Nutteloze kennis: de Drake-vergelijking

In het kader, wat heb je er aan, lees ik elke dag wel een feitje, een gedachtegang, een brok informatie, of zelfs kennis waar je zo goed als niets aan hebt, maar die voor het essentie van de mens voorbij belangrijk zijn. Ik heb het over wat ik voor het gemak noem nutteloze kennis. Noot: sommigen denken dat die nutteloze kennis niet bestaat. Ik ben soms geneigd daar in mee te gaan. Alle kennis dient wel ergens voor. Voor de gewone mens, niet ik dus, heeft het in de strijd om het bestaan echter vaak geen nut. Overleven doe je met brood en water en soms brood en spelen, maar niet met nutteloze kennis. Maar toch, ik overleef met deze kennis. Het maakt mijn leven gemakkelijker. En gemak dient de mens. Het schijnt dat de filosoof Bertrand Russel het zo verwoordde in een essay met de titel Useless knowledge:

“Curious learning not only makes unpleasant things less pleasant, but also makes pleasant things more pleasant. I have enjoyed peaches and apricots more since I have known that they were first cultivated in China in the early days of the Han dynasty; that Chinese hostages held by the great King Kanisaka introduced them into India, whence they spread to Persia, reaching the Roman Empire in the first century of our era; that the word “apricot” is derived from the same Latin source as the word “precocious” because the apricot ripens early; and that the A as the beginning was added by mistake , owing to a false etymology. All this makes the fruit taste much sweeter.”

En soms is het nog basaler: dan is het gewoon leuk om te weten hoe iets heet, of waarom iets zo heet als het heet, of waar een idee vandaan komt, of een uitvinding, of of of.

Vandaag de vraag: zijn we alleen in het universum? Waarschijnlijk niet, mogelijk wel. Een manier om daar over na te denken, en om de waarschijnlijkheid te onderzoeken is de Drake-vergelijking. Op de site van Seti staat een korte uitleg van de vergelijking. In het kort: met de vergelijking valt iets te zeggen, theoretisch, over het aantal intelligente beschavingen in ons melkwegstelsel, die via radio met de aarde kunnen communiceren.

Leuk toch? Opdat we niet alleen met brood en water bezig zijn. Of geld en bezit. Maar met verhalen.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Ik ga zelden op vakantie

Vakantie. Daar zit het woord vakant (vacant) in. Leeg, onbezet. Als weggaan van huis nou eigenlijk iets nooit is voor mij, dan is het wel vakantie. Bij dat woord stel ik mij een periode van niets doen voor. Ledigheid als doel. Ik ben in mijn hele leven misschien een of twee keer op vakantie geweest. Vakantie is niets voor mij. Ik wil juist andere dingen zien, mijn geest vullen met beelden en ervaringen en geuren en smaken die ik thuis niet heb. Indrukken waarmee ik de gure herfst en koude winter doorkom.

Als ik weg ga van huis en naar een andere plek ga, dan ga ik reizen. Vandaag besefte ik voor het eerst wat het woord ‘reizen’ betekent. Rei heeft de betekenis van begroeting en van koor. Zen is (vrij vertaald) bevrijd worden door meditatie.

Dat is mijn Zenzicht (een meditatief inzicht) van vandaag: reizen is een ‘koor en begroeting die mijn leven door meditatie bevrijden en verrijken’.

Ik kan gaan reizen morgen. Ik ga reizen morgen.

© Rick Ruhland 2018

 

Scenes from a thesis: forms of change

“In sum, I distinguish[ed] six forms of change in time series. There is change which has no end point, i.e. linear and exponential change, and there is change with an end point, i.e. logistic, asymptotic, discrete and cusp. […]. This end point is constant with respect to the score on the y-axis. The difference between logistic/asymptotic and discrete/cusp (all four have an end state) is the suddenness of change. The difference between logistic and asymptotic growth is the starting point. The difference between the discrete step and the cusp is that the cusp has an overlap of states and more than one possible jump from one state to the other. Despite the intuitively appealing descriptions, all forms of growth lack a formal criterion (e.g. how can one distinguish between a rapid gradual change and a discrete step?). Apart from a conclusive definition, the descriptions are also problematic in the sense of testing. Therefore, I present a mathematical approach to quantitative development. [These] Non-linear models and theories […] models and theories allow for an estimation of parameters and [they] state the relationship between x (a time index) and y (the variable) values in terms of a growth indication (e.g. in terms of continuity and discontinuity).”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

 

De pelgrimstocht 4: als henro op Shikoku

Ik schreef eerder over mijn pelgrimstochten die me naar Schotland voerden en mij in vervoering brachten, helemaal als ik een steencirkel stond. Ook al ziet niet iedereen dat, die reizen naar Schotland, als een pelgrimstocht, het is wel degelijk een tocht waarbij contemplatie een rol speelt. Een loslaten van het hier en heden.

Menig pelgrim deed in het verleden zijn tocht uit een of meer religieuze overwegingen. Hier staat een overzicht van redenen die men kon hebben in de middeleeuwen. Veel van die redenen zijn inmiddels verdwenen of niet meer – of dan toch minder – relevant. Toch gaan nog dagelijks, wekelijks, maandelijks of jaarlijks mensen op pelgrimstocht, vanuit hun geloof: christenen naar Lourdes of Santiago de compost ella, moslims naar Mekka, hindoe’s doen de Char Dham, enzovoort en zo verder.

