Proefschrift van de week

Titel: Contrabassen in de tuin: lage tonen en de groei van wortels. Auteur: Bard Moud de Zong.

Samenvatting: Er is meer tussen hemel en aarde dan wij mensen beseffen. Dat lijkt een beetje het uitgangspunt van Contrabassen in de tuin. Het onderzoek is mooi van opzet, net als de omslag van het proefschrift. De opzet is als een canon van Bach, en dat nekt ook tegelijkertijd de kwaliteit. Literair, maar niet wetenschappelijk.
Wat is Zongs punt? De menselijke zintuigen bevatten veel meer dan de vijf die normaal worden onderscheiden. We weten eigenlijk nauwelijks, gezien de definitie van de term zintuig die we normaal gesproken hanteren, iets van hoe organismen zoals zoogdieren de werkelijkheid waarnemen. Van planten weten we misschien nog wel minder.
Moud de Zong doet een poging ons gapende gat van plantenzintuigen te dichten. Uitgangspunt van zijn studie is het idee dat lage tonen (met de bijbehorende trillingen) de groei van wortels bevordert. Hij heeft daarbij ook gekeken naar hoe blessures van achillespezen van sporters worden behandeld met lage trillingen.
In verschillende settings (in een kas versus buiten, bloemen versus planten, inheemse planten versus exoten) zijn experimenten gedaan.

Eindoordeel: Wat een nonsens. Veel meer woorden maak ik er niet aan vuil. Resultaten zijn er niet, onderzoeksgelden zijn verspild, en wetenschappelijk noch praktisch heeft het onderzoek nut. In de compostbak ermee.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Belasting op ruiken

Bij Thor, wat ruik ik vandaag weer heerlijk. Ik heb een uitgelezen smaak. Dat blijkt niet alleen in de schoenen, de broeken en overhemden die ik koop, maar vooral uit iets dat niet te zien is. Ik heb het over mijn collectie aftershave. Die is niet perse alleen kruidig, of zoet, of bloemig. Nee, ik heb een geur voor elk moment van de dag of van het jaar. Zo zijn er geuren (ik heb ongeveer 15 verschillende aftershaves) die goed passen bij de lente (Higher van Dior), terwijl andere beter bij de herfst passen (Code van Armani).

Het is soms wel jammer dat andere mensen gratis mogen mee ruiken met mijn heerlijke aftershaves. Ik doe die geuren graag op, maar het is wel godgeklaagd dat andere mensen, vooral lelijke mannen, op geen enkele wijze hun best doen een goede geur op hun lelijke huid te smeren. Ondertussen maakt hun verfomfaaide neus wel gebruik van de zalige atomen van mijn geuren. Wat me er zo boos aan maakt, is dat deze mannen nergens voor hoeven te betalen. Ik stel dus voor dat mannen (en vrouwen ook, om een gevalletje discriminatie te voorkomen) een belasting op te leggen als ze bij mij in de buurt komen en zo maar, gratis, gebruik maken van de aromen atomen in mijn aftershave.

Mijn belastingvoorstel gaat verder, namelijk om mannen (en vrouwen) zonder aftershave of met een foute aftershave een naheffing op te leggen, en wel op basis van het ‘niet lekker ruiken’. Want laten we wel wezen, deze wereld wordt steeds minder mooi met alle leugenaars, alternative but wrong facts, en alle nepwaarheden.

© Rick Ruhland 2018

Ruikende testikels

Conversatie met een vriend. Soms is briljant zijn zo fijn:

“Zou dit waar zijn? ‘Human testicles have receptors that can taste sweet, salty, bitter, sour and umami flavours. We are sure you are extremely glad you now know this fact.'”

“Mijn ballen kunnen proeven en ruiken…..? Dus als ik neuk dan hebben m’n ballen een soort van waarneming…. Dat is toch logisch, hoe kan mijn instinct anders functioneren?????”

“Of ze kunnen ruiken weet ik niet. Dat zou je ze eens moeten vragen. Proeven wel. Vraag terug: kunnen schaamlippen ook proeven?”

“Denk ‘t wel. Ik denk dat onze voortplantingsorganen constant signalen zenden voor (dis)approval.”

“Misschien is proeven het enige wat geslachtsorganen willen, en is voortplanting een bijproduct. Honing ook.”

“Ik vroeg me vanochtend opeens iets af: ‘Hoe komt t dat ik na het vrijen met de twee laatste vrouwen geen behoefte tot terugtrekken had….. Dat ligt in het verlengde… Interessante omkering, zeg. Seks is echt nog een onontgonnen terrein van onderzoek.”

“Ik word dan weer wetenschapper.”

“Maar nog even: dat proeven is in context. Wat wordt geproefd? Waarom?”

