Happy Birthday!

Advertisements

Partij voor planten X

Holymoly! Dat was een straffe, angstaanjagende email die ik kreeg. Waar ik het idee van een referendum vandaan haalde. Hoe ik dat durfde te noemen. Alsof iedereen maar even mee mocht denken met de grote keuzes van de overheid.

Die laatste opmerking, die was nieuw. ‘De grote keuzes van de overheid.’ GW en consorten hebben tot nu part noch deel aan de overheid. Ze waren en zijn vooral stemmingmakers. Van grote zaken als steekhoudend beleid uitdenken en daar vervolgens op aansturen, met behoorlijk bestuur, hebben deze groene gasten geen graskaas gegeten. Los daarvan: deze collectie inheemse planten is niet de overheid, hoewel ik op een website van de GW-aanhangers zag staan: L’etat c’est moi.

De mail was overigens buitengewoon selectief. Niet verwonderlijk overigens, gegeven de mentale dispositie waarin GW en zijn aanhangers verkeren. Hun opmerkingen draaiden uiteindelijk om maar een vraag: wie zijn de zaaddragende planten en wie de haatdragende planten? Nou wil ik niet meteen zout in wonden en olie op vuur gooien, maar ik vroeg me wel af (en die vraag heb ik ook gesteld in mijn laatste gestuurde email) of die twee soorten planten echt verschillend zijn?

Enfin, in de laatste email van GW sprak hij over boomkap als eerste methode om de exoten – de haatdragende planten volgens hem – de nek om te draaien. Ook een weg die te bewandelen is, volgens hem, is genetische manipulatie: zorgen dat planten die hier niet thuis horen, zich niet kunnen voortplanten. Eigen planten eerst, aldus GW. Die zijn edel, en moeten edeler worden. Ik vroeg me toen wel af of het ok is als als de inheemse planten worden veredeld. Want zo schreef ik, niet elke plant is nou een pacht van een exemplaar. Jaren geleden heb ik een wildgroei aan berenklauw proberen in te dammen en en bij het uitrukken van de planten kreeg ik een fototoxische reactie op mijn hele lichaam. Ik zal het nog maar eens vragen, binnenkort: is dat normaal? Dat ik dat onkruid, want dat is berenklauw, uitroei, en dat ik dan de blaren op mijn handen heb?

Ik heb een voorstel gedaan. Ik heb de Partij voor Planten gevraagd of het mogelijk is een definitie te geven van bedreigde soorten, en niet alleen door stemmingmakerij te brabbelen over bedreigde soorten. En ook: hoe komt het dat die soorten gingen met uitsterven zijn bedreigd? Komt dat ook door de vloedgolf aan exoten? Of hebben we lang geleden die vloedgolf zelf in werking gesteld en wil de PvP nu van die exoten af, ook al hebben ze in de jaren 60 van de vorige eeuw zelf die exoten gehaald. Omdat de samenleving wel eens wat anders wilde. En dat daardoor de soorten die hier wat langer waren (en heus niet al millennia lang) in de verdrukking kwamen, ook al omdat ze zich niet solidair met uitheemse planten toonden.

De vraag over exoten heb ik nog niet gesteld (ik bedoel: in een email, wel hier). Doe ik een andere keer.

Ik heb trouwens wel een klein steekje onder water gegeven. Volgens de PvP worden we bedreigd in ons bestaan. Ik heb een oplossing gegeven, namelijk dit artikel van een hoogleraar nog wel. Niet het soort mensen of planten waar de PvP veel mee omgaat, vermoed ik, gezien de vele spelfouten in de emails en op sociale media, maar ik denk dat dat het goed was om dit artikel te delen met GW en aanhangers. Het gaat over het verplaatsen van bedreigde soorten naar geheel nieuwe gebieden.

Een deel van mijn opmerkingen aan het adres van de PvP is niet eens bedoeld als cynisme, maar meer een verheldering van haar standpunten. Ik wacht weer af…

© Rick Ruhland 2018

Proefschrift van de week

Titel: Het schoonmaken van het riool: de sociologie van zelfdenkende borstels. Auteur: Simon Vroman.

Samenvatting: Stromingsleer is de wetenschap die de beweging van gassen en vloeistoffen onder de loep neemt. Eigenlijk is stromingsleer op alles toe te passen waarin kleine onderdelen samen een stroom maken. Denk aan files van auto’s, gletsjers en meer. De onderzoeker van het onderzoek, Vroman, is van huis uit gespecialiseerd in de hydrodynamica van halfopensystemen. In zijn zoektocht naar praktische toepassingen is Vroman echter een geheel andere kant opgegaan. Uitgaande van de kennis van de hydrodynamica heeft hij zich afgevraagd hoe storingen in stromingen in een riool kunnen worden aangepakt. Hij stelt die vraag  in een tijd dat in London ‘monstervetbergen’ het riool verstoppen (zie onderstaande afbeelding).

London vetberg riool

Vromans idee is dat borstels met vetoplossende substanties zich een weg vreten door het vet. Het lijkt ver weg op hoe de witte bloedlichaampjes lichaamsvreemde stoffen opeten. Het bijzondere aan Vromans verhaal is dat de borstels zelf nadenken en met elkaar samenwerken. Hoe ze dat doen, wordt in de studie uit de doeken gedaan.

Eindoordeel: het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte. Het lijkt er op dat Vroman het liefst zou willen schrijven over hoe borstels op een bepaald moment nadenken over hun eigen bestaan en of ze wel in staat om goed te werken in een omgeving die vol afval zit. Wetenschappelijk is het verhaal niet goed dichtgetimmerd.

