Ik ga zelden op vakantie

Vakantie. Daar zit het woord vakant (vacant) in. Leeg, onbezet. Als weggaan van huis nou eigenlijk iets nooit is voor mij, dan is het wel vakantie. Bij dat woord stel ik mij een periode van niets doen voor. Ledigheid als doel. Ik ben in mijn hele leven misschien een of twee keer op vakantie geweest. Vakantie is niets voor mij. Ik wil juist andere dingen zien, mijn geest vullen met beelden en ervaringen en geuren en smaken die ik thuis niet heb. Indrukken waarmee ik de gure herfst en koude winter doorkom.

Als ik weg ga van huis en naar een andere plek ga, dan ga ik reizen. Vandaag besefte ik voor het eerst wat het woord ‘reizen’ betekent. Rei heeft de betekenis van begroeting en van koor. Zen is (vrij vertaald) bevrijd worden door meditatie.

Dat is mijn Zenzicht (een meditatief inzicht) van vandaag: reizen is een ‘koor en begroeting die mijn leven door meditatie bevrijden en verrijken’.

Ik kan gaan reizen morgen. Ik ga reizen morgen.

© Rick Ruhland 2018

 

Advertisements

Scenes from a thesis: forms of change

“In sum, I distinguish[ed] six forms of change in time series. There is change which has no end point, i.e. linear and exponential change, and there is change with an end point, i.e. logistic, asymptotic, discrete and cusp. […]. This end point is constant with respect to the score on the y-axis. The difference between logistic/asymptotic and discrete/cusp (all four have an end state) is the suddenness of change. The difference between logistic and asymptotic growth is the starting point. The difference between the discrete step and the cusp is that the cusp has an overlap of states and more than one possible jump from one state to the other. Despite the intuitively appealing descriptions, all forms of growth lack a formal criterion (e.g. how can one distinguish between a rapid gradual change and a discrete step?). Apart from a conclusive definition, the descriptions are also problematic in the sense of testing. Therefore, I present a mathematical approach to quantitative development. [These] Non-linear models and theories […] models and theories allow for an estimation of parameters and [they] state the relationship between x (a time index) and y (the variable) values in terms of a growth indication (e.g. in terms of continuity and discontinuity).”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

 

De pelgrimstocht 4: als henro op Shikoku

Ik schreef eerder over mijn pelgrimstochten die me naar Schotland voerden en mij in vervoering brachten, helemaal als ik een steencirkel stond. Ook al ziet niet iedereen dat, die reizen naar Schotland, als een pelgrimstocht, het is wel degelijk een tocht waarbij contemplatie een rol speelt. Een loslaten van het hier en heden.

Menig pelgrim deed in het verleden zijn tocht uit een of meer religieuze overwegingen. Hier staat een overzicht van redenen die men kon hebben in de middeleeuwen. Veel van die redenen zijn inmiddels verdwenen of niet meer – of dan toch minder – relevant. Toch gaan nog dagelijks, wekelijks, maandelijks of jaarlijks mensen op pelgrimstocht, vanuit hun geloof: christenen naar Lourdes of Santiago de compost ella, moslims naar Mekka, hindoe’s doen de Char Dham, enzovoort en zo verder.

Ik, als beginnend boeddhist, heb meerdere opties, in meerdere landen. In 2016 was ik voor de tweede keer in Japan en opnieuw voelde ik me thuis. Dit keer was ik op Shikoku. Ik liep niet de hele route, misschien dat ik dat een andere keer nog doe. Het bezoek aan de tempels was belangrijk, maar belangrijker was de wandeling, de reis tussen die tempels. Ik liep met een vriend en tijdens die wandeling van ruim twee weken liet ik vooral het hier en nu los. De wandeling tussen de rijstvelden, door bossen van bamboe en over achterafstraatjes in dorpjes was een meditatieve bezigheid. De gesprekken met de vriend waren onze soetra’s.

Menig henro wandelt over Shikoku met als doel de tempels te bezoeken. Het gekke is: voor mij zijn die alleen interessant als richtinggevend. Niet doelgevend. Het is de reis die van belang is, niet het bezoek aan de tempel, het aansteken van wierook of het opzeggen van de sutra’s. Als ik dat zo zeg, dan besef ik: dat is mijn manier van pelgrimeren. Mijn boeddhisme: het loskomen van elke band met verplichtingen, loskomen van het lijden door de hechting aan rituelen.

Mijn loskomen van de wereld is een loskomen die vraagt om een andere omgeving. Mijn herdenken, zowel in de betekenis van denk aan iets of iemand als het opnieuw (be)denken van mijn eigen leven. Mijn mediteren tijdens het lopen waarbij gedachtes aan mooie en verdrietige ervaringen belangrijk onderdeel zijn.