“Zout, zuur, zoet etc. En waarom? Omdat het lekker is?”

“Ja, maar dat is niet relevant.”

“Juist wel. Dat is het enige dat relevant is. Genot.”

“Lekker is het middel voor iets anders om te verbinden.”

“Lekker is centraal. Genot is centraal. De rest is bijzaak.”

“Nee, lekker is de deur die open gaat. Relevant is wat binnenkont.”

“Honing ook.”

“Okay, wat jij wil😉.”

“Deur? Schuifdeuren.”

“Lekker is een receptor van het bewustzijn. Het gaat om het transport.”

“Lekker is een consequentie, een gevolg van een interpretatie van een of meerdere zintuigen.”

“Transport.”

We zijn er niet uitgekomen wat een teelbal nou vindt van wat hij proeft. De wetenschap van de proevende teelbal is nog niet af.

© Rick Ruhland 2018

 

Nieuwe winkels 1: de Aromette

Een parfumerie is een plek waar je potjes en flesjes kunt halen met welriekende vluchtige stoffen. Ik kom er graag.

Maar wat nou als je een geur zoekt, die je niet op je huid smeert, en die niet bedoeld is om zoet of aantrekkelijk te ruiken, zoals een parfum lekker riekt?

Dan kun je terecht in de Aromette. In die winkel kun je terecht voor geuren die een aangenaam of misschien zelfs een gewenst onaangenaam gevoel geven. Dat laatste kan zijn een penetrante vislucht of een mexicaanse-bonen-maaltijd-scheet. Ik ga er heen voor de geur van vers brood, pas gemaaid gras, en zilte zeelucht.

Echt een uitvinding, de Aromette. Van kleine zakjes tot literverpakking, voor elk wat wils.

© Rick Ruhland 2018

 

Illusies: Troxler

We kunnen niet zien wat er werkelijk is. Werkelijkheid is een construct. Een constructie. Een reconstructie.

Als we denken dat we de werkelijkheid kunnen waarnemen, met onze ogen bijvoorbeeld, dan moet ik iedereen teleurstellen. Onze ogen en onze bijbehorende hersencellen (die achter in ons brein zitten, en die samen de zogenaamde visuele cortex vormen) zijn slecht toegerust om de waarheid of zelfs de werkelijkheid te doorgronden.

Dat blijkt wel het beste uit het zogenaamde Troxler-effect. Kijk eens naar het volgende plaatje. Focus in het midden van het plaatje. Laat je niet afleiden. Beweeg je ogen niet.

En? De kleuren verwateren als je je te veel focust. Het bewijs dat zintuigen als de ogen niet goed waarnemen als je op een enkel punt focust. De reden om homo universalis te zijn. Of in ieder geval te proberen.

Meer weten? Lees. Verwonder.

 © Rick Ruhland 2018

Als je focust, zie je de punten

Mensen die een ongebreidelde nieuwsgierigheid hebben, kennen van nature een gebrekkige focus. Feit. Want zo goed als elk moment dat zij iets hebben ontdekt en er meer van willen weten, zien ze iets dat gerelateerd is en dat ook interessant is. Of niet, maar dat moet worden uitgezocht.

Zoiets, dat andere dat ook gerelateerd is, niet uitzoeken is niet mogelijk. Focus en constante, ongebreidelde nieuwsgierigheid gaan niet samen.

Hoe werkte dat in mijn geest? Ik vond dit wel een redelijk passende tekening. Een model van mijn geest. Behoorlijk geabstraheerd, dat wel, maar het maakt duidelijk hoe mijn geest werkt. Laterale inhibitie wordt dit ook genoemd. En ik moet steeds even kijken of die andere rondjes er zijn. De figuur hieronder is beperkt in grootte (er zijn slechts 12 zwarte rondjes in de figuur). Het aantal focuspunten in mijn brein is veel en veel groter. Geen idee hoeveel groter.

IMG_6490

Overigens weet ik niet de verklaring (er bestaat een artikel in Perception met de titel ‘Variations on the Hermann Grid’ uit 2000 die op verklaringen ingaat), maar feit is wel dat je niet alle 12 zwarte rondjes tegelijk kunt zien. Alleen als je je ogen over de tekening beweegt, zie je de andere, maar nooit alle tegelijk. Maar je weet dat ze er zijn. En je zult ze steeds zien als je je ogen beweegt.

Dat heb ik met kennis, met indrukken, met gedachtes, met taal. Dagelijks. Met alle zintuigen.

