Partij voor planten XIV

Daar is hij dan. Je kon er op wachten. Het actieprogramma van de PvP. Heel simpel en heel kort.

Daar gaan we.

“1. De PvP is tegen planten die hier thuis horen.
2.De PvP is tegen vervuiling van plantengenen door kruisbestuiving.
3. De PvP is tegen vervuiling van het natuurbeeld!
4. De PvP is tegen het gebruik van zuurstof en ruimte door exotische planten.
5. De PvP is tegen iedere plant die niet is gepoot en gezaaid van generaties planten die al een eeuw in Nederland groeit.
6. De PvP is tegen meer diversiteit.
7. De PvP is tegen!”

Kortom, een onvervalste maar valse herhaling van zetten. De beginselverklaring komt van Goor Waskruid hemzelf.

Waar het op neerkomt, is inteelt.

En over punt 5. zal ik nog wel vragen gaan stellen. Ik snap eigenlijk niet wat daar staat.

Ik heb Goor gevraagd of hij nog ergens voor is, en niet alleen tegen. De reactie is nog niet binnen. Ik weet wel, het zal gaan om eigen planten eerst. Maar toch, de PvP is vooral tegen een misstand. Een oproep tot actie en verbetering is het zeker niet.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Mijn eerste keer: humorloze mensen

Verschrikkelijk. Mensen die geen humor hebben.

Het lijkt wel alsof ik steeds weer “een eerste keer”-ervaring heb.

Ik snap dat mensen niet mijn humor hebben. Die is ook vrij bijzonder. Talig, beelden, abstract, absurd, ruw, verfijnd, en meer dan soms dat alles door elkaar.

Maar mensen zonder humor?

En hemeltjelief, wat zijn er veel mensen zonder een spoor van humor.

Dat hoeft heus niet mijn briljante humor te zijn, maar kom op, ik moet niet steeds weer tegen mensen aan hoeven lopen die niet eens de lol van het hoofd stoten kennen (leedvermaak om je eigen). Lachen lijkt sowieso uit de mode. Terwijl het de remedie is voor alle ellende in de wereld. Alle!

© Rick Ruhland 2018

Discussies die nooit plaatsvonden: in de supermarkt

“Wilt u de bon?”

Ik knik.

“Wilt u zegels?”

Ik knik.

“Wilt u het wisselgeld”

Ik schud het hoofd.

Ze lacht.

Ze geeft me alles.

“Ik hoef het wisselgeld niet.”

“Ik maakte een grapje.”

Ze kijkt omhoog vanuit haar luie kassastoel alsof ze mijn moeder is, terwijl duidelijk is dat de natuur nooit zal toestaan dat zij, met het stuitende gebrek aan IQ, en ik, een hyperintellectueel die zelden voorkomt, familie zijn van elkaar.

Mijn blik, volgestopt met het grootste dedain dat de wereld ooit gezien heeft, botst op het gezicht van de onnozelheid zelve.

“Ik ook, maar het verschil tussen ons beiden is, buiten een gebrek aan creatieve humor van jouw kant en een creatieve briljantie van mijn kant, dat ik het vermogen heb met mijn intelligentie om de grap verder uit te breiden, waarbij jij blijkbaar zo beperkt, afgestompt c.q. hersenloos bent dat je alleen je eigen kletspraat grappig vindt en je geen moment in een ander kan verplaatsen. Aan je gezicht te zien ben je, ondanks je magere ambitie en je verregaande afgestomptheid, toch niet in staat simpele handelingen te verrichten zoals het scannen van een barcode en het aangegeven wisselgeld uit de kassalade te halen.

En als er dan een superieur denkende mens voor je neus staat, die jou werkelijk in alles behalve domheid overtreft (want let wel, ook ik ben dom in menig opzicht), en die jou werkelijk alle hoeken van de humor laat zien, dan jij reageer met een verbetenheid van een dier dat op haar plek gewezen wordt, maar niet snapt dat ze haar mond moet houden en gewoon naar geestdodende werk moet doen, en dat zich al helemaal niet bezig moet houden met grapjes of ander niet tot haar taak behorende activiteiten.”

Ik knik neerbuigend en vertrek met een hupje.