En hoewel Japanse steden als Tokio en Osaka miljoenensteden zijn, is de menselijke maat in Japan overal aanwezig. Op Shikoku helemaal, als je door dorpjes loopt, tussen de rijstvelden of in een bos vol bamboe, en ook ben je geen boeddhist: je bent mens.

Voor wie meer met beeld heeft dan met tekst:

IMG_0298.jpg

IMG_0526.jpg

IMG_0548.jpg

Ik kwam vandaag op de dag af precies twee jaar geleden terug van die tocht, en nog steeds kan ik elk moment weer op reis gaan.

Om weer even in de straten van dorpen en tussen rijstvelden te wandelen.

Om te onthechten.

Sindsdien ben ik in mijn hoofd elke dag pelgrim.

© Rick Ruhland 2018

Aanslaan

Een blog bijhouden is voor mij een wijze van mijn inzichten en uitzichten delen. Mijn inzichten, dat is in het kort mijn kennis. Mijn uitzichten, dat is in het kort mijn ervaringen. Dit blog is niet hetzelfde als mijn dagboek, mijn romans, mijn korte verhalen, mijn wetenschappelijke werk, mijn gedichten.

Ik heb terugkerende thema’s. Humor, spelen met taal, wetenschap, filosofie, genot, en nog veel meer. Al die dingen die mijn inziens mensen tot mens maken. Als je wat langer blogt, en inmiddels doe ik dat tussen mijn stemmingswisselingen door meer dan tien jaar, dan weet je dat sommige onderwerpen meer reacties oproepen dan andere. Schrijf over yoga (ik doe aan yoga, als onderdeel van het lichaam in een staat van alert en wakker bewustzijn brengen), en hup, mensen slaan aan. Ik krijg reacties. Schrijf iets over eten, en mensen liken je post. Schrijf over levensbeschouwelijke thema’s, en ja hoor, mensen hebben er een mening over.

Meestal geniet ik van de zinzichten die anderen mij geven. Zinzichten is een neologisme uit mijn koker, en die betekent weinig meer dan dat je soms van anderen een reactie op je denken en uiten krijgt die een nieuw blik op het bestaan geven, en die ook nog zinvol zijn.

Als ik schrijf over meer filosofische en levensbeschouwelijke zaken krijg ik rake observaties terug. Maar bij een bepaald soort teksten gaat het steevast mis. Dan gaan mensen mij zeggen dat ik verkeerd zit, dat ik niet zo mag zeggen wat ik zeg, dat zij het wel bij het goede, juiste en correcte eind hebben. Dat zijn teksten die, bijna altijd vermengd met humoristische opmerkingen (humor volgens mijn hoge standaard van humor, dat spreekt voor zich), over de bijbel gaan. Telkens weer is er iemand, vaak Nederlanders, die zijn domineesvinger (zonder uitzondering) opsteekt en zegt dat ik het verkeerd zie. Op andere teksten van mij reageren dit soort mannen niet. Het kan dus niet anders zijn dan dat deze mensen het internet afstruinen op zoek naar teksten waarin iets staat dat zij als onjuist zien. Met tags als bijbel, jezus en ware geloof. Waar zij hun corrigerende vinger voor kunnen opsteken. Op ander kwesties, onderwerpen en teksten op mijn blog reageren ze niet: over kunst, eten, sport, of wat ook hoor ik deze mensen niet. Nee: alleen over bijbel en christelijk geloof.

Ze slaan aan bij een thema waar ik iets anders over beweer dan dat zij kennen (“”geloven””) en blaffen dan luidkeels van zich af. Inmiddels weet ik: “Ik kom in hun hel terecht.”

In geen ander land dan Nederland kon de gereformeerde kerk ontstaan die zuur,  zuinigheid en vlijt vermengde. Nederland heeft niet alleen miljoenen bondscoaches voor het voetbal, ook evenzoveel dominees voor normen en waarden. En ze hebben net als de bondscoaches nooit gelijk. En tegelijk altijd. Nooit en altijd.

© Rick Ruhland 2018

Zinzichten

Neologisme. Woord dat weinig meer betekent dan dat je van anderen een reactie op je denken en uiten krijgt die een nieuwe blik op het bestaan geven, en die ook nog zinvol zijn. Niet zelden bestaan dat soort reacties uit maar één regel tekst, één zin.

Lijkt enigszins op het gerelateerde woord ‘aforisme’, maar dat is meestal iets met grappige of absurde wijsheid, terwijl een zinzicht dat niet perse hoeft te zijn. Bovendien pretendeert een zinzicht niet iets te zijn, en een aforisme wel. Zinzichten komen uit het niets, aforismen komen uit het alles.

