Voornemen

Voornemens zijn om te breken.

Ik neem mij zelden iets voor. En als, dan zeker niet op 1 januari. Eerder op 3 mei, of 25 augustus.

En dan nog: ik neem me niet echt iets voor. Ik doe gewoon.

Wat ik wel heb, zijn dromen. Die realiteit mogen en soms moeten worden.

Vaak zijn die voornemens annex dromen een kwestie van genot. Een bepaald gerecht eten, een band live horen, een land of streek van een land bezoeken, een handeling verrichten.

Hoog op de ranglijsten staat daarbij de 初詣. In latijnse letters: hatsumōde. In Japan zijn en in de eerste week van het nieuwe jaar een bezoek brengen een shinto altaar, of aan een boeddhistische tempel. Niet komend jaar, helaas, maar wie weet in 2020?

Ik heb wel een tempel voor ogen:

img_7434

Voor nu wens ik iedereen een あけましておめでとう. En: 今年もよろしくね!

© Rick Ruhland 2018

 

Advertisements

Hogmanay!

Vandaag is de laatste dag van het jaar 2018. Een dag die goed is voor twee posts op mijn blog, want verder is er weinig anders te doen dan eten, drinken en samenzijn.

In Schotland, een van de landen die ik dit jaar heb bezocht en waar ik wederom (net als bij Japan) met een goed gevoel een aantal dagen heb vertoefd, heet de laatste dag van het jaar Hogmanay. Deze laatste dag gaat gepaard met gewoontes als het geven van cadeautjes en het bezoeken van buren en vrienden.

Het woord hogmanay zou volgens linguïsten een Gaelic, Franse en Noorse oorsprong kunnen hebben. Ik denk dat het anders zit, namelijk als volgt:

Het woord hogmanay is afgeleid van een Oudnederlands* woord, namelijk higunnan.Dit woord, dat bekend is uit het regeltje

Hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hi(c) (a)nda thu uuat unbidan uue nu

betekent zoiets als beginnen.

Dat zou heel goed kunnen aansluiten bij het idee dat na oudjaarsavond het volgende jaar begint.

Hogmanay! Een nieuw begin. Bouwt allen een nieuw nest in 2019!

© Rick Ruhland 2019

* Terzijde, volgens sommige literatuurvorsers annex taalwetenschappers is deze regel niet geschreven in een oudere versie van ons huidige Nederlands, maar heeft de tekst een Oudwestnederfrankische oorsprong, en misschien zelfs een Kentse (als in het graafschap in Engeland), waar naar alle waarschijnlijkheid de schrijver van de regel,  een West-Vlaamse monnik, Latijnse teksten overschreef in een klooster.

Photo’s on Phailed Phriday

Soms mislukt een foto en staat er een stuk weg, of een deel van de hemel op. Soms mislukt een foto en staat er iemand anders op. In onderstaand geval: de billen, benen en voeten van iemand die ik niet op de foto wilde zetten. Ik wilde helemaal geen foto nemen. Ik weet alleen nog dat deze foto is genomen in het kasteel van Osaka.

IMG_7373.jpg

© Rick Ruhland 2018

Voorrang

Ik zat in de auto afgelopen week. In een grote stad rijden betekent beter opletten dan in een dorp of landelijke omgeving. Veel andere auto’s, taxi’s, bussen, trams, fietsers, voetgangers, toeristen, etc. etc., en vooral ook veel van dat alles. Je eigen zin doorzetten leidt tot ongelukken. Juist in een stad is het goed en wijs om de verkeersregels te respecteren. Het valt des te meer op als je een tijd buiten Nederland bent geweest dat hier meer het recht hebben op wat dan ook en beter menen te zijn dan andere mensen.

Bij een kruising moest ik wachten op het tegemoet komende verkeer en op fietsers en wandelaars die tegelijk groen licht hadden. Ik wachtte rustig, net als de auto voor mij. Maar de auto daarvoor niet. Die reed met gierende banden weg toen het stoplicht op groen sprong. Toen hij aankwam bij het zebrapad, waarop mensen liepen die voorrang hadden, sloegen bij deze ‘man’ de stoppen door. Met het raam open schreeuwde hij iedereen die lopend overstak toe en maakte ze voor vuil, ratten. Complete kortsluiting in de kleine hersenen.

Ik weet dat mensen in een grote stad opgefokter zijn. Onbeschofter. Maar bij deze man was de overtreffende trap bereikt. Hij was zo extreem verdorven vertoornd dat zijn hele gezicht misvormde en de spieren in zijn keel aanspanden en bijna door zijn huid heen staken.

Hij is voor mij nog steeds het prototype Nederlander (het was een blanke klojo-majeur) dat boos wordt als het niet krijgt wat het wil, waar het recht op heeft. Zijns inziens. Alleen zijns inziens. Het is een vergaarbak van onbeschoftheid, halsstarrigheid, cynisme, in-zichzelf-gekeerdheid, en botheid. Het is het type levend wezen dat als reactie op een goedbedoelde lach, jou een beuk verkoopt. Alles vanuit het standpunt ‘Ik heb hier recht op’.

Tja, en dan moet je wel voorrang krijgen, en dan mag je daar iemand voor dood rijden.

Het hoge zombie-gehalte van de medemens valt des te meer op als ik de hemel ben geweest. Japan. Het land, de natuur, de bewoners, het fatsoen. Japanners weten nog wat het is om samen te leven.