© Rick Ruhland 2018

Tijdreizen is niet voor iedereen

Ze worden weggehoond. Ze worden niet geloofd. Wat hun boodschap ook is. Vooral als het niet paste in de tijd waarin zij hun uitspraken deden.

Maar ik geloof ze, want het is waar. Waar, zeg ik, want ze bestaan. De tijdreizigers die ons steeds vaker bezoeken.

Laten we even duidelijk stellen: de gasten in de volgende filmpjes zijn geen tijdreizigers maar aandachtsgeilerds. Luister naar de inconsequenties, het gebrek aan antwoorden (die er overigens wel zijn), en de lukrake opmerkingen over de toekomst. Deze baardmans die een tekst opleest, is wel de minst geloofwaardige.

Michael Phillips, nog zo’n fake. Over 2 jaar weten we of de Derde Wereldoorlog begonnen zal zijn. #not.

Edward met het geblurde gezicht.

Zoals al vaker opgemerkt zijn de meeste breinreizigers blank, man en zijn ze angstig. Zie ook dit artikel.

Daar zit een reden achter. Iets met DNA en iets met de gevolgen van tijdreizen (op het niveau van neuronen en dendrieten). Maar ik kan daar niet meer over zeggen. Dat zou mij ook de kop kunnen kosten.

Wat tijdreizen lastig maakt, is dat andere tijden vast zitten in hun eigen hier en nu. De menselijke geest komt daar niet makkelijk uit. Tijdreizigers zelf niet, maar ook de mensen vast in hun tijd zit niet. Wie zijn tijd vooruit is, of achteruit, die wordt niet serieus genomen, of zelfs opgeknoopt. Aan de geestelijke schandpaal of aan de echte galg.

En dan nog: dat ze zelfs in hun eigen tijd niet worden geloofd, is geen voorwaarde te geloven dat iemand tijdreiziger is.

Ik ben ervaringsdeskundige. Toen ik de eerste keer terug ging, of zoals wij het in onze tijd noemen, toen ik de syncronicitijd doorbrak, had ik hetzelfde te verduren. Maar ik was toen al wat ouder dan ik nu ben. Dat maakt dat mensen mij minder snel zullen afwijzen.

Ik heb mensen als John Titor, Michael Phillips, Bryant Johnson, Alexander Smith, Håkan Nordkvist nooit ontmoet, maar als zij al tijdreiziger zijn, dan schenden zij veel, te veel regels. Zij hebben dan ook meestal slechts een keer gereisd, daarna worden ze onderworpen aan het derde protocol.

En dit? Hij is gewoon een aandachtszoeker.

Een vriend van mij heeft het wel eens juist verwoord: de menselijke geest is nog niet in staat tijdreizen te begrijpen, laat staan te bedenken, laat staan uit te vinden, laat staan te doorstaan. Niet het reizen door iemand zelf, niet het reizen door iemand anders. Tijdreizigers die zeggen dat ze uit de 22e, 23e of 24e eeuw komen zijn sowieso leugenaars. Je moet eerder in termen van millennia van millennia denken.

© Rick Ruhland 2018

Scenes from a thesis: modelling development

“One of the main concerns […] is how to account for quantitative growth in development and how to relate this quantitative growth to qualitative analyses and to the parameters in the model. The definition of such quantitative growth (or development) is an autocatalytic quantitative increase in a growth variable following the emergence of a specific structural possibility in the cognitive system. In other words, language development (or cognitive growth in general) consists of growth which is expressed in numbers (quantitative) and which is not entirely caused by some external factor (autocatalytic). This growth is caused by the system itself, i.e. change is induced by the cognitive system itself.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

Illusies: Troxler

We kunnen niet zien wat er werkelijk is. Werkelijkheid is een construct. Een constructie. Een reconstructie.

Als we denken dat we de werkelijkheid kunnen waarnemen, met onze ogen bijvoorbeeld, dan moet ik iedereen teleurstellen. Onze ogen en onze bijbehorende hersencellen (die achter in ons brein zitten, en die samen de zogenaamde visuele cortex vormen) zijn slecht toegerust om de waarheid of zelfs de werkelijkheid te doorgronden.

Dat blijkt wel het beste uit het zogenaamde Troxler-effect. Kijk eens naar het volgende plaatje. Focus in het midden van het plaatje. Laat je niet afleiden. Beweeg je ogen niet.

En? De kleuren verwateren als je je te veel focust. Het bewijs dat zintuigen als de ogen niet goed waarnemen als je op een enkel punt focust. De reden om homo universalis te zijn. Of in ieder geval te proberen.

Meer weten? Lees. Verwonder.

 © Rick Ruhland 2018

Brieven Aan Koning Therapeut 8

Beste B., hulpverlener inter pares,

Mijn vriendin weigert zich te vingeren voor de webcam (die uit staat, zeg ik er dan bij). Normaal doet ze alles wat god verboden heeft. De webcam is zelfs al een keer tussen haar schaamlippen geweest, als een soort dildo, en toen stond hij niet uit.

Ik vind dat zij zich zorgen moet maken, maar dan verwijt ze mij dat ik vind dat zij exhibitionistisch moet zijn, terwijl zij meent dat niet iedereen hoeft te zien hoe groot haar schaamlippen zijn. Maar dat is onzin. Daar draait het niet om. Ik vind het gewoon geil als iedereen kan zien hoe mijn vrouw helemaal los gaat.

Houdt ze dus nog wel van me? B., jij bent ook een geile beer, dus help me uit de brand.

Sjon.