Teruggereisd

Reizen is, zo werd me weer eens duidelijk toen ik in de afgelopen dagen terug kwam in mijn eigen land, voor mij de beste manier om afstand te nemen van ‘het hier’. Het hier, dat is de straat waarin ik leef, de hobby’s die ik beoefen, de familie en vrienden die ik heb. En overige medemensen.

Wat die mensen uit mijn land betreft is er een goede reden dat ik daar afstand van wil doen. Op zijn minst tijdelijk, namelijk door te reizen. Dat heeft te maken met het feit dat ik de meeste mensen in deze stad en in dit land kan verstaan. Dat betekent dat zonder moeite het klagen en zeuren mijn ontspannen geest binnen zeilt, die daardoor minder ontspannen wordt. Dat is deel van de weerzin van terugkomen van een land dat een taal heeft die ik lezen noch kan verstaan. Slechts een paar woorden kan ik zeggen in het Japans.

Deel van de charme van een reis naar Japan is dus de afstand die de onverstaanbaarheid geeft. Voeg er aan toe dat Japanners sowieso op meer afstand van elkaar staan. Wat ik meen te weten van het land van de rijzende zon is dat men minder bezig is de ander de wacht en waarheid aan te zeggen. Niet dat alles daar goed is, maar ik kan wel 20 dingen noemen (van konbini’s tot het gebrek aan vuil op straat) die me Japan doen omarmen.

Vergelijk ik dat met het ruwe Nederland en de ruwe Nederlander, en besef: beschaving heeft zich teruggetrokken in de stellingen net buiten onze landsgrenzen.

Als het kon, was ik weer teruggereisd. Vandaag nog.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

De pelgrimstocht 4: als henro op Shikoku

Ik schreef eerder over mijn pelgrimstochten die me naar Schotland voerden en mij in vervoering brachten, helemaal als ik een steencirkel stond. Ook al ziet niet iedereen dat, die reizen naar Schotland, als een pelgrimstocht, het is wel degelijk een tocht waarbij contemplatie een rol speelt. Een loslaten van het hier en heden.

Menig pelgrim deed in het verleden zijn tocht uit een of meer religieuze overwegingen. Hier staat een overzicht van redenen die men kon hebben in de middeleeuwen. Veel van die redenen zijn inmiddels verdwenen of niet meer – of dan toch minder – relevant. Toch gaan nog dagelijks, wekelijks, maandelijks of jaarlijks mensen op pelgrimstocht, vanuit hun geloof: christenen naar Lourdes of Santiago de compost ella, moslims naar Mekka, hindoe’s doen de Char Dham, enzovoort en zo verder.

Ik, als beginnend boeddhist, heb meerdere opties, in meerdere landen. In 2016 was ik voor de tweede keer in Japan en opnieuw voelde ik me thuis. Dit keer was ik op Shikoku. Ik liep niet de hele route, misschien dat ik dat een andere keer nog doe. Het bezoek aan de tempels was belangrijk, maar belangrijker was de wandeling, de reis tussen die tempels. Ik liep met een vriend en tijdens die wandeling van ruim twee weken liet ik vooral het hier en nu los. De wandeling tussen de rijstvelden, door bossen van bamboe en over achterafstraatjes in dorpjes was een meditatieve bezigheid. De gesprekken met de vriend waren onze soetra’s.

Menig henro wandelt over Shikoku met als doel de tempels te bezoeken. Het gekke is: voor mij zijn die alleen interessant als richtinggevend. Niet doelgevend. Het is de reis die van belang is, niet het bezoek aan de tempel, het aansteken van wierook of het opzeggen van de sutra’s. Als ik dat zo zeg, dan besef ik: dat is mijn manier van pelgrimeren. Mijn boeddhisme: het loskomen van elke band met verplichtingen, loskomen van het lijden door de hechting aan rituelen.

Mijn loskomen van de wereld is een loskomen die vraagt om een andere omgeving. Mijn herdenken, zowel in de betekenis van denk aan iets of iemand als het opnieuw (be)denken van mijn eigen leven. Mijn mediteren tijdens het lopen waarbij gedachtes aan mooie en verdrietige ervaringen belangrijk onderdeel zijn.

En hoewel Japanse steden als Tokio en Osaka miljoenensteden zijn, is de menselijke maat in Japan overal aanwezig. Op Shikoku helemaal, als je door dorpjes loopt, tussen de rijstvelden of in een bos vol bamboe, en ook ben je geen boeddhist: je bent mens.

Voor wie meer met beeld heeft dan met tekst:

IMG_0298.jpg

IMG_0526.jpg

IMG_0548.jpg

Ik kwam vandaag op de dag af precies twee jaar geleden terug van die tocht, en nog steeds kan ik elk moment weer op reis gaan.