© Rick Ruhland 2018

 

Als iemand mij serieus neemt…

Ik schreef niet zo lang geleden een stuk over incest in de bijbel. Nou, nee, niet helemaal over incest, maar meer de vraag hoe de mens is ontstaan uit Adam en Eva. Nou ja, lees dit anders even. Humor, natuurlijk, en filosofie. Daar kwam een reactie op, die ik niet openbaar op mijn weblog. Als ik dat zou doen, dan vervuilt mijn geweldige blog met allerlei prietpraat en dat kunnen we niet hebben.

Die reactie van een ik denk gelovige staat hieronder (zonder diens of dier naam, want aan de schandpaal nagelen van individuen hoeft nou ook weer niet perse). In cursief wat z/hij zei, mijn erectie reactie meteen erna. Ik heb respect voor deze persoon, als z/hij accepteert dat het boeddhisme de enige ware levensovertuiging is die er toe doet. En dat ik deze post ook weer in de categorie Humor heb geplaatst.

Dus, hier komt het (even lachen naar het vogeltje):

“Goden zijn gewoon hoog geplaatsten. Maar naast de vele goden is er slechts één boven alle goden en dat is de goddelijke Schepper, die de eerste schepselen, dieren, planten en mensen, geschapen heeft. De bijbel spreekt de dinosaurussen helemaal niet tegen. Ook moet u het beeld van de eerste mens niet vergelijken met de mens die u vandaag ziet.
Ja, u heeft helemaal gelijk. En u neemt mij helemaal serieus. Dat is mooi. U neemt mij serieuzer dan ik mijzelf. Ik relativeer veel meer. Ik relativeer alle menselijk activiteit, waaronder geschiedenisboeken als de bijbel (en varianten daarop zoals koran en thora), de Pali-canon, het Boek der Poorten, de Veda’s, Tao Te Ching en de Avesta, om maar een paar te noemen. Ik zal niet zo snel een ander zeg wat ik heb te doen, wat ik moet doen, zoals u in de laatste zin mij zegt. Ik kan wel zeggen dat ik de eerste mens nooit ontmoet. Het beeld dat ik daar van heb, kent u niet. Tenzij u op afstand in mijn hersenen kunt kijken, maar dan had u natuurlijk contact gemaakt met mij, want ik ben de god van mijn diepste gedachten, en u zou schrikken van die diepste gedachten.
Overigens, de bijbel spreekt inderdaad niet dinosaurussen niet tegen. Maar de bijbel spreekt dinosaurussen ook niet voor.
Overigens 2: er zijn meerdere goden, zegt u? Is dat niet een beetje godslastering? Dat wil zeggen, voor u? Niet voor mij. Ik geloof in heel veel goden (6.005.996.812.439.164.772, om precies te zijn), en ook weer niet.

De Schepper God is ook een “Hij” die geen begin noch einde heeft en geen vlees, bloed of botten, maar puur Geest is, die door geen enkel mens kan gezien worden.
Ik ben dan misschien geen christen zoals u bent, denk ik, dus geen gelovige in de monotheïstische zin, maar wat niet gezien kan worden (en zien hoeft niet te betekenen dat het met het oog gezien wordt; dat ‘gezien’ kan ook betekenen ‘met je geestoog gezien), bestaat dat dan wel? Ik ben lid van de KVH VSM, en daarbij beginnend boeddhist. Ik zoek de optimale balans van genot – vooral pasta-gerechten en muziek – en verlichting. Daarbij wil ik wel aantekenen dat ik nog een relatief nieuwe ziel ben: dit is pas mijn 17e levenshergeboorte. Ik vind overigens het gebruik van “Hij” als verwijzing naar De Schepper discutabel. Quotes? Hoofdletter H? En überhaupt: hij? De Big Bang is echt een vrouw hoor!

De tittel van uw artikel “Op de derde zaterdag voor Pasen” geeft ook al aan dat u denkelijk behoort tot gelovigen die Jezus als god aanbidden en zich houden aan het heidense feest van Pasen, in plaats van aan de Goddelijke feesten te houden. Misschien om dat ook eens te bedenken?
Ondanks uw grote wijsheid – die vermoed ik althans – moet ik u hier teleurstellen of in ieder geval op andere gedachten brengen: nee, ik behoor niet tot de ‘gelovigen die jezus als god aanbidden’. Ik heb alleen door twee wijze agnostische ouders een christelijke school doorlopen, en daarna heb ik op heel veel plekken gelezen en gehoord van andere gedachten en filosofieën over de grote vragen van het bestaan. Wat het mooie daarvan is, van al die gesch(r)iften, al die kennis, inzichten en vaardigheden? Ik heb alle grote religies in mij, waaronder heidense lichtfeesten, boeddhistische wijsheden en natuurlijk mijn eigen diepe inzichten die ik als Goeroe (in mijn praktijk Goeroerkracht) graag doorgeef. Iets voor u, wellicht?”