© Rick Ruhland 2018

Ruimhartig

Vandaag, het is de 88e dag van het kalenderjaar, ben ik een vergevingsgezind mens. Als beginnend Boeddhist denk ik op deze dag aan de 88 tempels op Shikoku. Deze tempels staan in een soort van cirkel, die alles bij elkaar een kilometer of 1200 lang is. Ik heb nog niet alle tempels gezien, ik weet ook niet of ik dat ooit ga doen. Ik heb genoeg aan de cirkels in mijn geest, die ik urenlang afwandel om uiteindelijk op een meditatieve hoogte te komen die mij los laat komen van alle bezit, alle verlangen en zelfkwelling.

Mijn boeddhisme is een wijze van omgaan met wijsheid, met daadkracht, met concentratie en met ervaren. Dat is niet eenvoudig. Meer en meer “snap” ik (ik gebruiken het werkwoord snappen zeer losjes, want wat snap ik nou eigenlijk echt?) wat het is om die vier krachten in de praktijk van alledag toe te passen. Dat vergt een bewustzijn dat vraagt om training.

Ik ben ergens al wel geslaagd – al valt het soms moeilijk om het vol te houden – om vergevingsgezind te zijn. Ik heb al een paar uur het idee dat het vandaag gaat lukken. Ik weet ook wel waarom: vandaag ben ik weer eens aan het einde van een cirkel in mijn geest gekomen. Vandaag heb ik de alle 88 tempels van mijn geest bezocht. Vandaar dat ik vandaag kan zeggen: alle andere geloven hebben evenveel gelijk. Alle grote godsdiensten hebben het juiste boek, de juist rituelen, de juiste god, de juiste hemel.

Het boeddhisme dat ik aanhang heeft dat vermoedelijk niet. Ik weet het niet. En terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of ik misschien een agnostische boeddhist ben. Doelloos, of beter: zelfloos. Zonder verlangens die doen lijden. Met een schoonheid die zich niet laat vastpakken, met geen enkel zintuig.

© Rick Ruhland 2018

I took a red pill…

… but I didn’t see any true reality. In fact, the only thing I saw was bleaknessn of the universal womb. Remains of the time before we were created.

When the pill pulled out of my conscienceness, I saw the last five minutes of my life. Of everybody’s life.

You know what? That’s all there is.

Everything before that point in time never happened. That’s when everything was created: memories, artifacts, books, heavens and planets. Everything.

In five minutes all that wil be gone.

That’s when it hit me: happiness. A ten minutes life is all you need. Enjoy it. Enjoy that happy thought.

And if someone askes: why? Why should that be true?, I’d say: because that’s all you need. Because that’s all there is. Because that’s the only chance of redemption.

Last words for today: I’m not feeling sad, I’m not disappointed. I am dissolving into emptiness. Come and join me.

© Koekaai 1918

Scenes from a thesis: rule guided development

“The importance of the concept of a language structure is that in any language, but also during development this structure follows rules. In other words, language and language development is not without a goal. There is an end state in development, which is described and explained with the aid of linguistic theory. Language development, i.e. the change from no language to that end state, is not a proliferation of change that is adrift, but a series of learning events in time that is rule guided, although these rules do not need to be innate or explicitly learned.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

Zoontaal: snelwegen van de geest

Tijdens het avondeten spraken mijn zoon en ik over het leren van een vaardigheid. Dat begon ermee dat ik een woord gebruikte dat hij nog niet eerder had gehoord. Het woord was adaptief.

Ik legde hem uit wat het betekende en hij zei: ‘Dierenpaden.’

Ik keek hem aan. Hij nam weer het woord.

‘Als je iets nog niet vaak hebt gedaan of geoefend, zit dat nog niet goed in je hersenen. Dan zijn je hersenbanen nog niet ingesleten. Dierenpaden.’

Hij nam een hap van zijn rijstmaaltijd en keek me aan.

‘Als je iets heel vaak hebt gedaan, dan kun je het goed en snel. Dan wordt je aandacht niet snel afgeleid. Dat zijn de snelwegen van de geest.’

Ons gesprek ging verder – ik vroeg onder andere waar hij die kennis vandaan had – en ik vroeg hem vlak voor we van tafel gingen of iemand die adaptief is eerder gebruik maakt van dierenpaden of snelwegen. Dierenpaden, zei hij resoluut.

Af en toe vind ik het ronduit jammer dat ik dit soort gesprekken met mijn zevenjarige niet vaker met volwassenen kan voeren.

© Rick Ruhland 2018