Ik, als beginnend boeddhist, heb meerdere opties, in meerdere landen. In 2016 was ik voor de tweede keer in Japan en opnieuw voelde ik me thuis. Dit keer was ik op Shikoku. Ik liep niet de hele route, misschien dat ik dat een andere keer nog doe. Het bezoek aan de tempels was belangrijk, maar belangrijker was de wandeling, de reis tussen die tempels. Ik liep met een vriend en tijdens die wandeling van ruim twee weken liet ik vooral het hier en nu los. De wandeling tussen de rijstvelden, door bossen van bamboe en over achterafstraatjes in dorpjes was een meditatieve bezigheid. De gesprekken met de vriend waren onze soetra’s.

Menig henro wandelt over Shikoku met als doel de tempels te bezoeken. Het gekke is: voor mij zijn die alleen interessant als richtinggevend. Niet doelgevend. Het is de reis die van belang is, niet het bezoek aan de tempel, het aansteken van wierook of het opzeggen van de sutra’s. Als ik dat zo zeg, dan besef ik: dat is mijn manier van pelgrimeren. Mijn boeddhisme: het loskomen van elke band met verplichtingen, loskomen van het lijden door de hechting aan rituelen.

Mijn loskomen van de wereld is een loskomen die vraagt om een andere omgeving. Mijn herdenken, zowel in de betekenis van denk aan iets of iemand als het opnieuw (be)denken van mijn eigen leven. Mijn mediteren tijdens het lopen waarbij gedachtes aan mooie en verdrietige ervaringen belangrijk onderdeel zijn.

En hoewel Japanse steden als Tokio en Osaka miljoenensteden zijn, is de menselijke maat in Japan overal aanwezig. Op Shikoku helemaal, als je door dorpjes loopt, tussen de rijstvelden of in een bos vol bamboe, en ook ben je geen boeddhist: je bent mens.

Voor wie meer met beeld heeft dan met tekst:

IMG_0298.jpg

IMG_0526.jpg

IMG_0548.jpg

Ik kwam vandaag op de dag af precies twee jaar geleden terug van die tocht, en nog steeds kan ik elk moment weer op reis gaan.

Om weer even in de straten van dorpen en tussen rijstvelden te wandelen.

Om te onthechten.

Sindsdien ben ik in mijn hoofd elke dag pelgrim.

© Rick Ruhland 2018

Aanslaan

Een blog bijhouden is voor mij een wijze van mijn inzichten en uitzichten delen. Mijn inzichten, dat is in het kort mijn kennis. Mijn uitzichten, dat is in het kort mijn ervaringen. Dit blog is niet hetzelfde als mijn dagboek, mijn romans, mijn korte verhalen, mijn wetenschappelijke werk, mijn gedichten.

Ik heb terugkerende thema’s. Humor, spelen met taal, wetenschap, filosofie, genot, en nog veel meer. Al die dingen die mijn inziens mensen tot mens maken. Als je wat langer blogt, en inmiddels doe ik dat tussen mijn stemmingswisselingen door meer dan tien jaar, dan weet je dat sommige onderwerpen meer reacties oproepen dan andere. Schrijf over yoga (ik doe aan yoga, als onderdeel van het lichaam in een staat van alert en wakker bewustzijn brengen), en hup, mensen slaan aan. Ik krijg reacties. Schrijf iets over eten, en mensen liken je post. Schrijf over levensbeschouwelijke thema’s, en ja hoor, mensen hebben er een mening over.

Meestal geniet ik van de zinzichten die anderen mij geven. Zinzichten is een neologisme uit mijn koker, en die betekent weinig meer dan dat je soms van anderen een reactie op je denken en uiten krijgt die een nieuw blik op het bestaan geven, en die ook nog zinvol zijn.

Als ik schrijf over meer filosofische en levensbeschouwelijke zaken krijg ik rake observaties terug. Maar bij een bepaald soort teksten gaat het steevast mis. Dan gaan mensen mij zeggen dat ik verkeerd zit, dat ik niet zo mag zeggen wat ik zeg, dat zij het wel bij het goede, juiste en correcte eind hebben. Dat zijn teksten die, bijna altijd vermengd met humoristische opmerkingen (humor volgens mijn hoge standaard van humor, dat spreekt voor zich), over de bijbel gaan. Telkens weer is er iemand, vaak Nederlanders, die zijn domineesvinger (zonder uitzondering) opsteekt en zegt dat ik het verkeerd zie. Op andere teksten van mij reageren dit soort mannen niet. Het kan dus niet anders zijn dan dat deze mensen het internet afstruinen op zoek naar teksten waarin iets staat dat zij als onjuist zien. Met tags als bijbel, jezus en ware geloof. Waar zij hun corrigerende vinger voor kunnen opsteken. Op ander kwesties, onderwerpen en teksten op mijn blog reageren ze niet: over kunst, eten, sport, of wat ook hoor ik deze mensen niet. Nee: alleen over bijbel en christelijk geloof.

Ze slaan aan bij een thema waar ik iets anders over beweer dan dat zij kennen (“”geloven””) en blaffen dan luidkeels van zich af. Inmiddels weet ik: “Ik kom in hun hel terecht.”

In geen ander land dan Nederland kon de gereformeerde kerk ontstaan die zuur,  zuinigheid en vlijt vermengde. Nederland heeft niet alleen miljoenen bondscoaches voor het voetbal, ook evenzoveel dominees voor normen en waarden. En ze hebben net als de bondscoaches nooit gelijk. En tegelijk altijd. Nooit en altijd.

© Rick Ruhland 2018