Tot zover mijn reactie. Ik hoop dat ik deze persoon met enige humor in zijn / haar waarde heb gelaten.

Inzicht van de dag op basis van bovenstaande tekst: “Ik vraag me alleen af, en niet met anderen.”

© Rick Ruhland 2018

Zoontaal: ruiken

Ik kom bij ons huis aan met mijn zoon aan het einde van de middag.

Terwijl ik de fiets op slot zet, kijkt junior omhoog alsof hij iets waarneemt.

Dan spreekt hij.

‘Ik ruik pasta.’

Ik draai me om naar hem.

‘Ik ruik niets.’

Hij houdt vol.

‘Ik ruik pasta. We eten toch pasta straks?’

Ik knik. Dan zegt hij de onsterfelijke zin:

‘Ik kan in de toekomst ruiken.’

© Rick Ruhland 2018

 

 

Ook ik ben ooit ontvoerd!

Verschillende keren heb ik verhalen gehoord van mensen die zeggen dat ze zijn ontvoerd. Dat zij het hele programma hebben doorlopen. Ik weet nu: De Grauwen zijn echt. Zij zijn geen acteurs en geen robots.

Nooit zal ik vergeten hoe het voelt als de Grauwen met hun dunne rubberachtige en delicate armen het lichaam ingaan om eieren uit te nemen of eieren te plaatsen. Ze hoeven niet te snijden in het lichaam.

En hoe ze mij aankeken. De zwarte ogen nergens hebben zelfs een cel die anders is. Geen irissen, geen centrum, alles hetzelfde. Ze hebben geen neus alleen maar kleine ademhalingsgaten. De mond is klein en zonder lippen, erg kort en recht. Ze hebben maar vier vingers. Haar huidskleur is bleek en grijs. Ze dragen geen kleren, zijn dus naakt en hebben geen seksuele kenmerken. Als ze onder ons mensen willen vertoeven, dan fabriceren ze een lichaam dat op het onze lijkt.

De Grauwen zijn intelligent en telepathisch. Ze kunnen door muren lopen. Ze kunnen teleporteren. En ze willen ons mensen. Onze gedachten en onze emoties. Hoe ze dat deden: ze stoppen een implantaat in onze neus.

Ik ben in slaap gevallen die dag maar voelde in mijn lichte slaap het vreemde lichaam. Mijn hoofdkussen had de volgende dag een druppel bloed. Vanaf dat moment bleven ze terugkomen. De spanning werd zo groot dat ik elke keer verwachtte dat mijn tanden zouden exploderen in duizend stukjes.

Ik zeg u, ik heb geen invloed op de gebeurtenissen gehad. Het implantaat ging met lange naalden de hersenen in. Ik rekende op mijn dood, raakte kort in paniek, als een lief kind, wilde ik mijn ouders vertellen waar ik was en dat ik niet kon terugkeren. Ik was zelfs zwanger zonder embryo’s. Ik huilde drie weken zonder te stoppen. Ik hield op met werken.

Eens per jaar hoor ik een metalen stem in de hersenen zeggen: “WIJ ZIJN DE KRACHT VAN HET HEELAL.

Vorig jaar heb ik lang gemediteerd en heb ik mijn bewustzijn kunnen uitbreiden naar onvoorstelbare hoogten. Het ging hoger en hoger, tot ik een echt beeld in en van mijn bewustzijn in de ruimte zag. Met mijn bewustzijn botste ik tegen een UFO aan.

Ik was geschokt tot de dood, was onmiddellijk terug in mijn bed en trok de deken op.
Ik word elke dag wakker met paniek en hartkloppingen.

Helemaal toen ik deze film zag:

© Rick Ruhland 2018

Van die liedjes die niet weggaan

Uit het niets kwam zonet een lied door mijn geest stuiteren. Eigenlijk maar een enkele zin, maar ja, als je die zin dan hard op uitspreekt, hoor je de volgende zin en voor je het in de gaten hebt, zit je het hele lied te zingen.

Het was dit nummer:

 

 

Nou, het moet gezegd zijn: ik ben geen country-liefhebber per se. Edoch, dit is zo’n nummer dat qua melodie, maar ook qua tekst een mens die positieve vibe geeft die je door de dag helpt. Doe er je voordeel mee op deze tochtige dinsdag (misschien moet ik de ramen dicht doen en mijn geest over de prairie laten zweven).

Ik heb het nummer een stuk of wat keren gehoord nu. Het nummer is er nog steeds, tussen mijn neuronen, en ik zal het vandaag nog wel een paar keer als ‘muzikale oorwurm’ voorbij horen komen.

© Rick Ruhland 2018