© Rick Ruhland 2015

Wijsheid op woensdag: zelfinzicht

In het onderstaande citaat heb ik echt het idee dat Montaigne rechtstreeks tegen mij praat. Dat wil zeggen, in het gedeelte na de eerste komma. In het gedeelte voor die eerste komma spreekt hij het tegen de overgrote meerderheid van Nederland, die overigens niet meer in staat is te luisteren. Hij schrijft:

“…dat koppigheid en betweterigheid vulgaire eigenschappen zijn die men het meest ziet bij geesten van het laagste soort, en dat herbezinnen, zichzelf corrigeren en in het heetst van de strijd een slecht standpunt loslaten zeldzame kwaliteiten zijn die van kracht en wijsheid getuigen.”

Uit: Essays van Montaigne, Hoofdstuk 26, Over de opvoeding van kinderen.

Dat is een van ontelbaar vele redenen waarom ik zo slecht thuishoor in deze wereld en tijd. Niet dat ik zo slim ben, maar dat die anderen dat niet zijn.

© Rick Ruhland 2015

Movie: Kung Führer

If you grew up in the eighties (by which I mean: becoming a young adult and watching shows like The Young Ones, amongst many other series), you will like this movie called Kung Führer. Shitty music, shitty story, shitty camera, shitty acting. But in a extreme good way. It’s the best in its kind.

So, after the trailer, the real thing. The movie! All say: aaaaaaaaahhhhhhh, like the a in ‘astonishment’.

Tagline: “Over the top has a new definition.”

No, of course it’s not the original tagline, you buttheads. I made that up.

Butt: this movie is better than most cinematic shit made in 2015. And 2015. And 2015.

Sometimes I wonder and ask myself: why doesn’t have everybody else my kind of brilliant humor and taste?

But that takes only a nanosecond. Because as a hyper intellectual I don’t ask. I dictate.

Whohahahaha (meaning: sinister and very deep, almost dark brown laugh).

So sit down and watch this. Miami Vice meets Hitler, Back to the future, The Terminator, Thor and dinosaurs. And others.

© Rick Ruhland 2015

Manische maandag: ik houd van domheid

Ridicule idiotie was vroeger een lokaal verschijnsel, dat overal voorkwam. Elk dorp had wel de plaatselijke gek. Je had geen weet van de randdebiel in een andere provincie of land. Je had de gek in de straat, en soms ook een uitvinder, een lokale professor die gek was in zijn briljantie.

Internet, vooral sociale media, maakt de wereld plat, klein. Wat je vroeger niet zag omdat het te ver weg was, kun je nu op een schermpje bekijken. Wat erger is: waar vroeger mensen niet verder kwamen dan de rand van het dorp, kun je nu elke dorpsgek digitaal tegenkomen. En allemachies, wat zijn er dan veel van die dorpsgekken. Wat daarbij komt: je kunt nogal makkelijk afwijken en je wordt niet meer gecorrigeerd.

Now, don’t get me wrong here: een zekere en goede gekte is mij niet vreemd. Sterker, ik heb een zwak voor de morosofen van deze wereld. Wat is morosofie? Vrij naar wikipedia: een evident absurde waanwetenschappelijke theorie. Let wel: het gaat hier niet om pseudowetenschappen. Een morosofie is vaak bizar en ongerijmd en met vaak een zekere literaire kwaliteit. Van domheid in de pure zin is echter geen sprake. Het is eerder absurditeit met een denkrandje en wetenschappelijke inslag. Morosofen zijn dan ook vaak de enige die hun eigen ideeën aanhangen.

Om deze absurditeit gaat het me niet. Nee, het gaat me om een open en blote domheid. Domheid waar men zich niet meer voor schaamt. Domheid van het niet weten, of zelfs niets weten. Het gaat daarbij om een gebrek aan talige vermogens (spelling, grammatica, woordbetekenis, een verhaal vertellen), gebrek aan historische kennis, gebrek aan technische / technologische kennis, gebrek aan culturele bagage, en nog veel meer.

