Scenes from a thesis: Relationship between growth and structural models

“[First,] The structural model and the growth model may be completely autonomous. The growth model is capable of describing the observed changes in performance without recourse to hypotheses on the quality of the developmental process that may follow from a structural model. In fact, this seems to imply that the growers do not entertain any relation to the notions of the structural model. Thus, the growth model neither supports, nor refutes the assumptions of the structural model.

Second, growth models and a linguistic theory are compatible. This comes in two varieties. First, it may be the case that the parameters of a growth model that was constructed inductively (i.e. with the single objective of obtaining a perfect fit with the data) can be meaningfully interpreted in terms of a structural model, and that this leads to (quantitative) predictions that concur with the predictions derived from the structural model. Alternatively, a growth model that was constructed deductively, i.e. by choosing its parameters on the basis of notions and considerations supplied by a structural model, is supported by the empirical data.

Third, growth and linguistic models may contradict each other. Again, we envision two versions of this situation. In the top-down scenario, a growth model that was informed by a structural model does not fit the data, whereas, possibly, a bottom-up (i.e. based on the data) model does. Alternatively, an inductively constructed model comprises parameters that can be interpreted as refutations of (some of) the core assumptions of the structural model. In either case, the bottom-up model (that was validated by its fit on the data only) may be thought of as the instantiation of a hitherto unidentified structural model.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development / H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

Scenes from a thesis: explanations for the change

“Possible explanations fo the sudden change in function words is sudden.

First, the function words increase due to an increase in other variables (i.e. the change is caused by other independent factors). The best candidate presumably is the amount of words spoken during a session. Analyses, however, suggest that the words per session do increase over time (the production of speech increases as the child becomes older), but there is no coherence between this independent variable and the sudden change in function words. Thus, the increase of words per session is probably not the cause of the increase of function words. It might be the other way around: the productivity increases due to an increase in function words and other variables. The problem is a ‘chicken and egg’ problem. It is likely that much of the increase of the productivity is caused by the introduction of function words.

Second, the increase of utterance length would call for functional categories. That is, the lengthening of the utterances (expressed by an increase in both MLU and multiword utterances) is the result of an increase of lexical categories. Since lexical categories like nouns and verbs call for functional categories, longer sentences make syntactic slots become available. Longer sentences and the availability of syntactic slots can explain the timing of appearance of function words. However, they cannot explain the suddenness of growth of function words.

Third, the parents might increase their use of function words, and children follow the parental increase. This would indicate that a child uses the input to imitate it directly or with a time lag. However, on the grounds of the analyses, this assumption must be rejected. The multiple regression analyses do not confirm this hypothesis. The increase of function words in the language of a child is solely the result of an age effect. Thus, timing nor shape of change are the result of a change in language of the parents.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development / H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

© Rick Ruhland 2018

Scenes from a thesis: fits and averages

“In sum, there is no evidence that the development of function words is best explained from a linear or discontinuous point of view. […] The non-linear fitting has implications for the study of language development. […] It does not mean that age averages are wrong.
However, one must be careful with respect to certain claims about development. Group data do not yield a solid description of (individual) development. Only age dependent development (i.e. strictly timed development) will benefit from such averages. The second point to be made is that whatever the averages, in all cases the data are best modelled by a non-linear fit.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development / H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

© Rick Ruhland 2018

Scenes from a thesis: syntactic categories

“Languages have a structure which is commonly referred to as grammar. This implies that language is a rule governed system. It also means that words in sentences have a relationship. Furthermore, in most languages words have a fixed order in a sentence. The assumption of an underlying structure makes it plausible that all natural languages share common features. The surface structure of languages is derived from the underlying basic order through movement procedures. The lexical categories (i.e. words) in a sentence undergo changes (e.g. verbs are inflected). The changes that form to say a shell around the lexical entities are called functional categories. Functional categories are syntactic operations, that do not refer to entities in the real world. It is assumed that these categories are more difficult to acquire.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

© Rick Ruhland 2018

Scenes from a thesis: dynamic systems models

“Dynamic systems models are not chosen on arbitrary grounds, but because they are
convenient in four ways. First, empirical data can be fitted to decide what sort of change
one is dealing with. That is, a fit with a growth model could help explain the shape of
development. Fits of developmental curves can be a first help in deciding wether or not
change is non-linear. Second, these fits have to be explained. That is, why is non-linear
behaviour present in development and especially, what are the mechanisms responsible
for this sort of change? Third, with the aid of non-linear equations and theoretical
considerations a model can be made to describe development. But this description is
more than a description if the model is correct, because, fourth, predictions can be made
on the basis of the model. So, these models have descriptive, predictive and explanatory
adequacy.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

© Rick Ruhland 2018

Groeien, stoeien, knoeien: voor sommigen onderzoek doen is beitelen aan het ego

Wetenschap, dat was ooit mijn ding. Ik kon volledig opgaan in het bedenken van onderzoekvragen, van antwoorden, van een onderzoekmethode, van het lezen van literatuur, in het redeneren en argumenteren, en ik genoot als ik data kon analyseren en daar een uitspraak over kon doen.

