Mijn eerste keer: humorloze mensen

Verschrikkelijk. Mensen die geen humor hebben.

Het lijkt wel alsof ik steeds weer “een eerste keer”-ervaring heb.

Ik snap dat mensen niet mijn humor hebben. Die is ook vrij bijzonder. Talig, beelden, abstract, absurd, ruw, verfijnd, en meer dan soms dat alles door elkaar.

Maar mensen zonder humor?

En hemeltjelief, wat zijn er veel mensen zonder een spoor van humor.

Dat hoeft heus niet mijn briljante humor te zijn, maar kom op, ik moet niet steeds weer tegen mensen aan hoeven lopen die niet eens de lol van het hoofd stoten kennen (leedvermaak om je eigen). Lachen lijkt sowieso uit de mode. Terwijl het de remedie is voor alle ellende in de wereld. Alle!

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

En gelachen dat we hebben… Nou, niet echt!

Ik heb in de afgelopen drie maanden een sociaal experiment gedaan. Meer concreet: ik deed een experiment op straat. Ik deed het experiment met andere mensen die echt niet wisten dat er een experiment bezig was.

Wat heb ik gedaan? Ik wilde uit een verlangen van ‘de wereld een tikkeltje aangenamer maken’ elke dag een stuk buiten lopen en dan met een glimlach door de straten lopen. Het experiment bestond eruit dat ik turfde wat de reacties waren. Ik had zelfs een soort van doel, misschien zelfs een hypothese. Die was: ik wil zien of elke dag 10 glimlachen terug kon krijgen. Over die 10 lachen is nog wel iets meer te zeggen.

Vandaag kan ik de resultaten bekend maken.

Eerst maar eens de gelopen afstand: Over een periode van drie maanden heb ik gemiddeld (volgens de gezondheid-app op mijn telefoon) 8000 stappen per dag gelopen. Die stappen heb ik zowel hardlopend als wandelend gezet. Soms was de wandeling / loop in de stad, soms op het platteland. Ik liep ook op dagen met regen, maar die dagen zijn in de ruime minderheid. Ik denk dat 1 op de 10 dagen een regendag was. Ook wellicht van belang, althans intuïtief: de dagen waarop de zon uitbundig scheen en de temperatuur aangenaam was. Ik heb daar niet voor gecorrigeerd in de data, maar ik kan al wel een tipje van de sluier oplichten, en dat is dat volgens de wetenschappelijke inzichten van de sociale psychologie het inderdaad zo is dat mensen op zonnige dagen meer terug lachen.

De definitie van ‘een glimlach terug’ was trouwens niet eens zo eenduidig als die op het eerste gezicht lijkt. Sommige mensen had een soort van krulletje rond de mond, of keken met licht opfleurende ogen terug. Ik heb (niet geheel wetenschappelijk, maar goed, ik wil positief zijn en het aantal mensen dat iets terug deed, is dan ook in de telling opgenomen als ‘JAAA, een lach, hoera!’) niet alleen die mensen met een duidelijke glimlach in de telling gestopt, ook zij die even een leken te lachen en dan weer niet, met een half of een kwart lach gewaardeerd.

Het maakte in het experiment natuurlijk wel uit hoeveel mensen ik op zo’n dag tegen kwam. Op een rustig landweggetje lopen nu eenmaal niet zo veel mensen. Uiteindelijk kwam ik op alle plekken gemiddeld zo’n 200 mensen tegen die een glimlach van mij kregen.

Nieuwsgierig naar wat ik heb ervaren? Wel, hier zijn de resultaten:

Ten eerste de hypothese: Het gaat me lukken dat ik op een en dezelfde dag 10 glimlachen terug krijg. Deze is ontkracht. Het is niet gelukt. Misschien als ik langer had gelopen op een dag wel, maar helaas, meer dan 7 zat er niet in. 7 was het dagmaximum.

Misschien is een statistiekje leuk? Goed, de cijfers:

– 75,7 % van de mensen keek nors voor zich uit. Bij een enkeling kwam de blik terug zelfs neer op wat ik maar even noem ‘Wat moet je van me?’ Een enkele keer verwachtte ik zo half om half een klap in het gezicht, zo boos werd ik aangekeken.

– Bij 12,1 % procent van de ontmoetingen kreeg ik geen glimlach terug, maar was er wel even een blik terug. Vaak een gevuld met een vraagteken. Een blik die leek te zeggen: ‘He, is iemand nou gewoon midden op straat aan het glimlachen? WTF?’

– 8,4 % had iets van een glimlach

– 3,8 % ging zelfs zo ver dat ze niet alleen teruglachten, maar ook hallo of dag zeiden. In 2 gevallen zelfs een zwoel hai.

Is er nog iets zinnigs te zeggen over de verdeling naar mannen en vrouwen? Niet echt. De lachen kwamen bij vrouwen vaker voor, maar het kan zijn dat een vriendelijke glimlach van mij door een vrouw vaker als flirten werd opgepikt, wat overigens niet de bedoeling was.

Wel opmerkelijk was dit: in de stad groet de blanke nederlander meer met een glimlach, buiten de stad de gekleurde medemens. Voer voor sociologen.

Maar helaas, de 10 x een glimlach terug op een en dezelfde dag is een brug te ver gebleken.

© Rick Ruhland 2017