Om weer even in de straten van dorpen en tussen rijstvelden te wandelen.

Om te onthechten.

Sindsdien ben ik in mijn hoofd elke dag pelgrim.

© Rick Ruhland 2018

Hanami

Tegen de tijd dat op het noordelijke halfrond de dagen voorbij 21 maart zijn, zijn de ‘donkere dagen van de winter’ voorbij. Het wordt geleidelijk warmer, het aantal uren daglicht neemt toe en de natuur ontwaakt. In veel culturen wordt deze tijd – wij hier boven de evenaar zijn inmiddels al een week voorbij de lente-equinox* – gevierd met allerhande feesten. De meeste van de feesten hebben met licht en nieuw leven te maken. Sommige zijn relatief nieuw, zoals de paashaas, een deel is wat ouder (zoals de meeste religieuze, monotheïstische gebruiken; denk aan pasen), en nog weer ouder zijn de grote vuren en eieren.

Een van die feesten die met de lente te maken heeft is de Hanami in Japan. Hanami is het kersenbloesem kijken. Mensen gaan naar buiten, en in de ongeveer een week durende bloeitijd wordt onder de bloeiende bomen gepicknickt. Op deze site staan allerlei do’s en don’ts vermeld van de Hanami.

Traditioneel valt de bloeitijd eind maart begin april. Ik beschouw als een voorrecht om in 2016 de Hanami te hebben meegemaakt op Shikuko. Het is een van de mooiste manieren om de schoonheid van Japan te beleven. Wat een feest!

IMG_6238

  • De lente-equinox is die dag dat de zon precies in het westen ondergaat en precies in het oosten opkomt, en dat de nacht en de dag (als in donker en licht) precies even lang zijn. Van de woorden equi en nox, grofweg te vertalen als gelijke nacht.

© Rick Ruhland 2018

De interniches van het web

Veel mensen zijn op internet of op tv om de aandacht. Verschrikkelijk. De meesten hebben zo goed als niets te melden. Sterker, ze zouden zich de ogen uit de kop moeten schamen om hun galactische leegheid (nee, niet domheid, want ze weten het wel voor elkaar te krijgen alle aandacht te krijgen en daar moet je enige slimheid voor hebben).
Ik weet ook wel waarmee je aandacht krijgt. Als het gaat om bloggen en vloggen, die kant van het internet waar je hobbyisten in grote getale hun – voor hun belangrijke – bezigheden uitgebreid aan de man proberen te brengen als ware het handelswaar die niemand nodig heeft behalve zij die ook die hobby hebben, dan heeft het internet een aantal mogelijkheden tot succes. Tot scoren. Denk aan sex, recepten, muziek, yoga en sport (en op darknet drugs, wapens, niet gangbare porno en andere minder gangbare zaken).

Let wel, ik gebruik van die scorende thema’s ook het een en ander. Ik zoek recepten voor gerechten uit Japan en Sechuan, ik geniet van artikelen over muziek (van folk tot rock en klassiek en van jazz tot dance), ik vind er yoga-oefeningen zodat ik zonder een yoga-meester kan (de fysieke inspanning om meditatief je sores van je geest los te weken en die te laten oplossen in een oceaan van lege gedachten; doe de zonnegroet, de Surya Namaskar, 10 x en je bent even helemaal los van de wereld) en sport, ach sport is er maar een en dat is basketbal: pure schoonheid en inspanning.

Wat minder goed, matig of zelfs slecht scoort zijn wetenschap, onbekende sporten (maar die kunnen zomaar hip worden zoals teenworstelen), cursussen zoals ‘Hoe kan ik in tien dagen…’ (misschien dat ik een blog begin over ‘Beginnen met roken in 10 dagen), taal leren (aanrader: het Ostjaaks, hoewel geen makkelijke taal door de vele verschillende uitspraak van de L) , paranormale numerologie, shampoo en andere toiletartikelen voor je schildpad, een doorlopende verzekering voor je theedoeken, en ga zo door (inspiratie is op te doen op internet).

Ik ben liever bezig in een niche. Daar waar je nog een individu bent. Waar je iets zinnigs zegt over een prachtig iets als een zo goed als onbekende componist, afwijkende geologische structuren zoals op Sardinië, gek dieren zoals de poedelmot, de wiskundige wetmatigheden van Escher en Bach, verschillende bagpipes in Schotland, afwijkende humor, de mascottes van Japan, bassisten in de rock en pop, alle composities van Bach, en zo kan ik nog jaren doorgaan.

Ik ga waarschijnlijk over al die onderwerpen nog schrijven. Omdat die boeien. Omdat ze meer aandacht verdienen. Omdat het massale herhaling is. Omdat herhaling ons in de grot van de prehistorie houdt.

© Rick Ruhland 2018