Wat mij destijds bij een groot deel van de wetenschappers wel opviel, was hun oogklepperij. Vrij vertaald: hun vermogen om hun onderzoeksobject(en) vanuit het eigen straatje te bekijken en te zoeken naar bewijzen van datgene wat ze al dachten, ook daadwerkelijk in de data aan te tonen.

Wat ik miste bij de meeste van die wetenschappers was relativeringsvermogen en het vermogen om onderzoek in een ander daglicht te zien, vanuit een andere invalshoek, om zichzelf kritisch onder de loep te nemen. En: ik mist iets wat ik mezelf wil boven brengen. Een veelweter, een kenniszoeker buiten de eigen interesses. Een homo universalis. Wat ik ook miste was het vermogen om iets met kritiek en feedback en andere data en andere verklaringen te doen.

Dat laatste, het venijnig reageren op kritiek op het eigen onderzoek, kwam dit weekend weer eens aan het licht. In een artikel in NRC met de titel ‘Help! Hij groeit’ wordt het boek Oei ik groei van Frans Plooij weer eens onder aandacht gebracht. Het boek, dat begin jaren 90 uit kwam, was destijds een van de vele hulpboeken voor ouders.

Dat boek, en Plooij zelf ook, kwam eind jaren 90 behoorlijk in het nieuws. Een van mijn gewaardeerde collega’s destijds, Carolina de Weerth die net als ik bezig was met een proefschrift over ontwikkelingstransities, had nauwgezet onderzoek gedaan en kwam tot de conclusie dat het boek van Plooij, die een stuk of wat exact getimede groeispurts meende te hebben gevonden, wetenschappelijk niet door de beugel kon. Sterker, die groeispurts kon niet zo exact worden gevonden. Even los van definities en van wetenschappelijke literatuur en meer van dat soort academische kwesties: baby’s zijn in ontwikkeling en dat gaat niet zonder stoot of slag. Het boek van Plooij is ook niet perse onzin. Het boek speelt wel handig in op ouders die zich onzeker voelen. Gezien de verkoop van het boek over de jaren heen zijn dat er veel. Ik vermoed ook dat veel jonge ouders vandaag de dag niet meer weten wat hun eigen (groot)ouders deden toen zij kinderen kregen. Niet in het boek van Plooij kijken, dat is duidelijk.

Misschien saillant detail: het onderzoek waarop Oei ik groei is gebaseerd was niet eens naar menselijke baby’s, maar naar jonge primaten. En: ik heb nooit het idee gehad dat dat onderzoek uitblonk in heldere definities en een welomschreven begrippenkader.

Mijn punt: de wijze waarop destijds door Plooij – toen nog buitengewoon hoogleraar, een tijdelijke baan, want zijn contract liep na 5 jaar af en de universiteit besloot – terecht – zijn aanstelling niet te vernieuwen – de publiciteit zocht en mijn collega Carolina probeerde af te branden, was stuitend. Nog steeds denk ik dat daar niet alleen een hoge ijdeltuiterij (die wetenschappers over het algemeen eigen is) een rol bij speelde, maar ook het feit dat de verkoop van Plooij’s boek mogelijk zou lijden onder dat nieuwere onderzoek, waarin de groeispurts werd betwist. Hij probeerde zijn eigen promovenda af te maken in de media. Ik heb hier thuis een groot deel van de artikelen die destijds in de grote kranten en tijdschriften verschenen, en ook de optredens van hoogleraren (mijn eigen promotor en Plooij zelf) in diverse televisieprogramma’s heb ik bewaard.

IMG_7697.jpg

Ik ben van mening: pleit beslecht. Plooij heeft het verkeerd aangepakt met zijn benadering, met het zoeken van de publiciteit. Hij had het in de wetenschap moeten oplossen. Als ik zijn persbericht van destijds lees, najaar 1997, dan is dat een bericht waarin Plooij van zich af slaat en schopt. Niet netjes. De resultaten van zijn onderzoek waren niet zo eenduidig dat die met een andere, betere onderzoeksopzet bij (menselijke) baby’s konden worden gevonden. Dat was alles. Maar niet voor Plooij.

