thuis. Op generlei wijze.

© Rick Ruhland 2015

Slow food

Slow food

I like it. Food that’s there to be enjoyed. Sometimes called slow food. But in fact it’s nothing more than food with good taste. They even have an Academia on food in Italia. The Academia del Buon Gusto is dedicated to good ingredients and attention to the way food is prepared. In the same fashion: the meat from butcher Dario Cecchini in Panzano in Chianti is of excellent quality.

IMG_8885

The wine from Chianti is okay and is even getting better; wine from Chianti has had a bad reputation (I still remember, somehere in the 1970’s or 80’s, how Chianti wine was exported in bottles placed in wicker baskets; that was not a good time for these wines form Tuscany). Or take some ice cream from gelateria Viganotti Romeo in Genua; I never had experienced gorgonzola or Roquefort ice cream before.

IMG_8617

And then the pesto from the area of Albenga; driving through fields of basil brings a smile to the face. Eating rabbit in a small restaurant in the mountains of Liguria. Or a pasta with wild boar. Having a espresso with a dolce in the morning. Or a cold negroamaro (red wine) with free snacks on the boulevard of Varazze (from nuts to pasta salad).

IMG_8571

Man, do I like Italian food! I even like the slogan “Eataly”. There is a simple answer to the why of my liking. Good ingredients. Simple ingredients. Recipes that are not complex in any way. Taking time to eat. Enjoying a nice glass of wine. Good company. It’s all in kiss (keep it simple stupid).

It has been a joy being back in Italy.

© Rick Ruhland 2015