Brieven Aan Koning Therapeut 11

Niet geachte mede-psychiater,

Hoe durf je mensen advies te geven op internet. Ik ben ook psychiater en ik doe mijn werk echt niet op een scherm. Het idee alleen al.

De divan. Niets anders. Hoor je me?

Je bent een schande voor onze beroepsgroep.

En je bent nog niet half zo goed als ik.

Walgelijke vent! Narcist!!

Peter H. te A.

© Rick Ruhland 2018

Advertisements

De poot om op te staan

Het café dat aan de Vismarkt ligt, opent al vroeg in de ochtend. Op dat uur loopt het café vol met marktlieden die met een koffie en een likeur de dag beginnen, en die pas weer tegen 5 uur binnenkomen voor een pul bier.

Zodra zij naar hun kraam gaan en de handel proberen te verkopen, wordt het even rustig, maar dat duurt niet lang. Het is alsof een ieder die al wel wakker is en niet meer thuis wil zijn, zich daar verzamelt. Oude mannen met hoed en stok, juffers met hun laptop die een creatief beroep doen of daar de illusie van willen wekken, geliefden die het kleffe, naar liefdeszweet stinkende bed voor een moment hebben verlaten, toeristen. Het is een komen en gaan, iedereen is welkom, niemand valt op, de benen die ik zie vanuit mijn plek naast het grote raam duiden op gewone mensen in een gezellige kroeg.

Met uitzondering van elke dinsdagochtend rond even voor elf uur. Dan komt een man binnen die aan mijn tafel gaat zitten. Een wat stijve man, die vaak in grijze broeken en en beige vesten is gekleed. Hij rookt niet, hij drinkt niet, hij loopt vaak hard. Dat is wat ik van hem weet.

Niet veel later komt zij binnen.

Zo ging het tot nu toe: zodra zij zit, gaat zijn hand onder het tafelblad. Eerst is die hand alleen maar onder het tafelblad, maar na een seconde of tien gaat zijn wijsvinger richting zijn lies en krabt daar een minuut lang. Elke keer weer. Het duurt een paar minuten, dan haalt hij zijn geslacht naar rechts en dat is nu stijf. Zij heeft inmiddels beide handen onder de tafel en trekt haar rok omhoog. Ze draagt geen ondergoed. De vingers van haar andere hand strelen haar schaamlippen.

Als ze aan mijn tafel zit, draagt ze meestal rode pumps. Meestal zet ze een pump op de staander van mijn tafel en drukt ze een vinger tussen haar schaamlippen terwijl haar duim haar klit masseert. Nu ook.

Maar vandaag is een dag als geen andere dag. Zij wrijft wel, maar hij niet. Hij brengt zijn hand weer boven tafel.

Door het tafelblad heen hoor ik hem zeggen:

“Je kunt niet langer mijn patiënt en mijn minnares tegelijk zijn.”

Haar hand stopt, haar dijen klappen dicht, haar voet op mijn houten poot glijdt weg.
Dan zet hij zijn voet op mij. Aan zijn zool kleeft hondenpoep. Ik ruik de penetrante geur van de poep, die hij aan mijn hout afveegt.

“Maar mijn emotionele focustherapie moet door gaan, Peter, want ik word zo geil van psychiaters, en ik kan nergens meer gewoon zijn zonder mezelf te bevredigen.”

Geruisloos zijn de benen van de kelner naderbij gekomen.

“Peter, je moet me blijven bevredigen,” zegt ze veel te hard.

Peter springt overeind, glijdt uit over de poep op mijn tafelpoot, bewaart nog net zijn evenwicht en rent het café uit.

© Rick Ruhland 2018

Extra, Extra: SCHANDE! GGZ moord (t) en brand(t)

Twintig jaar geleden werd mijn broer omgebracht in een psychiatrische inrichting, te weten de Franciscushof in Raalte. Dankzij die inrichting (en ook de andere inrichtingen waar hij vertoefd had) kreeg mijn broer ongeveer 10 verschillende diagnoses gesteld en heeft hij ca. 12 verschillende medicijnen toegediend gekregen in de anderhalf jaar dat hij opgenomen is geweest. Uiteindelijk is hij door psychiatrische onkunde gestorven aan een medicijnvergiftiging. Dat medicijn is door hulpverleners aan mijn kleine broer gegeven. Ik heb pas 9 jaar na zijn dood te lezen gekregen wat er rond zijn dood gebeurd was. Toen waren de hoofdschuldigen al gevlogen, verdwenen.

Maar nu gaat onze maatschappij verder: in Heiloo, zo heb ik uit dit bericht begrepen, worden mensen gebruikt in onderzoekjes van een of ander hoogleraar (ontslag zou de enige, goede behandeling voor deze persoon zijn; tweede stap: lang in een kooi in het centrum van mijn stad opgehangen worden om hem te schande te maken) en ter meerdere eer en glorie van de wetenschap. Een van de reden waarom ik uit de wetenschap stapte 15 jaar geleden heeft met zulke wijdverbreide prutserij en gevaarlijke gekte te maken. En ik deed nog maar onschuldig promotieonderzoek naar taalontwikkeling.

Maar godverdomme, en ik gebruik deze krachtterm niet vaak, weerloze mensen als laboratoriumratten gebruiken? Dat mijn broer stierf, dat was één dode mens met een psychiatrische stoornis teveel. En nu gaan we dit doen? Ik heb dezelfde stoornis als mijn broer. Nooit meer zal ik meer in mijn psychotisch-depressieve perioden een psychiater vertrouwen.

© Rick Ruhland 2015