Maar goed, olifantje met een lange snuit erbij gehaald en einde verhaal. Toch?

Nee. Wat lees ik dit weekend in het NRC? Plooij’s dochter (ik heb op internet zo snel niet kunnen vinden of deze vrouw gestudeerd heeft of niet, maar laat ik eens aannemen van wel, vermoedelijk iets met andragogie of met commerciële economie; heeft ze zelf ook onderzoek gedaan? Zou kunnen, maar ik heb geen idee) doet daar een paar duiten in de zak. Zij is van mening dat het originele onderzoek en de onderbouwing van Oei ik groei – ‘internationaal talloze keren gerepliceerd’, staat in het artikel als quote – nog steeds goed is. Nog een quote van haar: ‘Als je daar [bij het gerepliceerde onderzoek, RR] vraagtekens bij zet, heb je de literatuur niet goed gevolgd. Dit is geen wetenschappelijke discussie maar een persoonlijke vete.’ Dat laatste klopt: dat is een vete die haar vader 20 jaar geleden is gestart. En die blijkbaar moeiteloos in haar verder gaat. Opvallend aan het citaat over de replicatie van het onderzoek van Oei ik groei is wat mij betreft dat het onderzoek misschien wel gerepliceerd is, maar de resultaten niet (?).

Ik ken het onderzoek van Carolina goed en ik was bij menige discussie over het onderzoek dat zij deed (zij en ik waren met nog twee andere onderzoekers-in-opleiding deel van een aandachtsgebied van NWO). Tot aan het gelazer leek Plooij wel eens moeite te hebben met de kritiek en de resultaten van De Weerth, maar die leek hij te slikken, alsof hij wist: dat is nou eenmaal onderzoek doen. Kritiek geven en krijgen, en daarmee je werk verbeteren.

Na zijn persbericht van 30 oktober 1997 was duidelijk: hier was een man aan het woord die kritiek krijgen niet zo makkelijk slikte. Die feedback krijgen zag als ongelijk krijgen. Die misschien wel zijn boekverkoop gedwarsboomd zag? Ik heb geen idee. Wat ik wel als idee heb: zijn dochter is blijkbaar een appel die niet ver van de boom is gevallen. Ook zij schopt van zich af.

En waar gaat het om? Een paar lastige momentjes in het eerste jaar van een baby. Als vader heb ik die momenten ook meegemaakt. So what?

Na die woelige maanden in 1997en 1998, vol verdachtmakingen en zwartmakerij en waarin ik zelf ook promoveerde tot doctor, wist ik: in de wetenschap van de 21e eeuw is geen plek voor een homo universalis als ik. Wegwezen dus. En zo geschiedde!

Meer lezen? Hier. Geen wetenschappelijk exercitie maar gewoon een wikipedia-pagina.

© Rick Ruhland 2018

Scenes from a thesis: modelling development

“One of the main concerns […] is how to account for quantitative growth in development and how to relate this quantitative growth to qualitative analyses and to the parameters in the model. The definition of such quantitative growth (or development) is an autocatalytic quantitative increase in a growth variable following the emergence of a specific structural possibility in the cognitive system. In other words, language development (or cognitive growth in general) consists of growth which is expressed in numbers (quantitative) and which is not entirely caused by some external factor (autocatalytic). This growth is caused by the system itself, i.e. change is induced by the cognitive system itself.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

Scenes from a thesis: rule guided development

“The importance of the concept of a language structure is that in any language, but also during development this structure follows rules. In other words, language and language development is not without a goal. There is an end state in development, which is described and explained with the aid of linguistic theory. Language development, i.e. the change from no language to that end state, is not a proliferation of change that is adrift, but a series of learning events in time that is rule guided, although these rules do not need to be innate or explicitly learned.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

Scenes from a thesis: development

“Development is not an unambiguous concept: there are several meanings (or definitions) of development. Development means growth, and growth is defined as an increase in size or value. This means that something has been present all the time, nothing new is added. Development also means evolution, which derives from the Latin evolve meaning to unfold or to open out. Stage of advancement is [also] listed as a definition of development, advancement being derived from the word advance, which means (among others) to rise or to move forward. [So], If change (e.g. to increase, to open out, to move forward) is the core aspect of development, the next step is to determine the treatment of change (development) in theories on development.”