Een andere hemel: Schotland, voor de gelovigen onder ons ook te schrijven als ’s Godland. Een land bevolkt door Schotten (…). Wat zo goed aan dat volk is: de openheid, de verhalen, de goedmoedige grappen, de whisky, de behulpzaamheid. Schotten zijn zoveel verder ontwikkeld dan Nederlanders.

Ik moet nodig weer terug. Ik ga gauw weer terug.

© Rick Ruhland 2018

Teruggereisd

Reizen is, zo werd me weer eens duidelijk toen ik in de afgelopen dagen terug kwam in mijn eigen land, voor mij de beste manier om afstand te nemen van ‘het hier’. Het hier, dat is de straat waarin ik leef, de hobby’s die ik beoefen, de familie en vrienden die ik heb. En overige medemensen.

Wat die mensen uit mijn land betreft is er een goede reden dat ik daar afstand van wil doen. Op zijn minst tijdelijk, namelijk door te reizen. Dat heeft te maken met het feit dat ik de meeste mensen in deze stad en in dit land kan verstaan. Dat betekent dat zonder moeite het klagen en zeuren mijn ontspannen geest binnen zeilt, die daardoor minder ontspannen wordt. Dat is deel van de weerzin van terugkomen van een land dat een taal heeft die ik lezen noch kan verstaan. Slechts een paar woorden kan ik zeggen in het Japans.

Deel van de charme van een reis naar Japan is dus de afstand die de onverstaanbaarheid geeft. Voeg er aan toe dat Japanners sowieso op meer afstand van elkaar staan. Wat ik meen te weten van het land van de rijzende zon is dat men minder bezig is de ander de wacht en waarheid aan te zeggen. Niet dat alles daar goed is, maar ik kan wel 20 dingen noemen (van konbini’s tot het gebrek aan vuil op straat) die me Japan doen omarmen.

Vergelijk ik dat met het ruwe Nederland en de ruwe Nederlander, en besef: beschaving heeft zich teruggetrokken in de stellingen net buiten onze landsgrenzen.

Als het kon, was ik weer teruggereisd. Vandaag nog.

© Rick Ruhland 2018

De pelgrimstocht 4: als henro op Shikoku

Ik schreef eerder over mijn pelgrimstochten die me naar Schotland voerden en mij in vervoering brachten, helemaal als ik een steencirkel stond. Ook al ziet niet iedereen dat, die reizen naar Schotland, als een pelgrimstocht, het is wel degelijk een tocht waarbij contemplatie een rol speelt. Een loslaten van het hier en heden.

Menig pelgrim deed in het verleden zijn tocht uit een of meer religieuze overwegingen. Hier staat een overzicht van redenen die men kon hebben in de middeleeuwen. Veel van die redenen zijn inmiddels verdwenen of niet meer – of dan toch minder – relevant. Toch gaan nog dagelijks, wekelijks, maandelijks of jaarlijks mensen op pelgrimstocht, vanuit hun geloof: christenen naar Lourdes of Santiago de compost ella, moslims naar Mekka, hindoe’s doen de Char Dham, enzovoort en zo verder.

Ik, als beginnend boeddhist, heb meerdere opties, in meerdere landen. In 2016 was ik voor de tweede keer in Japan en opnieuw voelde ik me thuis. Dit keer was ik op Shikoku. Ik liep niet de hele route, misschien dat ik dat een andere keer nog doe. Het bezoek aan de tempels was belangrijk, maar belangrijker was de wandeling, de reis tussen die tempels. Ik liep met een vriend en tijdens die wandeling van ruim twee weken liet ik vooral het hier en nu los. De wandeling tussen de rijstvelden, door bossen van bamboe en over achterafstraatjes in dorpjes was een meditatieve bezigheid. De gesprekken met de vriend waren onze soetra’s.

Menig henro wandelt over Shikoku met als doel de tempels te bezoeken. Het gekke is: voor mij zijn die alleen interessant als richtinggevend. Niet doelgevend. Het is de reis die van belang is, niet het bezoek aan de tempel, het aansteken van wierook of het opzeggen van de sutra’s. Als ik dat zo zeg, dan besef ik: dat is mijn manier van pelgrimeren. Mijn boeddhisme: het loskomen van elke band met verplichtingen, loskomen van het lijden door de hechting aan rituelen.

Mijn loskomen van de wereld is een loskomen die vraagt om een andere omgeving. Mijn herdenken, zowel in de betekenis van denk aan iets of iemand als het opnieuw (be)denken van mijn eigen leven. Mijn mediteren tijdens het lopen waarbij gedachtes aan mooie en verdrietige ervaringen belangrijk onderdeel zijn.

En hoewel Japanse steden als Tokio en Osaka miljoenensteden zijn, is de menselijke maat in Japan overal aanwezig. Op Shikoku helemaal, als je door dorpjes loopt, tussen de rijstvelden of in een bos vol bamboe, en ook ben je geen boeddhist: je bent mens.

Voor wie meer met beeld heeft dan met tekst:

IMG_0298.jpg

IMG_0526.jpg

IMG_0548.jpg

Ik kwam vandaag op de dag af precies twee jaar geleden terug van die tocht, en nog steeds kan ik elk moment weer op reis gaan.

Om weer even in de straten van dorpen en tussen rijstvelden te wandelen.

Om te onthechten.

Sindsdien ben ik in mijn hoofd elke dag pelgrim.

© Rick Ruhland 2018