Nou zou je kunnen denken, na het zien van dit filmpje, dat Amerikanen dommer dan andere nationaliteiten en volken. Dat is misschien ook wel zo, maar wat mij echt tegen de borst stuit, in mensen van alle landen, is een zekere wereldonwijsheid. En niet alleen bij Amerikanen. Het is stuitend schrikbarend (of schikbarend, als je van woordspelingen houdt die nergens op slaan) hoe een zekere kennis van geschiedenis bij veel mensen ontbreekt, of van kunst. Stel je voor, je ziet een film met de titel Titanic; is het dan mogelijk dat iemand verbaasd is dat de film is gebaseerd op een echt gebeurd zinken van een groot schip? Er is wel een verschil: bij het zinken van het echte schip in 1912 was Leonardo di Caprio niet aan boord.

Ik schrik ervan dat iemand dat niet weet en die wel onderwijs heeft (genoten), of op internet kan, of of of. En het is niet een enkeling. Kijk eens rond op de diverse sociale media en je kunt zien wat ik bedoel. Denk ik. Inspiratie nodig? Dit is er een. Meer inspiratie? Kijk eens naar de speelfilm Idiocracy.

Nou, voor je denkt: moet iedereen dat een Twee-voor-twaalf-winnaar zijn, zoals jij? Een proefschrift schrijven? Je eigen muziek schrijven en spelen? Nee. Het punt is dat ik niet snap dat zulke mensen kunnen overleven. Dat ze zich ’s ochtends bij het wakker worden niet het leplazarus schrikken van het gezicht in de spiegel. Dat was ironie, overigens. Ook een vorm van humor die uit lijkt te sterven. Of beter: een vorm van intelligente humor die vaak verzuurt tot sarcasme of cynisme zoals een fles goede wijn die open staat tot azijn degradeert.

Worden we dommer, of komt de menselijke achterlijkheid meer aan de oppervlakte, is die zichtbaarder dan voorheen door iets als internet, en blijkt mijn positieve visie op de menselijke intelligentie een lachertje? Een valse positief?

© Rick Ruhland 2015

4d print of knotted light

Yes, it’s Philosofical Phursday again, and this week I have something for me (and you) which makes my brain go wild.

Is it my idea? Maybe. I know I like it. The idea of a 4-d print of knotted light.

What? Why would you do something like that? Well, it’s one way to slow down light to win time. To get some extra time.

But there is more. You can get moving holograms. Think Red Dwarf, the best sci-fi comedy series ever, in which Rimmer is a hologram moving through space and time.

Next step: a 4-d print of knotted sound, and we can abolish man and mankind. Or can we? At least many of us can hear and see somebody or something move. For real!! Without having to interact in a human way. It’s like social media plus and augmented too.

© Rick Ruhland 2015

Heerlijk walvis eten in Canada

Tegenover naasten gebruik ik nog wel eens humor, of een afgeleide van humor zoals geestigheden. Nooit tegen volslagen onbekenden. Die beschouwen dat nog wel eens als een aanval op hun persoonlijkheid. Alsof ik hen belachelijk maak. Terwijl het enige wat ik met humor doe is de scherpe randjes van het bestaan wegnemen, of afvijlen, of juist een laagje overdrijving aanbrengen om iets duidelijk maken, of om juist te relativeren. Of gewoon voor de lach. Omdat het leven toch al te vaak zuur genoeg is. Beetje krokante suiker erbij, en je bijt je weer met plezier door het bestaan heen.

Die naasten, die kennen mij wel – en misschien niet eens goed maar toch wel voldoende. Zij weten dat ik mij van verdraaiingen bedien die niet al te serieus genomen moeten worden. Maar soms merken zij de onernst van mij niet op. Dat kwam aan het licht vandaag. Want ik stelde vast dat walvis best gegeten kan worden, als die maar van de Canadese walviskwekerij Wholesome Whale komt. En geen van die naasten maakte daar een opmerking over. Zoals: ‘Die kwekerij is niet in Canada’. Of: ‘Je hebt de naam van de kwekerij verkeerd’.

[paar minuten later…]

Wat ik me nu bedenk: ze kennen me zo goed dat ze niet meer reageren. Dat ze denken: heb je hem weer met zijn grappen en grollen. Het zal toch niet?

© rick ruhland 2014.