From: Going the distance:  A Non-Linear Approach To Change In Language Development. H.G. Ruhland. Groningen, 1998.

Psychologen in de wetenschap

Waar je mee omgaat… besmet je! Niet dat het levensgevaarlijk is, maar toch.

Ok, dat klinkt cru, maar het heeft een kern van waarheid waar ik niet om heen kan. Ik ben een decennium lang met psychologen omgegaan. Voor alle duidelijkheid: niet met therapeuten en aanverwante hulpverleners, maar psychologen in de wetenschap. Wat ik van hen leerde? Dat de psychologie een extreme behoefte kent om serieus te worden genomen. Een extreme behoefte om rekenschap af te leggen door gedachtegangen en experimenten te toetsen met statistiek. Ook het gebruik van het metaforen is de enige wijze om iets (zinnigs) te zeggen over des mensen geest. Ik was gelukkig eerst gevormd door een spitsvondige geest aan de letterenfaculteit van dezelfde universiteit; mijn professor Frans Zwarts. Ik wilde na diens inzichten alleen wel wat anders, een andere benadering van mijn specialisatie taalontwikkeling (de studie van linguïstische verschijnselen en veranderingen in de taal van een kind tussen geboorte en, in het geval van mijn onderzoek, het vierde levensjaar). Dus toen ik een uitnodiging kreeg om mijn proefschrift te gaan schrijven bij de psychologen, zei ik ja tegen een andere blik op taalontwikkeling. Heel belangrijk op dat moment: ik was weerbaar geworden door de taalwetenschap, ik was uitgerust met een sterk analyseapparaat, ik had de beschikking over een trits werkende en werkbare theorieën en modellen. Ik was weerbaar tegen de narratieve theorievorming. Want dat kenmerkt(e?) de psychologische wetenschap m.i. op niet mis te verstane wijze. Tot mijn verassing was er nog wat aan de hand: een gebrek aan een houtsnijdende gedragstheorie. En nog een kern van die wetenschap van menselijk gedrag en geest (waaronder ook beweging en spreken): het zonder enige ruggengraat (lees: gebaseerd op steekhoudend model of theorie) hanteren van de meest uiteenlopende wiskundige of natuurkundige of zelfs biologische analysemethoden, modellen en dergelijke.

Want dat was waar ik aan bloot gesteld werd: aan een discipline van denken en analyseren die nog steeds in de kinderschoenen staat. Of stond, misschien, want het is 20 jaren geleden dat ik promoveerde in de psychologie, en ik ben uit de wetenschap gestapt. Misschien is de psychologie een nieuwe weg ingeslagen. En misschien is de goegemeente in deze discipline ook minder bezig met zich groot voordoen. Want dat viel me wel op: de gevoeligheid voor kritiek en feedback, niet van buiten, maar van binnen. Ik was soms gewoon nieuwsgierig naar het waarom achter bepaalde methodes, theorieën, etc. En zulke vragen werden regelmatig gepareerd met een lichte vorm van angst. De angst niet serieus genomen te worden. Denk ik.

Maar het is een punt waar ik ook gaandeweg last van kreeg, waar ik mee besmet werd. Het moeten verdedigen van keuzes die vaak op intuïtie stoelden. Ik ben blij dat ik ook een linguïstische achtergrond heb, zodat ik me altijd weerbaar heb gevoeld en ook kon aangeven waar het goede van een ontwikkelingspsychologische gedachtegang in zat, al helemaal in het werk van mijn latere promotor, professor Paul van Geert. Hij formuleerde ideeën die praktisch waren, die een nieuw begrippenapparaat introduceerden, die tot theorievorming leidden en die ook goed waren voor de andere tak van de psychologie: therapeutische toepassingen.

Maar in het algemeen is het nog niet erg goed gesteld qua volwassenheid in deze tak van wetenschap. Ik denk dat het narratieve van de psychologie, het gebrek aan een theorie die niet op metaforen is gebouwd, en het lukraak grijpen naar tools uit de gereedschapskist van de exacte wetenschappen de ontwikkeling van deze discipline tot een wetenschap met ballen in de weg staat. Het is niet de reden dat ik de wetenschap verliet, maar het was zeker wel een van de redenen om niet te blijven.

De besmetting zit nog steeds achter mijn geestelijke oren, dus van dat alles is een residu overgebleven, maar mijn nieuwe richting in het leven, die van musiceren, acteren en schrijven, is een goed medicijn en wasmiddel tegelijk.

© Rick Ruhland 2018